Gezgin Köpek Biblo

www.gezginkopek.com

2009-05-16T08:03:00.006+03:00

Yazılarımıza http://www.gezginkopek.com/ adresinde devam ediyoruz. Buraya tıklayın.

Artık gezilerimizi www.gezginkopek.com yayınlıyoruz. Buraya tıklayarak erişebilirsiniz.

http://www.gezginkopek.com/

Menekşe'de Erken Bahar

2009-04-19T21:13:00.012+03:00

20.Mayıs.2009 (Yaylanın geçen seneki fotoğrafı)

Kışın başında başlayan kar yağışı ile yayla yolları kimi zaman Nisan ayına kadar kapalı kalırlar. Tabi bu Marmara bölgesi için geçerli. Daha yüksek yaylalarda bu süre daha da uzamaktadır. Kış döneminde kar Biblo ile yürümeyi zorlaştırdığından kışın yayla ziyaretlerini yapamıyoruz.

İlkbahar şehirde kolay gelir ama yaylalarda ise bu süreç 30-40 gün daha geç olur. Ağaçların yeşermesi, tüm çiçeklerin açması ancak Mayıs'ın ortasından sonra olur. Bu da yaylanın bulunduğu bölge, rakım gibi etkenlere bağlı olarak değişir. Örneğin Erikli Yaylası'na bahar daha erken gelirken, Sakarya civarına doğru denizden uzaklaştıkça ve rakım arttıkça bu süre daha da uzar.

Bu seneki ilk yayla gezi programımızı ablam ve ailesiyle birlikte yapıyoruz. Özellikle yeğenim Deniz'e yayla havasını aldırmak istiyorum. İlk aklıma yine Menekşe geliyor. Menekşe yaylasının gönlümde ayrı bir yeri var. Bu yaylayı Biblo ile beraber tesadüfen motosikletle orman yollarında gezerken bulmuştuk. Sonra adını öğrenmiştik. Ancak henüz vakit erken olduğundan yaylayı yeşiller içinde bulup bulamamakta tereddüt ediyorum. Deniz'in ilk yaylası olacağından en azında Menekşe'lerin açmış olacağını umut ediyorum.

Pazar sabahı Opet'te buluşup depolarımızı doldurduktan sonra İlk durağımız Yuvacık Barajı'nın sonunda yer alan Mahir'in yeri. Her zaman olduğu gibi ilk Mahir karşılıyor bizi. Derenin kenarında kahvaltımızı büyk bir keyifle yapıyoruz. Aslında bildiğimiz kahvaltı ortam ve güveçte yumurta ile birleşince gayet keyifli oluyor.

Mahir'in yerinden bir kare:

Ablam Sofra dergisi dahil üç dergide yazıyor. Aynı zamanda blog'un da da kimi zaman bunları yayınlıyor. Bu yüzden de yemekle ve bununla ilgili her şey dikkatini çekiyor. İşte bunlardan biri Su Değirmenleri. Mahir'in yerinde ve yukarısında köylülere ait su değirmenleri bulunuyor. Değirmenler halen faal. Ağırlıklı olarak bu değirmenlerden mısır unu elde ediliyor. Ablamla su değirmenleri ile epey ilgileniyor ve fotoğraflıyor.

Burada kahvaltımızı yaptıktan sonra Menekşe Yaylasına doğru yola çıkıyoruz. Servetiye Cami köyüne kadar ortam yeşilken 800 metreyi aştıktan sonra ağaçlardaki yeşillenme ortadan kayboluyor. İşte o zaman erken davrandığımızı anlıyoruz. Nuray'la ikimizde erken geldik ve yaylanın yeşilini yeğenim Deniz'e gösteremeyeceğimize üzülüyoruz.

Bu sefer yaylanın başında durmuyor ve yaylanın ilerisine kadar gidip, gezip dinleneceğimiz bir alan buluyoruz. Çünkü Biblo'nu beli orta ve uzun yürüyüşlere henüz müsade etmiyor. Bugünkü gezimizde fazla yürüyüş yok. Bu sefer zamanımızın büyük kısmını oturmakla geçireceğiz. Alışık olmadığımız bir durum aslında.

Biblo ile beraber dinlenirken:

Yayla'nın ortasından geçen dere yaylanın beslenmesi için hayati değer oluşturuyor.
Biblo kısa kısa yürüyüşler yapıyor. Bazen dayanamıyor otlar üzerinde yuvarlanıyor.

Bu sefer farklı olarak yaylanın akan deresindeki su miktarının azalmasıydı. Menekşe Yaylasının başında suyu biriktirmek amacıyla bir çukur kazılmış. Bu yüzden de yaylanın ortasından akan dere bu mevsime göre cılız akıyor. Doğa'ya yapılan bu müdahale sonucunda derede yaşam zora girmez umarım. Bu dere sadece kurbağaların olduğu değil pek çok canlıyı barındırıyor. Geçen sene geldiğimde Semender'e de rastlamıştım.

Yaylanın temiz havasını solumak, taze otlarında henüz çıkan menekçeleri karelemek güzel.. Bu yüzden de zaman nasıl geçiyor anlamıyoruz. Hava kararmadan İstanbul'a dönmek için çok da geç kalmadan geri dönüyoruz. Biblo bu gezimizde çok da gezemedi ama temiz havada otların üzerinde uzanmak ona iyi geldi. Her geçen iyi olan Biblo ile bu dönemde yaptığımız gezilere devam edeceğiz.

Küre Dağları'nın Mağaraları

2009-04-07T21:25:00.005+03:00

Kış boyunca biriken dağlardaki Karlar erir, şelaleler çoşar, kimi ağaçlar tomurcuklanır, kimisi çiçeklenir, yaylalar yeşermeye başlar..Doğa'nın uyanmasıyla Biblo da bu aylarda kıpır kıpır olur, yerinde duramaz. Ancak 2009'un ilkbaharını biraz daha yavaş karşılamak zorunda kaldık. Çünkü Biblo'nun belini incittik. Biblo yürümekte zorlanırken bizim de hareketlerimiz kısıtlandı. Biblo'nun iyileşebilmesi için hareketsiz durması, merdiven inip, çıkmaması gerekiyordu. Bu yüzden pek çok yerde kucaklarda hatta sepetinde taşıyarak geçirmek zorunda kaldık. Ancak önceden planlanan Kastamonu Pınarbaşı gezimizi ertelemedik. Veterinerimiz Feridun Bey'in de izni ile Biblo ile Kastamonu'ya doğru yola çıktık.

Gezi Künyemiz:
Gezi Organizasyonu: ASPEG (Anadolu Speoloji Grubu)
İstanbul'a Uzaklık: 450 KM
Gezi Tarihi : 4-5-6 Nisan 2009
Konaklama Yeri: Paşa Konağı (www.pinarbasim.com) Tel: 0-366-771 33 75

Son olarak 2008 Aralık'ta gelmiş, burada ASPEG (Anadolu Speleoloji Grubu) ile tanışmıştık. Sonra mağaracılık adına yaptıkları hoşumuza gidip bizde ASPEG'li olmak istemiş ve Ali Yamaç'ın da gayretiyle gruba dahil olmuştuk. Tamamladığımız eğitimlerden sonra, mağaracı olarak ilk gezimizi yine Pınarbaşı'na yaptık. 4-6 Nisan tarihlerini kapsayan üç günlük bu gezimizde Küre Dağları Milli Parkı ve civarında yeni mağara keşifleri yaptık.

Yine tarihi Paşa Konağın'da konaklıyoruz. Erdoğan Avcı'nın sahibi olduğu Ahmet Abi'nin işlettiği Paşa Konağı'nda Cuma akşamı Ahmet Abi şömine ateşini yakmış bizi karşılıyor. Safranbolu'nun bükmesi ve kuyu kebabından sonra şömine karşısında Ahmet Abi'nin çayını yudumlayarak tüm yol yorgunluğumuzu atıyoruz.

Ertesi gün Biblo yürüyemediği için beraber konakta kalıyoruz. Grup ise mağara keşifleri için hazırlıklarını tamamlayarak yola çıkıyor. İki gruba bölünen ekipten biri İntürbesi mağarasını bulmak için, diğeri ise köylü rehber eşliğinde yeni keşifler için kanyon civarına gidiyorlar. Onlar keşif yaparlarken ben Biblo ile zaman geçirirken zaman zaman çevredeki kuşları fotoğrafladım. Öğlene doğru ise Biblo ile güneş altında, derenin sesi ve kış cıvıltıları ile ruhumuzu dinlerdik.

Yeni aldığım 70-300 objektifim ile çektiğim kuş karelerinden bir tanesi :

Öğleden sonra ilk dönen grup Ali Yamaç'ın grubu. Ama elleri boş...Gidilen rotada mağara bulunamıyor. Murat'ın grubu ise mağaranın yerini bulmuş olarak dönüyorlar. İntürbesi mağarasının yerini uzun uğraşlar sonunda Nuray ile Engin bulmuş. Hatta ilk bölümün ölçümleri bile almışlar. Lakin iş bitmemiş..Yanlarında iniş malzemesi olmadığı için alt salona girememişler. Yarın tekrar gidilip 5-6 metreden inerek mağaraya devam edilecek. Ben olup bitenleri ise keyifle dinliyor aynı zamanda akşam yemekten sonra bilgisayara aktarılan fotoğraflardan izliyorum. Herkes kendinden bir şeyler ekliyor. Sohbet edilirken bir yandan da bilgiler tazeleniyor. Yarın ben de bu mağaraya girecek ve aşağı inerek mağaranın devamlılığına bakacağız. Bu arada heyecan dorukta, ilk defa turistik olmayan bir mağaraya mağaracı olarak giriş yapacağım.

Biblo'yu aslında konakda yalnız bırakma konusunda tereddüt içindeyim ama durumu değerlendirerek konakda odamızda bırakmaya karar veriyoruz. Bu sayede yerinde kıpırdamadan daha çok dinlenecek. Üstelik biz yokken Ahmet abi arada sırada göz kulak olup, sobayı odunla besleyip odanında sıcak durmasını da sağlayacak.

Burada mağaraların yerleri ve konumları hakkında bilgi vermiyorum. Çünkü pek çok defineci bu mağaraları bulurlarsa talan edecekler ve doğal güzelliklerini bozacaklar. Definecilerin bir şey bulabildiklerini sanmıyorum ama verdikleri zarar onarılamayacak boyutlara varabiliyor. Mağaracılık hakkında pek çok bilgiye ve keşfettiğimiz mağaralar ile ilgili bilgilere http://www.aspeg-tr.org/ sitesinden erişebiliniyor.

İntürbesinde kalan kısmı tamamlamak üzere 6 kişilik bir ekip olarak yola çıkıyoruz. Dik tırmanıştan sonra mağara girişinde tulumlarımızı giyerek ilk mağarama dalıyorum. Oldukça keyifli. Havası bile hoşuma gidiyor. Lumi ile sol taraftaki en aşağı kola dalıyoruz ama devam etmediğini görünce geri dönüyoruz. Bu arada Murat ve Arda aşağıya iniş için gerekli emniyetleri alarak merdiveni hazır hale getiriyorlar.

Mağara kostümü içinde benim ilk mağara fotoğrafım :

Arda ve Murat merdiveni döşerken bizde mağarada inceleme yapmaya çalışıyoruz. Yanımızda alkol tüpleri var. Eğer bulabilirsek bulduğmuz böcek türlerini tüplere koyuyoruz. Bu bilgiyi biyologlar için topluyoruz. Çünkü ilk defa bu şekilde incelenen bu mağaralarda yeni tür bulma olasılığı her zaman var. Ayrıca bunlar mağara yaşamı hakkında da bilgi veriyor.

Merdiven'den aşağı iniyoruz ama mağara umduğumuz gibi çok da devam etmiyor. İleri devam eden bir kol kısa bir süre sonlanıyor. Murat ve Lumi ölçümleri alarak mağara kayıtlarını oluşturuyorlar. Ölçüm dediğimiz uzun bir metre ve eğim ölçerli pusula ile yapılıyor. Durak noktaları belirlenerek alınan bu ölçümler dönüşte bilgisayara kayıtları yapılıp, çizimleri oluşturuluyor. Birazda görsel hafıza ile mağaranın şekli ortaya çıkıyor.

Emine eğim ölçerli pusula ile ölçüm yaparken :

Dönerken önümüzde köylü, elinde geyik boynuzları hızlı hızlı gidiyor. Sanırım elindeki boynuzlardan ötürü çekinmiş olacak ki, hızlı hızlı gidiyor. Sonra sesleniyor ve selam veriyoruz. Boynuzları orman da bulmuş. İlk önce ölen bir geyiğin boynuzları sanıyoruz ama sonra erkek geyiklerin her sene bu boynuzları döktüklerini ve her sene yeni bir kırılıkla boynuzu tekrar çıkardığını öğreniyoruz. Yani boynuz üzerindeki dallar geyiğin yaşını hesaplamamızı sağlıyor.

Genç mağaracı Tuna'ya boynuz yaparken:
Konağa geri döndüğümüzde Biblo'yu daha dinlenmiş olarak buluyorum. Nuray diğer grupla Atak mağarasından halen dönmemiş. Atak mağarası zorlu bir mağara. Amaç bir kolun devam edip etmediğini kontrol etmek. Bu kolun farklı bir noktada yüzeye çıkış yapılacağından şüphe ediliyor. Daralları bol bol bulunduğu, büyük bir zaman sürünerek geçirilen keyifli mağaralardan. Ekip akşam üstü geri dönüyor. Yorgunlar ama bir o kadar da keyifli. Şüphe edilen kol sonuç vermiş ama mağara da geçirdikleri 5 saat sonunda mağaraya doyuyorlar. Hepsinin tulumları baştan aşağı çamur içinde. İlk işleri ise derede tulumlarını temizlemek.

Pazartesi günü ise planımızda Buzluk mağarası var. Orman içinde 1 saatlik yürüyüşle eriştiğimiz Buzluk hepimizi büyülüyor. Mağara'nın doğalında olan sarkıt ve dikitlerin dışında, mevsimsel olarak oluşan buzul dikitlerin oluşturduğu manzara oldukça etkileyici. Grup'da bulunan Ender Usuloğlu tarafından ilk defa ölçülen ve isimlendirilen bu mağaranın bu halini ekipten ilk defa bu şekilde bizler görüyoruz.

Sami'nin çektiği karelerden seçmeler:

Bu etkileyici mağara gezimizden sonra hava kararmadan İstanbul'a doğru yola çıkıyoruz. Tabiki Safranbolu'nun yine o güzel yemeklerinin tadına baktıktan sonra...

Akarsular Gürül Gürül

2009-03-22T21:41:00.000+02:00

Bu sene dağlar daha iyi yağış aldı. Kışında normal seyrinde gitmesiyle Şelaler ve Yaylalar mevsimi diye adlandırdığımız İlkbahar'da gelmiş oldu. 22 Mart Pazar günü hem dağlardaki kar durumuna bakmak hem de Yuvacık-Kullar bölgesini ziyaret etmek için Mahir'in Yerine doğru yolumuzu tuttuk. Mahir'in bu bölgedeki en güzel yerlerden biri... Mahir kendisi doğrudan müşterileriyle birebir ilgilenir. Sabah kahvaltısını ve köy yumurtasını mutlaka deneyin.

Gezi Künyemiz:
Tarih: 22.Mart.2009, Pazar
Alınan KM: 208 KM
En Yüksek Rakım: 1,027 metre

Ve yine Haritamız: (Geçen seneki GPS Kaydı)

Yuvacık barajına geldiğimizde barajın doluluk oranının gayet iyi olduğunu görüyoruz. Karların tamamen erimesiyle baraj tamamen dolacağa benziyor. Geçen sene aynı zamanda baraj bu seviyeyi görememişti. Önce Mahir'in yerinde kahvaltı molamızı veriyoruz. Niyetimiz çevreye bakınmak ve tüm günümüzü burada geçirmek. Havalar yeni ısındığından henüz ortam kalabalık değil. Böylesi de ideal olanı. Yazın ana baba olan bu yerleri sakinken ziyaret etmek çok daha keyifli.

Geçen Sene de yine bu zamanlarda bu bölgeye bir kaç kez gelmiştik. İstanbul'a yakın olması, güzel doğası ile bu bölge oldukça ilgimi çekiyor. Kanyonları,yaylaları, akarsuları, Karadeniz göçmeni yöre halkı ile gelinesi yerler. Geçen seneki yine bu zamanlarda Aytepe-Menekşe Yaylası Yolu başlığı altında buraları yazıp çizmiştim.

Kahvaltımız gelirlen zaten çok da tanıdık olan çevreden bir kaç kare foto alıyorum. Biblo halinden memnun tahta köprü ne kadar sallansada karşıya geçiyor. Altından akan sular şimdilik onun için seyirlik...Biraz daha havalar ısınıp, suların hızı azalınca atlamaya cesaret edecektir.

Kahvaltımızı keyifle yaparken yol durumu hakkında Mahir bize bilgi veriyor. Henüz bıcak (dozer) yola girmemiş. Gölge yerlerde ise kar kalınlığı halen 50 cm üzerinde olabildiğini Ormancılar söylemiş. Bu yüzden de dozer karın incelmesini bekliyormuş.

Kahvaltımı sonrasında Aytepe'ye doğru yöneliyoruz. Servetiye Cami'nden doğru yukarı giden yolda ve kenarlarda kar bulunmuyor. Ancak Orman Kontrol noktasına ulaştıktan sonra karla karşılaşabiliyoruz. Erime başlayınca karla pelte halinde..Biblo durumu görünce inmek bile istemedi. Bizde karşı yamaçta Aksığın ve Tepecik köylerini ve onlara bağlı mahalleleri fotoğrafladık.

Tekrar Mahir'in yerine geri döndükten sonra dere boyunca yürüyüşe geçtik. Yerinde duramayan Biblo anı bekliyordu ve hepimizden önce atıldı. Biblo'da artık defalarca geldiğimiz buraları iyice ezberledi. Dönüş yolunda gözümüze ilişen küçük şelaleyi de fotoğraflamayı unutmadık.

Bu bölge Nisan ve Mayıs aylarında çok daha güzelleşir. Etraf yeşerir, karlar erir ve işte bu dönemde özellikle yaylalarını ziyaret etmek şart. Menekşe yaylasında Menekşe tarlalarını görmek, İnönü Yaylasında ortasından akan derede ayakların üşüyünceye kadar suda tutmak...

Ballıkayalar'da TIT Egitimi

2009-03-14T20:41:00.000+02:00

TIT yani Tek İp Tekniği. Daha doğrusu iple tırmanış ve iniş eğitimi aldık bu hafta sonu. Tuzla'da otururken sakin olduğu dönemlerde sık sık ziyaret ettiğimiz Ballıkayalar'da bu sefer eğitim için bulunuyorduk. ASPEG grubumuz tarafından düzenlenen bu eğitimde amaç dikey mağaralara tek iple iniş ve çıkış yapabilmek. İlk temel eğitimlerimiz ardından ilk gerçek kaya üzerinde yapacağımız bu eğitim epey heyecan vericiydi.

Ballıkayalarda pek çok hazır tırmanış rotası bulunmakta. Hemen vadinin girişinde bulunan sağda ve solda yer alan kaya yapısı eğitime oldukça uygun. Özellikle İstanbul'a yakınlığı yüzünden kaya tırmanışı için çok kullanılan bir alan. Biz eğitim için soldaki kayaları tercih ettik. Ballıkayalara geldiğimizde kaya eğitimi alanları görüp imrenirdim. Şimdi ise sıra bizde...Bu sefer o kayalardan biz sallanacağız.

Eğitmenimiz Barbaros eğitim duyurusunu herkese gönderdiğinde Cuma akşamından kamp kuracağını yazıyordu. Yedi göller kampından bu yana neredeyse dört ay geçmişti. Bu yüzden kamp için can atıyordum. Lakin Cuma günü Bursa'da olacağımdan katılmamız zordu. Bu yüzden kampa Cumartesi sabahtan katılmaya karar verdik. Barbaros ise benim gibi çadırlı kamp yaparak bir stres atmak istiyordu. Yağmur yağsa da gök insede ben gideceğim demişti ve gittide. Yağan yağmura rağmen Barbaros, Ali Yamaç, Engin ve Tuğba o gece Ballıkayalar'da çadırlı kamp yaptılar. Geceleyin Barbaros'dan gelen telefon kampın ne kadar eğlenceli geçtiğini anlatmaya yetiyordu.

Cumartesi sabah biraz geçde olsa kamp alanına ulaştık. Ali Yamaç her zamanki o kendine özgü takılmalarıyla önce Biblo ile sonra bizimle selamlaştı. Hep dediğim önce Biblo sonra biz.

Kamp alanında Biblo kucağımdayken;

Hep beraber çayımızı yudumlayıp kahvaltımızı yaptıktan sonra eğitim alacağımız noktaya hareket ediyoruz. Ali Yamaç gece karanlıkta yürürken düşüp ayağını incittiğinden onu kamp alanında bırakıyoruz. İlk önce gelmeye yeltendiyse de yağmurla birlikte kayganlaşan zeminde riskli olabileceğinden vazgeçtik.

Eğitim noktamızdan Ballıkayalar Vadisi manzarası:

Eğitim alacağımız kaya yaklaşık 25 metre yüksekliğinde. Barbaros her şeyi emniyete alıp eğitime başladı ama biz aşağı baktıkça "Acaba dönsek mi?" esprisini yapmadan edemedik. Hele hele bizden daha tecrübeli Engin aşağı bakıp "Ben burdan inmem" diyince biz iyice yıkıldık.. Soluklu konuşan Engin meğersem bu ipten inmem, diğerinden inerim anlamında söylemiş. Diğerinin girişini daha çok beğenmiş. Hani bizde bahane aramıyor değiliz.

Eğitimi Nuray ve Ben alıyoruz. Engin ise daha ağırlıklı pratik yapıyor. Tuğba ise misafir sanatçı. Bize moral desteği veriyor. Barbaros "Kim geliyor?" sorusuna ben hemen "Nuray" diye cevap veriyorum. Eee bayanlar önden. Ne kadar geciktirirsem o kadar cesaretlenirim diyorum. Aslında aşağıdaki fotoğrafı çekeren kendimi emniyete alıp iyice kendimi salarak çektim, ama yine de ip heyecan yaratıyor.

Bir baktım Nuray aşağı inmiş, Barbaros yukarı çıkmış bile. Sıra bende..Öyle böyle değil kalbim küt küt atıyor. Hani öyle yükseklik korkusu falanda yok ama.. İpten sallanacağım istasyona kadar gerginlik devam ediyor. Ama ipe girince daha rahatladım. İkinci ikinişmi yaparken daha da rahattım. Barbaros'la yarı yolda bir araç emniyet alıp kısa bir rahatlama ve güven sohbeti bile yaptık. Doğadaki bir engeli daha aşabilmeyi ve dikey mağaralara inebilme yolunda önemli adım atabilmiştik.

3 saatlik eğitim sonrasında hepimiz yorgun düşünce aşağı inip Ali Yamaç'a katıldık. Göletin yanıbaşında sohbetimizin ardından Ali Yamaç ve Engin'i İstanbul'a uğurladık. Bizde geceleyin kamp hazırlığı için kolları sıvadık. İlk olarak ateş meselesi önem taşıyordu. Hem ısınmak hem de yemek için ihtiyacımız olan ateş için çevrede kuru odun bulamayınca Barbaros'la kuru odun için köye inerek odunmuzu aldık. Öğleden sonra başlayan kamp eğlencemize akşamleyin İlker ve Sebahatta katıldılar. Yaktığımız ateşte Barbaros'un yaptığı mızraklarda tavuk butlarımızı ve sucuğumuzu yaparak keyifli bir kamp yemeği yedik. Ateş başı sohbetimizin ardından TIT ekibi günüde yorgunluğuyla çadırlara çekildi. Geceleyin hava sıcaklığı 2 dereceye düşünce Nuray üşümeye başladı. Riske girmeyip hemen aracımıza geçtik.

Pazar sabahı ilk kalkan her zamanki gibi Biblo oldu. Önce beni uyandırdı, sonra kamptaki herkesi havlayarak uyandırdı. Herkesin uyandığını gören Biblo her ne olduysa sustu. Kamp alanlarında buna pek çok kez tanık oldum. Sebebi sanırım kalabalığı sevmesi ve herkes kalkmadan harekete geçmemiz. Biblo herkesi uyandırarak işi hızlandırıyor aslında...

Barbaros'un o güzel sucuklu melemen'i ile karnımızı doyurduktan sonra biz kamp alanını terk ederek evimize doğru yola koyulduk. Aslında o günde eğitime devam edecektik ancak Cuma'dan bu yana kırık olan vucüdum iyice yorgunlaşmış ve tehlike sinyalleri çalıyordu. Barbaros o inanılmaz dinamikliğiyle o gün İlker ve Sebahat'e de eğitim vererek eğitimleri tamamlamış. Bir hafta sonunu daha faydalı bir eğitimle geçirdik. Doğada direncimizi ve engellerimizi azalttık, bilgimizi arttırdık.

İlkyardım Eğitimi

2009-03-07T23:46:00.003+02:00

Bu hafta gezmek yok. Çünkü hep beraber ilkyardım eğitimi alacağız. Her an her yerde karşılaşabileceğimiz durumlara daha hazırlıklı olmak, doğruyu yapabilmek için bu eğitim son derece önemli. Özellikle doğada gezen yardımın hemen ulaşamayacağı yerlerde en ufak bir bilginin dahi önemi var. Bilgi varsa ne yapılacağı biliniyordur, bilgi yoksa ön görüler yapılır, panik olunur.

İlkyardım eğitimini ODTÜ Cankurtarma ve İlkyardım (OCİT) Topluluğundan aldık. ASPEG'i kırmadılar Ankara'dan İstanbul'a gelip bizi 2 gün yoğun bir eğitim kampına aldılar. İşini ciddiye alan tam tamına 8 eğitmen geldiler. Biz topu topu 15 kişi, eğitim kadrosu 8 kişi. İlk önce 8 kişi ne yapacaklar diye düşünürken, eğitim sırasında neden 8 kişi olduklarını anlayabildim. OCİT aslında bir öğrenci topluluğu. Ama bu topluluk 17 yaşında. Yani 1992 yılında kurulmuş. Amatör ama eğitim başarısı : Harika. 26 saatlik eğitimi büyük özveri ile verdiler. Ne bizim ne de kendi tempolarını hiç düşürmediler. Sürekli ilgiyi bu kadar yoğun bir eğitimde çok kolay değil.

Biblo gezemesede sosyal olmayı oldukça seviyor. Özellikle sevdiği kişilerle birlikte olmak onun için keyif verici. ASPEG'lileri çok seviyor. Bu yüzden tüm eğitim boyunca gayet rahat rahat kucaktan kucağa dolandı durdu. Ancak bir ara sıkılıp eğitim sırasında sahneye çıkıp hepimize şöyle bir bakıp"Kuzum siz ne yapıyorsunuz burada? Hadi doğaya gidelim." diye bizlerin karşına geçip hepimize tek tek baktıysa da yine de günü fena geçmedi.

Eğtimden Kareler:

Bizleri yoğun bir eğitime tabi tutan OCİT topluluğu üyeleri zaman zaman ansızın ve beklenmedik şekilde yaptıkları senaryolarla bizlere gerçeği yakın ilkyardım dersleri verdiler. Özellikle son toplu senaryo da hepimiz ciddi anlamda terlettiler. Gerçekten olayın karmaşını, ruhunu yaşayarak soğukkanlı olmayı başardık.

Kazalardan sonra yaralıların %10'u ilk 5 dakika içinde, %50'si ise ilk 30 dakikada hayata gözlerini yumuyor. İşte bu noktada ilkyardım'ın önemi büyük. Her şeyden önce İlkyardım tıbbi müdahale değil. Adı üzerinde ilkyardım. Ve temel ABC'yi içeriyor. Zaten OCİT'in dediği gibi amaç "başkaları için tehlikelere karşı korunmayı, soğukkanlı ve hazırlıklı olmayı,önlem almayı ve tehlike anında nasıl davranılmasi gerektiğini öğrenmek"

Uygulamalı aldığımız bu eğitimin hiç bir zaman gerekli olmamasını diliyoruz. Ama bu eğitimde ilk 2 dakika içinde yapılması gerekenleri önemini öğrendik. Pek çok durumda ne yapılması gerekliliğini öğrendiğimiz İlkyardım eğitimi Pazar gecesi 22:00'de tamamladık. İlkyardım eğitimi isterseniz OCİT hep aklınızda olsun. OCİT'in sayfası: http://www.ocit.metu.edu.tr/

Pembe Kayalar, Kefken

2009-03-01T22:27:00.000+02:00

Güzellikler hep uzakta mıdır? Hani değişik olan şey güzel gelir. Alışınca ise bayağı olur. Sanırım bu yüzden de uzakta olan değişik güzellikler muazzam gelir. Herkes Maldivler, Sri Lanka peşinde koşturur. "Yakın çizgi bulanık gözükür" derler. Kaba tabiri ile "Burnunun uçunu görmüyor" derler.

Türkiye öyle güzelliklere sahipki, her geçen gün yeni bir tanesini öğreniyor, listeme ekliyorum. Son olarak Pazar günü gazete haberine dikkat kestim. "Konya'da 200 metre çaplı obruk oluştu". Hemen gidesim geldi. "Git oğlum git" dedi bir ses ama hayatın gerçeğinde yarının iş günü olduğu daha ağır bastı.

Elbette Dünya'nın güzelliklerini görmeli ama çok da uzaklarda aramamalı. Ben yaşadığım bu topraklardaki güzellikleri görüp, elimden geldiğinde çevreme anlatarak, korunması yönünde katkıda bulunmaya çalışıyorum. Çünkü içinde bulunduğumuz, yakınında olduğumuz güzelliklerin farkında değiliz. Bana yine de şu ters geliyor: "Çöpünü, kirini, havasını kirlettiğin yerde çalış, sonra paranı cennet diye sandığın Dünya cennetinin bir köşesinde harca"...Dünya'yı görmek, gezmek bende istiyorum. Geçenlerde Biblo yurtdışına çıkabilsin diye çip bile takdırdık. Ama "Cennet Ülkeni de gör"

İşlerin yorgunluğu sanırım, bu ara uzaklara gidemiyoruz. Hafta içi rüzgar görünce Karadeniz'in hırçın dalgalarını anımsadım. Kimbilir nasıl çarpıyorlardı kıyıya, kıyıdan yükselip nasıl havayı ıslatıyor, taze bir deniz havası yaratıryordur etrafta diye düşüncelere dalmışken aklıma Kefken geldi. Son olarak motosikletle Batı Karadeniz turumda uğradığım Kefken dalgalarla dövülüyor ve yağmur gelmek üzere olduğu için hızla İstanbul'a dönmüştüm.

Şimdi 1.Mart Pazar günü olduğunda yine vakit Kefken vakti olarak göründü gözüme. Nuray, Biblo ve ben ailecek koyulduk yollara. Bu yollar artık benim yollarımda. Defalarca aldığım Kandıra yolu bilindik ve klasik olduğundan hep keyifli gelmiştir. İlk önce yolumuzun üzerinde bulunan Kerpe'ye uğradık, ancak in-cin top oynadığını görünce, burada oyalanmayıp Kefken'e geçtik.

Kefken'e ilk girişte kurulu mini pazar dikkatimiz çekti. Hani şöyle göz ucu ile bakmam karnımın zil çalmasına sebep oldu. Limanda bulduğumuz "Liman" balık restaurantına dalıverdik. Balıklar güzeldi güzel olmasına ama Sünnet Gölünden dönerken "Hanım'ın Yeri"nde yediğimiz Hamsi halen aklımdan çıkmıyor. Liman Restaurant yeri güzel ama yağın kalitesine çok önem vermiyorlar. Fiyatları ise İstanbul şartlarına bile normal kalıyor. Daha uygun olmasını gerekirdi. Çünkü Kefken Balıkçı kasabası.

Sonra Cebeci istikametinde bulunan Pembe Kaya'lara doğru ilerliyoruz. Karadeniz beklediğimizin gibi değil. Ne dalgaları dövüyor, ne de havaya deniz kokusunu yayıyor, oldukça sakin. Pembe Kayalar mevkiinde deniz içinde düzgünce ayrılmış kayaları görünce, bu kayaların yapısını merak ettim. Suyun içinde yumuşak ve rahat kesilebilen kayaların bu özelliği keşfedilince Osmanlı döneminde dikdörtgenler şeklinde kesilerek,Sultanahmet Cami dahil pek çok yapının inşasında kullanılmış.

Kefken'ini bilinen bir doğa güzelliği de Kefken Adası. Uzaktan görüyoruz Adayı. Bu yüzden şimdilik ilgimiz dışında.
Pembe kayaların adı ise kayaların pembemsi rengingen geliyor. Güneşin batışındaki renk çümbüşü ile eminim daha güzel olan bu kayaları asıl ilginç yapan bu jeolojik yapısı. Bunun dışında Ağva tarafında gördüğüm kıyılar bana daha güzel ve ilginç geliyor. Aslına bakarsak Ağva ile Kefken arasındaki kıyılarda halen pek çok bakir alan var.

Biblo ise ortamı sevdi. Kayaların üzerinde hop oraya hop buraya koşup durdu. Biblo genelde doldurma kıyılardan kesinlikle hoşlanmaz. Ama doğal yapılarda kıyıya kadar güvenle yanaşır ve ben olmadan gezinebilir. Sanırım patilerinden hissettiği titreşim ona bu konuda bilgi veriyor. Bu titreşim hissi bana pek çok bina hakkında da bilgi veriyor. Örneğin Ağaoğlu Eltes güneşinde apartman içinde rahatlıkla yürüyken, farklı bir yerdeki binadan koridorda sadece duvara yapışarak daha az titreşimin olduğu yerden yürüyor. Hani kalite kontrol açısından Biblo'nun hissettiklerine son derece güveniyorum.

Kefken Pembe Kayalarda dolaşıp, etrafı seyredip, limana dönüş yapan balıkçıları selamladıktan sonra Kefken'den ayrılıyoruz. Kefken bir şeyler yapılmak için çok zengin bir yer değil. Ama Deniz'i için ve Pembe Kayalar'ı görmek için gelinebilir. Yine de tekrar gelinebilecek yerlerin listemde yer almıyor.

Kefken'den dönerken Akçakoca Anıt'ına da uğruyoruz. Kocaeli Fatihi olarak bilenen Kumandan Akçakoca'nın mezarının bulunduğu yer 1974 yılında Kocaeli valisi Ertuğrul Ünlüer tarafından inşa edilmiş. 12.yy'da yaşayan Kandıra Beyi Akçakoca adı ise sadece bu Bey tarafından kullanılmıştır. Osmanlı'nın kuruluş aşamasında, Ertuğrul Gazi, Osman Gazi ve Orhan Gazi'nin silah arkadaşı olarak bilinmekte.

Akçakoca anıtın'dan ayrıldıktan sonra Kandıra merkezine de uğrayıp bir tur atıyoruz. Çeşme kenarındaki yaşlı amcalarda hem sohbet edelim, hemde soralarımıza cevap bulalım diyoruz ama sorduğumuz soruların cevaplarına farklı cevaplar veren yaşlı kasabalılar, kendi aralarında tatlı bir tartışmaya tutuşunca cevapları almaktan vazgeçip yanlarından aryılıyoruz. Kandıra'dan Manda-İnek karışımı yoğurduğumuzu üstündeki kalın kaymağı ile birlikte alıp, İstanbul'a evimize dönüyoruz.

Kefken ve Kerpe'ye hani yolunuz düşerse uğrayın. Bu güzelim kasaba İstanbul ve İzmit'e bu kadar yakın olmasına rağmen daha güzelleştirilebilirken, hani doğayı seven, denizini eşsiz bulan şehirlilerin istilasına uğrayarak doğrudan betonlaşma tercih edilmiş. Belediye ve ilgili makamlar günü kurtarma derdine yasal dayanaklarla da bu kadar yoğun imarlaşarak Karadeniz'in önüne bir set daha örmeyi becermişler.

İnönü İni ve Frig Vadisi

2009-01-31T21:19:00.006+02:00

Kuzey-Batı İç Anadolu bölgesinde dolaşıp duruyoruz. Nallıhan'dan Eskişehir, sonra Göynük Sünnet Gölü..Şimdi de klasik Adapazarı-Eskişehir yolu. Uzun zamandır bu klasik yolu kullanmamıştık. Son Kastamonu, Pınarbaşı gezimizde de Nallıhan tarafından Eskişehir'e gitmiş ve bu yoldaki gelişmelerden haberdar olamamıştık. Adapazarından Bilecik istikametine ilerledikçe gelişen, değişen ve doğaya kıyım yapılarak açılan yolu izledik. Yol güzel ama sanki çalışma şekli çok canice.. Onlarca belkide yüzlerce iş makinası, kamyon dağları yok ediyor, derelerin önünü kesiyor, az da olsa yeşil olan yol güzergahını gri taşa çeviriyor. Dediğim gibi yol güzel ama davranış çok vahşice geldi. Yüzlerce karayolu işçisi, umursamaz ve büyük hızla ve gürültüyle çalışan iş makinaları manzarasını yaklaşık 100 KM süren yol boyunca görünce içim daraldı.

Bu daralmışlıkla Eskişehir'de eve ilk adım attıktan sonra "Biblo ile biz gidiyoruz" oldu. Sonra İnönü Türk Hava Kurumu eğitim alanına doğru gittik. Bir umut birileri varsa planör ve mikrolight için bilgi alırız diye düşünmüştüm. Ancak eğitim pistine geldiğimizde sadece güvenlik görevlisi karşıladı. O da her şeyden habersiz. "Ankara'ya soracan" diyip durdu.

Eğitim alanına gelirken, caddenin sonunda dağ ve dağdaki kocaman oyuk ilgimi çekti. Nasıl gidilebileceğini, ne ad verildiği, nedir gibi sorularıma cevap bulduktan sonra aracımızı park edip, yola koyulduk. Yöre halkı "İnönü İni" diyor. Kurtuluş savaşında araç, gereç depolamak ve barınmak için kullanılmış. Hatta ine çıkıştaki taş oyuklarda ateş yakıp, Mehmetçiğe yemek yapıldığı söyleniyor. Kurtuluş savaşı öncesi veya bu doğal güzellik için başka bilgi alamıyoruz.

İnönü İni'nin ne kadar içeri gittiğini sorduğumda zamanında çoçukken 100-150 metre ileri doğru gidebildiklerini anlatıyorlar. Sonrasını ise korkup geri dönmüşler. Ne kadar doğrudur bilinmez. Bende taze mağaracı ve ASPEG'li olarak bilgi almaya çalışıyorum.

Mağara'nın içi oldukça geniş. Biblo bir ara koşturup oyun bile oynadı.

Sonra yukarı tarafa tırmandık. Dik bir yamacın eteğinde olan bu bölge, yerlerin yarı ıslak olmasıyla bizi tedirgin etti. Biblo hemen bulunduğu yerin aşağısı dimdik aşağı doğru iniyor. Bu yüzden Biblo'yu uyararak geri çağırıyorum.

Sonrasında ise termal bölgesi olan Kütahya yoluna doğru gidiyoruz. Daha termallar varmadan Frig Mağarası levhasını görünce köyün içine dalıyoruz. Aracımızı park ettikten sonra karşılaştığımız Sofça Köyü sakinleri ile konuşuyor ve bölge hakkında bilgi alıyorum. Porsuk barajı kıyısında bulunan köy, barajdan önce daha ilerideymiş. Hatta okul ve halen minare eski yerlerinde duruyor. Gittiğimde su geri çekilmiş haldeydi ancak normal su seviyesinin minarenin bulunduğu yere kadar geldiği söyleniyor. Şu andaki ve normal ile kıyaslandığında en az 600-700 metre su çekilmiş durumda.

Baraj'dan iyi balık çıktığını söylüyorlar. Benim boyumda balık avladıklarını, bununda öyle aman aman bir şey olmadığını da belirtiyorlar. Frig Mağara'larından konuyu açtığımda önce temkinli yaklaşıyorlar. Sonradan anlıyorum ki defineci olduğumdan çekinmişler. Barajın bulunduğu vadinin adı Frig Vadisiymiş. Mağaralara erişim ise şu anda en kısa motorlu kayıklarla yapılıyormuş. Önce gidelim istiyorum ancak yalnız oluşum, saatin akşam üstüne yakın olması bu fikrimden vazgeçmemi sağlıyor. Dediklerine göre mağara içinde freskler ve eski yazılar varmış. Bunlardan sonra oldukça meraklanıyorum.

Mağaralara gidemiyoruz ama baraj gölünün kıyısında Biblo ile uzun bir yürüyüş yapıyoruz. Hemen ileri de bir orman görevlisine rastlıyoruz. Sonra bakıyorumki bir Avcı'nın silahına el koymuş, tutanak yazıyor. Tek başına ormancı, muhtemelen yasak kuş avlayan avcıyı tutmuş, tutanak yazıyor. Kaç ilçeden sorumlu olduğunu soruyorum, "17" yanıtını veriyor. Ormanlarımızı emanet ettiğimiz Orman memurlarının maalesef bölgeleri öyle genişki, buraları kontrol altına almaları çok zor. Yardımcı olacağımız bir şey var mı diye sorduktan sonra yanından ayrılıyoruz.

Sofça Köyü ve Porsuk barajından ayrıldıktan sonra Kütahya'ya kadar gidiyoruz. Bu kadar gelip Kütahya'dan porselen almadan gitmek olmaz diyip, bir kaç parça Kütahya Porselen alıp Eskişehir'e geri dönüyoruz. Eskişehir civarı keşif gezimiz oldukça verimli geçti. Frig mağaraları kesin ziyaret edilmesi gerekir diyerek, gezi listemize ekliyoruz.

Sünnet Göl'ünde Kış

2009-01-11T23:48:00.004+02:00

Bazı yerler vardır ki haritada uzak gelir. Ana yollardan uzakta olduğu için oradan hiç bir yere gitmeyi düşünmeyiz. Hedefe ulaşmak için hep ana yolu takip eder, diğer alternatifleri denemezi bu yüzden de güzellikleri kaçırırız. Hep acelemiz vardır, hep yol düzgün olsun, hep hızlı varalım isteriz. Ama diğer yolda pek çok güzellikde bu amaçlarla birlikte kaçıp gider.

İstanbul'dan Ankara' ya karayolu olarak kaç şekilde gidilebilir? Ben kolaylıkla altı yol sayabiliyorum. Bunlardan biride Akyazı üzerinden olanı. Hani olurda İstanbul-Ankara otoyolunu kullanmak yerine hiç olmayan zamandan feda edilirse bu güzel yolu almak gerek. Tabi sadece yolu değil, yolun çevresinde bulunan Sülüklügöl, Çiğdem Yaylası, Dokurcun, Sünnet gölü gibi tabiat harikalarını görmek gerekir. Pek sıklıkla kullanılmayan bu yol üzerinde yol üstü restaurantlarda umulmadık güzellikte yemeklerin yanında hikayeleri olan insanlar, sohbetlerini ve dostluklarını da paylaşırlar.

İstanbul yönünden gelirlen TEM veya E5'den Akyazı istikametine sapmanız yeterli. Sonra doğrudan yolu takip ederseniz Köroğlu dağlarının arkasına doğru seyahatiniz başlar. Bu bölgede bulunan Sünnet gölü ise özellikle kış ve ilkbahar ayında ziyaret edilmesi gereken bu yörenin güzel bölgelerinden. Akyazı-Nallıhan yolundan Göynük sapağından 16 KM sonra Sünnet gölüne varılıyor. Bu yolun 4 KM bölümü bu aylarda kar kaplı ve zeminde buzlanma var.

Gezi Künyemiz:
Tarih: 10.Ocak.2009
İstanbul-Sünnet Gölü: 254 KM
Süre: 3:15 Dakika
Rakım: 1053 metre

Göle ulşamak için alınan 4 KM'lik yol bu mevsimde buz altında. 4x4 araç veya zincirle girmekte fayda var. Suzuki'mizi 4x4'e alarak bu yolda zincirsiz gayet konforlu yol aldım.

Yolda akan dere ve çam ağaçlarını görünce duruyor bir kaç kare fotoğraf alıyoruz. Yol kısa olunca çabuk bitiyor ve Sünnet gölü çevresinde ki tek otel olan Sünnet Gölü Doğal Yaşam Otel'ine geliyoruz. Otel personelinin gülümser ve ilgili ama sıkmayan samimi davranışı hemen içimizi ısıtıyor. Otelimize yerleşiyoruz. Göl manzaralı iki odadan biri rezerve diğeri de küçük olunca dağ ve doğa manzaralı olanı tercih edip yerleşiyoruz. 10 sene önce burayı Milli Park'lardan kiralayan Mudurnu Tavuk'un kurucusu Uğur Türesin kiralıyor. Çevreyi düzenleyip, oteli işletmeye başlıyor. 2008 yılında 10 senelik kontrat bitince uyuşturucu mafyasına rağmen, biraz da şanşla tekrar kiralayabiliyor. İşletme büyük özenle bölgeye turist çekmeye devam ediyor.

Mudurnu Tavukçuluğu ilk ziyaretim 1998-1999 yıllarındaydı. Akyazı yolunla ilk tanışmam bu yolculukla olmuştu. Sonrada Nallıhan üzerinden Eskişehir'e geçmiştim. Mudurnu Tavukçuluğun o yıllardaki modern tesisi hakkında bilgi alırken şaşkınlığımı gizleyememiştim. Tesis öyle otomotize olmuş ve temizdi ki inanmak zor geliyordu. Uğur Türesin adını da ilk o zamanlar duymuştum. Bu gezimizde de tesadüfen otelde Uğur Türesin ile tanışabildik. Tabi yine Biblo sayesinde.

Otele vardığımızda öyle yol yorgunluğu falan çekmiyoruz. Çünkü İstanbul'dan buraya olan mesafe sadece 3 saat. TEM'den sonra yol çok düzgün ve keyifli olduğu için nasıl geldiğimizi bile anlamadık. İlk işimiz odamıza eşyalarımızı yerleştirmek. İşte odamızın dağ manzarası;Eşyalarımız bırakıp, hemen kendimizi dışarı atıyoruz. Biblo ortamı seviyor, hatta o kadar neşeliki dışarı çıkmak için baskı yapıyor. Biblo ile yürüyüş başlıyor.
Göl tamamen donmuş durumda. Göl'ün üzerinde ayak izlerini görüyoruz ama bugün havanın ısınmasını göz önünde bulundurarak bu riske girmiyoruz.
Nuray benim monopod'u baton yapmış yürüyor. Hem çevreyi gözlemliyor hemde tempo tutarak yürüyor.

Yaptığımız yürüyüş yaklaşık 3 KM. Kar etrafı öyle tertemiz yapıyorki. Güneş tepede bir yanda ısıtırken, bir yanda kardan yansıyan ışık her tarafı ışıl ışıl yapıyor. Doğa bu haldeyken başka güzel. Başka hiç bir zaman bu kadar sessizlik olamıyor. Karla örtülen doğada herkes ve herşey uykuda. Ne yaprakların hışırtısını, ne de böceklerin,kuşların sesi var etrafda. Sadece ayak seslerimiz. O da durunca yok.. Yürüyüşümüz gölün bitimindeki eve kadar yapıyoruz. Karnımız acıkınca ve gölgeler uzamaya başlayınca yavaş yavaş dönüyoruz.

Dönüş yolunda buzlu Sünnet gölü kıyısındaki otelimiz. Sünnet gölü'nün adını nereden geldiğini soruyoruz otel personeline. Bu yöreden olan otel personeli anlatıyor hikayeyi. Çoban sürüsünü otlatmak için köyünden ayrılıp gölün kıyısından geçip gider. Çoban sürüsünü otlatırken gölün sularını boşalttığı derenin başı, gölün sonu olan vadi bölümüne heyelan olur ve gölün bitimi kapanır. Çoban geri köye giderken gölün vadi sonundaki bölgesine heyelan düştüğünü görünce "Göl Sünnet olmuş" der. O gün bugünde Sünnet gölü olarak anılmış. Göl'ün hemen ilerisinde Sünnet Köy'ü de buradan adını almış.
Akşam üstü olmaya başlayınca yemlenmeye çıkan geyikleri görebilirim diye göl kıyısına iniyorum. Göl'ün kıyı güneşin iyice gözden kaybolması ile soğuk oluyor. Soğunla birlikte sessizlik ve her şeyi bembeyaz yapan kar ruhumu öyle dinlendiryorki oradan ayrılmak istemiyorum. Bir yandan da hazır Biblo yokken otelin köpeklerini sevebiliyorum. Köpeklerin tamamı karı çok seviyor. Hatta otel personeli köpeklerin kışın çok daha mutlu olduklarını söylüyor. Bana kalırsa her yönden çok şanşlılar. Kışı seviyorlar, otel personeli sürekli besliyor, yazın ise 1053 metre yükseklikte hiçte fena olmayan serin bir ortamda yaşıyorlar.

Akşamleyin yapılan enfes güzel yemek sonunda sabahın erken saatlerinde Biblo'nun "Hemen Kalk" yalaması ile uyanıyorum. Saat tabi ki 07:15.. Biblo'nun kolunda saat olsa bu kadar dakik olamaz. Ama Biblo'nun saati geziyorsak veya geziye çıkacaksak 07:15...

Kahvaltı yapmadan bir gün önce gidemediğimiz gölün diğer yakasında yürüyüşe başlıyoruz. Otelin köpekleri de peşimizden bizi takip ediyorlar. Zaman zaman Biblo ile aralarını açmak için müdahale ediyorum. Tahta Köprüye kadar olan yürüyüşümüz sona eriyor ve geri dönüp kahvaltımızı yapıyoruz. Enerjimizi depoladıktan sonra yarım ada şeklinde gölü içine giren tepeye tırmanıp, 4.5 KM uzunlukta olan göl'ün çevresini döneceğiz.

Otelin Baba-oğul avcı köpekleri eşliğinde yürüyüşümüz başlıyor. Henüz ayak basılmamış yola doğru giderken köprüden geçiyoruz. Bir yandan yavaş yavaş yağan kar ortamı daha yumuşatıyor ve güzelleştiriyor.

Tepeye tırmanış umduğumdan kolay oluyor. Geceleyin olan don kar tabakasını sertleştirince her ayak basışımla doğal bir kar merdiveni oluşturuyorum. Dik yamacı tırmanırken bu işimizi kolaylaştırıyor.

Sonrasında ilk ayak izi oluşturacağımız yola sapıyoruz.

Tepeyi çıkıp, gölün çevresinde 4.5 KM yürüyünce oldukça sıcaklıyoruz. Bugün Pazar ve İstanbul'a dönmek zor geliyor. Ancak saat 14:00 civarında yola çıkıyoruz. Kar yağınca dönüş yolumuzu Göynük-Taraklı üzerinden yapamıyor ve yine geldiğimiz yol olan Akyazı yolunu tercih ediyoruz.

Öğlen yemeğini yolda yeriz diye çıkıyoruz ancak yağan kar yolda tutunca umduğumuzdan daha uzun sürüyor yolculuğumuz. Şerefi'ye kasabasına gelince "Hanım'ın Yeri" adındaki yol kenarındaki restaurantta duruyoruz. Hani önce çok ümitli değilim. Güzel olsun karnım doysun modunda giriyorum. Hemen bizi tek çoçuklu bir aile karşılıyor. Allah allah diyorum içimden, çünkü yöre halkına da benzemiyorlar. Sonra Kdz.Ereğli'den gelen Hamsi'den bize hamsi tava yapıyorlar.

Bu arada ailenin İzmir'den gelip buraya yerleştiğini, Ahmet Bey'in Trabzon'lu olduğunu ve buraya taşınmayı bizim gibi gezmeye geldiklerinde karar verdiklerini anlatıyorlar. Bize Ege'nin zeytinyağı, Karadeniz'in Hamsi'si ile hazırladıkları Hamsi Tava enfesti. Yediğim en iyi Hamsi tavalardandı. "Hanım'ın Yeri" restaurant o bölgede balık yemek için en iyi alternatif gibi görünüyor.

Sıcak çaylarımızı da yudumladıktan sonra yola koyularak İstanbul'a evimize geri döndük. İstanbul'a yaklaşık 240 KM uzaklıkta olan sünnet gölü'ne çok rahat bir şekilde 2.5-3 saatte erişmek mümkün. Günü birlik gezi yerine en azından bir akşam otelde kalmak geziyi çok farklılaştırıyor. Otel fiyatları ise oldukça uygun. Buranın keyfini çıkartmak için mutlaka bir akşam kalmak gerekiyor.. Otel hakkında detaylı bilgiye http://www.sunnetgolu.com/ adresinden erişilebiliniyor.

Küre Dağlarında Mağara Keşfi

2008-12-20T09:00:00.000+02:00

Türkiye'nin hangi doğa güzelliğini saysam. Dağları, akarsuları, gölleri, denizleri, su altı? Hep unuttuğumuz önemli bir şey daha var aslında. Gözlerden uzakta, hemen göremeyeceğimiz yer altımız: Mağaralarımız. Genelde gezdiğim yerlerde ziyarete açılmış varsa mağaralar girerim, kaçırmam. Pek çoğunun yaz kış aynı sıcaklığı koruduğunu, sarkıtlarının milyonlarca yılda oluştuklarını biliyorum. Peki ülkemizde nerede ne kadar mağara var. Bildiklerimi saymaya kalkınca ancak iki elimdeki on parmağı doldurmadı.

Önce Speleoloji tanımı ile başlayayım: Speleoloji, yeraltı boşlukları diğer bir değişle mağaralarla ilgilinen bilim dalı. ASPEG (Anadolu Speleoloji Grubu) ise Türkiye'deki mağaraları keşfediyor, raporlandırıyor, çizimlerini yapıyor ve bu konuyla gerçekten ilgi duyanlara eğitimler veren bağımsız bir grup. ASPEG ile Kastamonu Pınarbaşı gezimizde karşılaştık. İşte ASPEG ile başlayan hikayemiz, sanırım devamda edecek.

İlk geldiğimiz gün masaya eğilmiş kocaman bir milimetrik kağıda çizim yapan birisini görünce hemen yanına gidip ne yaptığına baktım. Çizimi yapan Murat Eğrikavuk mağara çizimi yaptığını söyleyince ilgimizi çekti ama çizimi bölmemek için o an için rahatsız etmemek için sohbeti kestik. Sonra akşama doğru, kafalarında kaskları, çizmelerle, yüzü çamurlanmış bir grup madenci gibi görünen bir topluluk içeri girdi. Büyük bir heyecanla mağaralardan sohbet eden gruba ilk merhabayı her zaman ki gibi Biblo dedi.

ASPEG'in ne yaptığını öğrenince ilgimiz daha da çok arttı. Hem mağaraları geziyor ve yeni mağaralar keşfediyor ve bunlara ait ölçümler alarak mağara çizimlerini gerçekleştiriyorlar. Yapılan iş hem keyif verici hem de mağaracılığa ilgi gösteren pek çok kişi için kaynak oluşturuyor. İşin sonucu bilimsel bir çıktı. Grubun disiplinin ve çalışmalarını görünce çok ilgimizi çekti. Gündüz faaliyetlerinin yanısıra her akşam bir etkinlik yapıldı.

Mağaracılık hakkında video gösterisi:

Düğüm eğitimi alırken:

İlk gün Ilıca Şelalesi, Valla Kanyonu ve çevreyi gezdikten sonra 2.günde ASPEG grubu çalışmalarına katıldık. ASPEG'den Ali Yamaç, köylülerden aldıkları bir ihbar sonucunda bir mağaranın keşfi için bizi davet etti. Hem çevreyi gezecek hem de ASPEG'in çalışmalarını izleyecek ve keşife katkıda bulunabilecektik. Sabah kahvaltısından sonra sırt çantamızı, GPS'imizi alıp başta Biblo olmak üzere Ali Yamaç, Emine, Barbaros, Gülşen, Nuray ve ben yürüyüşe geçtik.

Tepeye doğru tırmandıkça kar altındaki dik yamaçlar zaman zaman zorluyor.

4x4 Biblo için tırmanış zor değil ama zaman zaman çok yoruldu.

Keşif keyifli geçti. 1202 metreye tırmandıktan sonra mağarayı bulamayınca Gülşen, ben ve Biblo ayrılarak tepenin bir yamacından, Ali Yamaç, Emine, Nuray geldiğimiz yoldan, Barbaros ise diğer yamaçtan inmeye karar verdik. Biblo'yla sıkı bir bitki örtüsü olan yalancı makiler ve kayalar arasında yürüyüş zor oldu. Sonra telsizden Başkan Emine'nin aramanın sonlandığı mesajı gelince geldiğimiz yola çıkarak aşağı inişe geçtik.

4.1 KM'lik tırmanış ve iniş sonunda mağarayı bulamayarak Paşa Konağına geri döndük.

2.Gün - Mağara Yüzey Araştırması
Grup üyelerinin aldığı yeni bir ihbara göre Horma Kanyonu civarında mağaralar olduğunu öğrenildi. Ali Yamaç yürüyüş performansımızı görünce bu keşfe de bizi davet etti. Artık yarı ASPEG'li olmuştuk. Bu gezideki görevimiz keşfedilen mağaraların GPS ile koordinatlarını almaktı. Kahvaltı sonrasında Köylü İsmail Sivri rehberliğinde yola koyulduk. Bu keşifde bölgeyi iyi tanıyan İsmail Sivri gördüğü mağaraları bize gösterecek. Bu sefer ekibimiz Biblo, Ali Yamaç, Barbaros, Nuray ve benden oluşuyor.

Rehberimiz İsmail Sivri ilk bildiği mağarayı bize gösteriyor. Ancak bu mağara devam etmeyen derinliği olmayan bir mağara. Yine de noktanın kaydını alıyoruz.

Sonrasında biz de aracımızı bırakıp yola traktörle devam ediyoruz. Biblo, ben, Ali Yamaç ve Barbaros traktörün bagajındayız.
Tepe tırmanışın yarısında Horma kanyonunu üstten seyrediyoruz. Hemen ayaklarımızın altındaki yükseklik tahmini 200-300 metre kadar var. Bundan sonraki yürüyüşümüz biraz daha adrenalini yüksek. Bazı yerlerde elimizde batonlarla destek alarak tırmanışa devam ediyoruz. Bir dikkatsizlik kötü kazalara sebep verebilecek nitelikte. Bu yüzden oldukça dikkatle ilerliyoruz.

Sonunda Horma Kanyonu yamacından yukarı çıkarken bir tane mağara buluyoruz. Çok kısa giden bir mağara. Mağaranın girişi;İlk mağara deneyimim,

Mağara'nın içinden bir kare daha :
Sonrasında tekrar yürüyüşe geçiyoruz. Tepeye varmak üzereyken rehberimiz bir mağara daha gösteriyor. Hemen keşifler başlıyor:Yalnız yarasa uyuyor. Ancak Barbaros stresten ölebileceğini söyleyince fotoğraf çekmeyi bırakıp, onu yalnız bırakıyoruz. Burada bir süre dinlenip, karnımızı doyurduktan sonra tırmanışa devam ediyoruz.
Orman ağırlıklı kayın, palamut ve gürgen ağaçlarından oluşuyor. Bakir olan ormanlarda rehberimiz zaman zaman Karaca'ların ve domuzların yattığı yerleri ve izlerini gösteriyor. Tepeye vardığımızda Horma kanyonunun yine tepeden bakıyoruz.

Orman içinde ilerlerken Biblo arkamızı kolluyor.

Horma Kanyonun başlangıç noktasına tepeden bakıyoruz:
Tepeye vardıktan sonra Ali Yamaç ve Barbaros'dan ayrılıyoruz. Ondan tepenin sırtında kendi araçlarına doğru gidecekler, bizde aracı bıraktığımız yere gideceğiz. Dik bir inişten sonra aracımızın yanına varıyoruz ve İsmail Sivri'yi bıraktıktan sonra hep beraber Paşa Konağına dönüyoruz.

Yapılan iş keyifli, yorucu ancak öz verili de bir çalışma aynı zamanda. Türkiye'de az bilinen mağaraların keşiflerini yapmak öyle kolay değil. Yerlerini bulmak, onlara ulaşmak, ölçümlerini yapmak belki de bulunan bir mağara da günlerce çalışmak, başarıya ulaşıncaya kadar pek çok kez gidip gelmek anlamına geliyor. Sonuçta herkesin yararlanabileceği bilimsel sonuçlar ortaya çıkıyor.

Kanyon ve Su : Pınarbaşı, Kastamonu

2008-12-19T17:45:00.005+02:00

Bundan 2 yıl önce doğu Karadeniz gezimize başlarken geçmiştik Kastamonu bölgesinden. 8 günlük kısa bir gezi zamanı olunca bu bölgede sadece Safrabbolu'da gezinmiş ve Bulak mağarasını gezerek doğrudan İnebolu'ay geçmiştik. O gün bu gündür sürekli aklımdadır bu bölge. Bayram'da aile ziyaretleri sonrasındaki tatil fırsat bilip bu bölgeye geldik. Şimdi ilk demiri attık ve daha çok demir atacağız sanırım.

9 Aralık 2008'de gittiğimiz Pınarbaşında kar bize süpriz yaparak yolda karşıladı. Bu karşılamaya sevinmedim dersem yalan olur. Hem yolu keyifli kıldı, hemde o keskin soğuğu bir nebze olsun azalttı.

Küre dağları milli parkını Bartın ile ile birlikte barındıran Kastamonu, aslında il merkezi değil daha çok çevre ilçeleri ile ilgi çekiyor. Bu bölgede gezilip görülecek çok yer var. Pınarbaşı ilçesi ise en başında geliyor. İlçe'nin Valla kanyonu, Ilıca Şelalesi, Horma Kanyonu, Ilgarini Mağarası ile bilinmektedir.

Doğa güzelliklerinin yanısıra bölge folklorik kültürde yaşatılmaya devam etmektedir. Genç kızından yaşlı ninesine kadar halen günlük olarak folklorik giysileri giymektedir. İlk gördüğümde bayram dolayısıyla bu şekilde giyindiklerini sanmıştım. Sonra herkesin üstünde aynı giysileri görünce bu giysileri günlük olarak giydiklerini öğrendim. Bunu ilk anda inanmak zor oluyor ama bayramdan sonra köy evinde günlük yaşantısı içinde de hanımları bu kıyafetleri ile görünce inanıyorsunuz.

Pınarbaşı doğal güzelliklerine ek olarak Küre Dağları Milli Parkının hemen yanıbaşındadır. 80.000 hektarlık tampon bölgesi ile 37.000 hektarlık alana sahip milli park doğal yaşımı ve ormanı koruma altındadır. Bu bölgede mevsim ve gözlem saatine göre kolaylıkla ayı, karaca, geyik ve domuz görebilmek mümkün. Orman ağırlıklı göknar ve kayın ağaçlarından oluşmakta. Diğer bir yandan da yalancı maki ile bol bol karşılaşıyorsunuz. Yalancı maki diye adlandırılan bitki örtüsü tepelerde gezinmeyi son derece zorlaştırıyor. Ancak kayın ve göknar ormanları arasında gezinmek ise oldukça keyifli.

Pınarbaşında biz konaklama için Paşa Konağını tercih ettik. Paşa konağı 200 yıllık olduğu söylenen bir konak. Ama buralarda paşa ne arasın dedik ve hikayesini öğrendik. Kalabalık bir aile olan köyün ağasının konağıymış. Ağa'nın hanımı beyine "Paşam" diye eslenince o zamanlardan "Paşa'nın konağı" olarak kalmış. Şimdilerde ise konaklama tesisi olarak hizmet veren konakta pek çok şey bozulmadan bugünümüze kadar gelmiş. Konağı WWF Türkiye Doğal Hayatı Koruma derneği ve Garanti Bankaı katkılarıyla 2001 yılında restore edilmiş. Kısaca doğayı, köy ve folklorik yaşamı sevenler için enfes bir konaklama yeri. Detaylı bilgiye http://www.pinarbasim.com/ adresinden erişebilirsiniz.

Büyük kütüklerden yapılan bu evlerin alt katları günlük kullanımda ahır olarak kullanılırmış. Üst katlar ise konaklama. Ahırdan koku gelmesini önlemek amacıyla kütüklerle kaplı zeminde, kütükler arası toprakla kaplanmış durumda. Evlerde bir tane çivi kullanılmadan kütüklerin birbirine geçmesi ile monte edilmişler. Ancak gün gün bu evler bakımsızlıktan harabereye dönmekte veya yerlerine betonerme ev yapıldığından yok olmakta.

İlk gün karelediğim ahır:
Dönüş yolunda karelediğim başka bir ahır
Pınarbaşı adını ilçe sınırları içinde doğan ve Zara çayına katılan pınardan almakta. Oluk oluk dağın yamacından fışkıran pınarı hemen Paşakonağının yanında yer alıyor.

Gezimizin ilk ziyaret yeri Ilıca şelalesi oluyor. Yolu bu mevsimde oldukça çamurlu. Aslında böyle olması çevreyi kirletme olasılığı yüksek ve piknik veya yeme, içme amaçlı eşya taşımayı amaçlayan kişileri engelleyici olması sebebiyle yolun durumunu iyi buluyorum. Tabi bu yol Biblo ile çokda zorlayıcı değil.

Ilıca şelalesinin kendisi kadar çevresindeki yosun tutmuş ağaç dallarıda ilginç görüntüler veriyor. Hani hep masal ormanları çizimlerinde olan bol yeşilli ağaçlara benziyorlar. Masalımsı bir hava etrafımı kaplıyor. Ilıca şelalesi yaklaşık 10 metre yüksekten dökülen Zara çayı ile oluşmuş. Zara çayı ise Horma kanyonunu aşarak buraya geliyor. Şelalenin oluşturduğu havuza yazın mutlaka girmek lazım. Zaten doğal bir çakıldan kıyısı olan havuz.

Biblo Ilıca Şelalesinde dinlenirken
Ilıca şelalesinde suyun sesini dinleyip, dinlendikten sonra şelalenin yukarısında sonlanan Horma kanyonuna doğru gidiyoruz. Bu mevsimde buralarda yürümek için çamurda yürümeye uygun bot olmasında fayda var. Yürüyü yolunda yapılacak ufak bir hata ciddi yaralanmalar veya sonuçlara sebebiyet verebilir. Baton ve bot ile daha konforlu ve emniyetli yürüyüş yapmak daha mümkün. Ilıca şelalesine Ilıca köyünden 5-6 dakikada, şelaleden Horma kanyonu sonuna erişim ise 7-8 dakika civarında.

Horma kanyonu sonu ve şelalenin hemen üst tarafı
Ilıca köyünden geri dönerken Park Ilıca tesislerinde kurban bayramı geleneksel yemeğine denk geliyoruz. Tesis sahibi bizi hemen içeri buyur ediyor. Aç değiliz ama yapılan et yemeği ve pilavı yinede afiyetle yemeden duramıyoruz. İşte ilk yöresel kıyafetlerle burada karşılaşıyoruz. Burası da alternatif konaklama yapılacak yerlerden biri.

Ilıca Köy'ünün sıcak ilgisi ile çaylarımızı bitirdikten sonra Kokurdan yaylasına doğru çıkıyoruz. Yayla yolu son derece düzgün. Ilıca köyün'den ise yaklaşık 20 dakikalık mesafede. Yukarı doğru çıktıça etrafı kar kapmalaya başlıyor. Yaylaya varmadan hemen önce gördüğüm kızak ilgimi çekiyor. Acaba kullanan var mı?

Yayla kar altında. Biblo kısa bir yürüyüş sonrasında üşüyüp arabaya giriyor. Yayla'nın devamı Kanyona tepeden bakan bir noktaya çıkıyor ama biz devam etmeden geri dönüyoruz.

Yayla yolunda pek çok mahalle var. Bazı mahallelerde yoğun bir bayramlaşma ziyaretini görebilmek mümkün. Bu mahallelerden bazıları 10-15 civarında evden oluşuyor. Duman tüttüğünü görünce halen yaşayanlar olduğunu anlaşılıyor. Köylülerle sohbetlerimizde bazı evlerde yaşlı köylülerin, bazılarında ise köyde bulunan halkın ikinci ev olarak kullanıldığını söylüyorlar.

Sonrasında ise Valla kanyonuna doğru ilerliyoruz. Valla kanyonu dünyanın dördüncü, Türkiye'nin ise en büyük kanyonu. 12 KM uzunluğundaki kanyonun girişi Valla köyünden doğru. Öyle derin bir kanyonki yüksekliği bazı yerlerde 1200 metreyi buluyormuş. Kanyon'dan geçen çayın adı Devrekani. Bu derin ve dar kanyona giderken Valla köyü başka bir görsel şölen sunuyor. Valla köyünden manzaralar öyle güzelki. Baharda burada bir kaç günümüzü geçirebiliriz.

Valla Köyü'ünün yeşil otlakları. İlkbaharda görmek lazım.

Valla köyüne gelmeden Valla kanyonundan ilk kareleri alıyoruz.

Valla köyü'ne vardıktan sonra yaklaşık 10 dakikalık bir yürüyüş ile Valla Kanyonu seyir terasına varmak mümkün. Yol ise bu mevsimde ayrı bir güzel. Biblo yolu sevmiş olacak ki seke seke yürüyor.

Valla Kanyonu seyir terasında bir kare.

Pınarbaşı aslında küçük bir kasaba görünümünde ama İlçe statüsüne kavuşmuş. İlçe'nin merkezinde pek çok şey bulunabiliyor. Pek çok yerde olduğu gibi en lüks dükkan Turkcell bayisi. Hemen kavşakta bulunan restaurant'da ise yöresel yemekleri bulmak mümkün. Gerçi kurban bayramı olunca biz ancak buğday ve etsuyu ile yapılan Keşkek çorbasının tadına bakabildik.

Cumartesi günü geri dönüş yolculuğuna başladık. Yoldan aldığımız keyif bizi epey yavaşlatıyor. Yoldan manzaralar

Pınarbaşın'a giderken uğradığımız Safranbolu'ya dönerken de uğruyoruz. Hemen Hamam'ın yanında bulunan Kadıoğlu Şehzade Sofrası'nda yemeğimizi yiyoruz. Yörenin Kuyu Kebabı, bükmesi ve şehzade pilavı meşhur olduğunu öğrenip bunları deniyoruz. Bu arada Biblo araçta bizi alacağı ödül için bekliyor. Bunun sebebi araçta beklediği için her dönüşte mutlaka ödül veriyoruz.

Ispanaklı Bükme

Yemek sonrasında ise bir Türk Kahvesi keyfinin iyi olacağını düşünüyoruz. Yine Hamam'mın yanında bulunan İmren Şekerlemede sunumu hoşumuza giden kahvenin sonrasında lokumlarımızı alıp Safranbolu'dan ayrılıp evimize dönüyoruz. Paşa konağında oldukça ilgimizi çeken Aspeg grubu ile tanıştık. Aspeg Anadolu Speleoloji Grubu veya Mağaracılık Grubu'da diyebiliriz. Gruptaki herkeslede kanımız uyuşunca tabiki onlarında bize bu gezimizin biraz daha farklı ve güzel bir amacı oldu. Aspeg 'daki ekip çalışması ve mağara keşif sonuçlarının değerlendirilmesi, rapor edilmesi ve mağara çizimlerinin yapılması işin ne kadar ciddi yapıldığını da gösteriyordu. Aspeg aslında gönüllülerden oluşmuş bir grup. Hem geziyorlar, hem mağara keşiflerini gerçekleştiriyor hemde bu bulguları paylaşmak üzere çizim ve ölçümleri yapıyorlar. Bu sayede az fikir sahibi olduğumuz Türkiye'deki mağaraları keşfediyorlar. Atlas Dergisinin Aralık sayısında bu yaz buldukları Türkiye'nin 9.mağarasından söz ediliyordu. Aspeg grubu ile Pınarbaşında yaptıklarımızı başka bir başlık altında anlatacağım.

Bolu-Nallıhan-Eskişehir Yolu

2008-12-18T16:29:00.000+02:00

Hep gitmek istediğimiz noktayı düşünürüz. Amacımız bir an önce oraya varmak ve yolu bitirmektir. Ben seyahatlarime biraz daha farklı bakıyorum. Varılmak istenen noktadan daha çok geçtiğim yollar üstündeki güzellikleri görmeye çalışıyorum. Bu sayede yolun geçtiği yerleşim yerlerini, kültürlerini ve doğal güzelliklerini tanıma fırsatı oluşturuyorum. Diğer bir yandan da amaç bir noktaya ulaşmak ise oraya gidilebilecek alternatif farklı yolları keşfetmeye çalışıyorum.

1998 yılında Mudurnu'ya için gittiğimde oradan Eskişehir'e geçmem gerekmişti.Mudurnu'ya gitmeden önce Eskişehir'e alternatif bir yolu oluşurmuştum. O zamanın haritasında zaman zaman tali yol olarak görülen yolu takip ederek Eskişehir'e gitmeye karar vererek Mudurnu'ya hareket ettim. İşte Abant-Nallıhan-Mayıslar-Eskişehir yoluyla ilk defa 1998 yılında bu şekilde tanıştım. Hani olurda fırsatınız olursa mutlaka alınması gereken bir yol. İç Anadolu'nun o kuraklığından uzak olan bu yol, farklı manzaraları farklı tatları tatmanızı sağlıyor. Yolu ne kadar zamanda alacağınız ise manzaraları ne kadar süreyle seyretmek istemenize göre değişiyor.

En son bu yolu 2007'de doğum günümde Biblo ile birlikte motosikletimizle almıştık. 7 Aralık 2008, Cumartesi sabahtan yola çıkarak, kar düşmeden bir kez daha bu leyifli yoldan seyahat ediyoruz. İlk durak klasik olarak Abant gölü. Abant gölünü Mudanya yolu üzerinden görüntülüyorum.

Abant'tan ayrılıp Mudurnu yolunu tırmandıktan sonra Mudurnu ilçesinin bulunduğu ovaya iniş başlar. 1300 metre rakıma sahip Abant'tan 780 metre rakımlı ova'ya aşağıdaki manzara ile iniliyor.

Ova'da yeni yeşeren ekinler bize eşlik ediyor. Bu yeşili çok severim. Tazeliği bir yandan da bu körpe ekinlerin bir an önce karla kaplanması gerektiğini hatırlatır.

Ovayı bitirip Nallıhan'a erişmek için yine 1,200 metrelik bir dağı aşmak gerekiyor. Biraz önce karşı dağlardan burayı seyrederken şimdi buradayız. Işık arkamızdan geldiğinden daha rahat kare alıyoruz. Geçen sene motosikletle yol alırken sıcakladığımızda suyumuzu içmek ve nefes almak için durduğumuz yerde yine duruyor ve bir kaç kare fotoğraf da buradan alıyorum.

Bu tepeleri aştıktan Nallıhan'dan sağa dönerek Eskişehir yoluna sapılır. Nallıhan ile Mayıslar köyü arasında ilgiçn doğa şekilleri sizi bekler. Aslında bu ilginç doğa şekilleri pek de hayra alamet değildir. Bu şekiller dağlardaki alüvyonların ovaya kayması oluşmuş erezyonu gösterir. Zaman zaman dik kayalık halinde görülen tepelerin çıplaklığı dikkat çeker.

Osmanköy'den sonra yolun sol tarafında Sakarya Nehri karşılar. Artık iklim farklaşmaya başlamıştır. Sakarya Nehri doğdu yerden, Karadeniz'e döküldüğü yere kadar çevresine hayat katmaya devam eder. Taşıdığı alüvyon'lar ve yumuşattığı iklim ile İç Anadolu bölgesinin kuraklığından eser bırakmaz. Yazın buradan geçerken Sarıkaya civarındaki yerlerde satılan sebze ve meyvelerden almadan geçmek olmaz. Doğrudan tarladan satışa sunulan domatesin ve salatalığın tadını az yerde bulunur. Hani vardır ya o doğal kokulu domates, işte burada bulabilmek mümkün.
Mayıslar köyünden sonra başlayan tırmanışın sonunda Hekim Dağı sizi karşılar. Hekim dağını aşıp aşağıda geçtiğiniz noktada Eskişehir'i görünür. İşte bu noktada iklim değişikliği öyle farklıdırki sizi bir anda İç Anadolu'nun sert iklimi ve kurak ortamı karşılar.

Sonbahar'da Yedi Göller

2008-11-18T23:06:00.016+02:00

Yazı terk edip, sonbahara girdiğimizde doğanın son renk çoşkusunu bize yaşatmasına tanık oluruz. Dağlar kızıla, sarıya ve son yeşille boyanır. Yapraklar toprağı görünmez yapıp, ayaklarımızın altına sarı yapraklarını sererler. Yedigöller bu manzaraların en iyi gözlemlendiği yerlerden biri. Ağaçların yeşil yaprakları sarıya kırmızıya dönüşmesi ve bu renklerin o berrak yedi göllerinden yansımasını seyretmek ayrı bir keyif veriyor. Doğa sanki yaza veda partisi vererek kışı karşılıyor.

Aslında Ekim başında düşündüğüm geciken bu ziyareti 2 Kasım Cumartesi günü gerçekleştiriyoruz. Cumartesi sabah Ersin geldiğinde aracı Biblo ile neredeyse yüklemeyi tamamlamıştık. Ne kadar erken çıkalım istesekde İstanbul'un Cumartesi sabah trafiği buna çok da izin vermiyor. Yolumuz üstünde sağlam bir kahvaltı yaptıktan sonra yolumuza devam ediyoruz.

Yedigöller yedi tane gölden oluşuyor. Ancak Kurugöl bu mevsimde adı üstünde kurumuş oluyor. Bu yüzden gittiğimizde sadece 6 göl görebildik. Nazlıgöl en berrak göl iken, Büyükgöl ve Deringöl en kalabalık yer. Tüm kamp alanları bu iki göl çevresinde toplanmış durumda. Eğer Mengen yönünden geliyorsanız giriş kapısının hemen yanındaki Seringöl sizi karşılıyor. Seringöl en aşağıda kalan 768 metre rakımda bulunuyor. En yukarıda ise 866 metrede rakımdaki İncegöl ve Sazlıgöl bulunuyor. Sazlıgöl'ün ilk bakışta bataklık hissi uyandırıyor ancak bu gölde diğer göller gibi oldukça berrak ancak üstü bir tür tatlısu bitkisi ile kaplandığı için göl'ün suyunun berraklığı görünmüyor. Gölleri Kuzey Bolu girişinden itibaren sıralarsak Sazlıgöl, İncegöl, Nazlıgöl, Kurugöl Deringöl, Büyükgöl ve Seringöl. Göllerin oluşumu ise vadilerin önünün heyelan sonucunda kapanması ile oluşmuşlar.

Yedigöller krokisi:

Yedigöller'in Uydu fotoğrafı :

Yedigöller Mengen ve Bolu tarafından gidiş ve dönüşümüzün GPS iz kaydı:

Yedigöllere İstanbul yönünden geliniyorsa Bolu tarafından gidilmesi yolu kısaltacaktır. Ankara yönünden gelenler ise Zonguldak-Mengen ayrımından içeri girip, Mengen'i geçtikten sonra soldaki Yedigöller levhasından içeri girmeliler.

Yedigöller'e her türlü araç yol kuru olduğu sürece gidebilir. Yedigöller'e her iki yoldan da asfaltı terk ettikten sonra yaklaşık 40 KM stabilize yoldan devam ediliyor. Eğer kışın karda gideceğim derseniz bu durumda Mengen yolu tercih edilmelidir. Çünkü Bolu tarafındaki yolda 1711 metre yüksekliğe kadar çıkıyorsunuz ve sonra Yedigöller'e iniyorsunuz. Kar düştükten sonra bu yolun açılmadığı sürece geçit vermesi zor görünüyor. Mengen tarafından geliş yolunda ise Mengen ayrımından 693 metre rakımdan 768 metre rakıma oldukça hafif bir meyilli tırmanış söz konusu.
Mengen yolundan giderken biraz soluklanmak ve Biblo'nun ihtiyaçları için mola veriyoruz. Yolculuğumuzu ise bizim dağ keçisi Suzuki ile yapıyoruz.

Orman içinde zaman zaman ağaç tünellerin içinde, zaman zaman bize eşlik eden dere ile yolculuk yapıyoruz. Hava kararmadan çadırımızı kurabilmek için yolda durmadan Yedigöllere yol alıyoruz.
Yedigöllere geldiğimizde hava kararmasına az kalmıştı. Yedigöllere girince gözlerimize inanamadık. Ben sakinliği seven ben yüzlerce insanla karşılaştım. Ersinle şaşkın bakışlarımız arasında Büyükgöl ve Deringöl çevresinde neredeyse çadır kurucak alan kalmamışlığı izleyerek hemen yukarı yöneldik. Nazlıgöl karşımıza çıktığında da kampımızı buraya atmaya karar verdik. Karanlık çökmeden önce çadırımızı kurup, kamp konumumuzu aldık. Yedigöllerde doğal olarak ateş yakmak yasak. Sadece Orman Bakanlığı tarafından yapılan ocaklar dışında ateş yakılamıyor. Hava kararmadan çevreden ve ormandan düşmüş, kurumuş dallar bularak ateş malzememizi hazırladık.

Biblo bu arada kendi kendine biraz gezindikten sonra güneş ışığının yavaş yavaş kaybolması ile yanımızdan ayrılmamaya başladı. Güneşin terk edip, karanlık bastırdığında tatlı bir serinlik sarmaya başladı. Ersin her zaman gibi bir mangallık birde ısınmalık iki ateşi de kısa sürede alevlendirdi. Ben ise bu arada sucuklarımızı hazırlayarak, pişirilmeye hazır konuma getirdik. Sohbet, karın doyurma derken vakit hızla geçti. Yatmadan önce geleneksek olarak yıldızlarımızı izlemek ve ormanın sessizliği içinde kaybolmak için Nazlıgöl'den yukarı doğru ağaçlar arasına doğru karanlıkta yürüdük. Orman içinde yolumuza çıkan dere kenarında bir süre yıldızları derenin şırıltısı eşliğiyle alaca karanlık içinde izledik.

Sabah olduğunda çadırdan ilk çıkan her zamanki gibi Biblo. Ama daha önceki deneyimlerimle bende hemen çadırdan çıkıyorum. Çünkü Biblo doğada uyanmanın sevinci ile koşar adımlarla sevinçten hızla uzaklaşabiliyor. Korkum Biblo'nun kaybolmasından daha çok çevrede olası büyük köpeklerin saldırısı.

Çadırımızı kurduğumuz yer:

Çadırdan Nazlı Göl manzarası

Kahvaltımızı yapıp, mini ateşimizde yaptığımız çayla içimizi ısıttıktan sonra yedigöller yürüyüşümüze başlıyoruz. Nazlıgölden, Büyükgöl'e inen yoldan Pisagor ağacının görmeye gidiyoruz. Aslında iki farklı kökten ağacın gövdelerinin yukarıda birleşmesi sonucunda oluşan üçgen ve bundan çağrışımla pisagor ismini almış. Pisagor ağacının hemen yanında akan derenin etrafa verdiği sesle ortam iyice huzur doluyor.

Pisagor ağaçının hemen yanından akan dere ve mini şelalesi:

Biblo önden biz arkadan yürüyüşümüze devam ediyoruz.

Biblo'nun dere geçişi. Bundan çok hoşlanıyor.

Deringöl bize enfes görüntüler veriyor. Deringöl'ün şelale tarafında giderken gölde yaklaşık 40-50 cm büyüklüğünde Abant Alabalığı görüyoruz. Kıyıya yakın yüzen alabalık bizi görünce gölün derinliklerine doğru ilerliyor.

Deringölden manzaralar:

Ersin ile Biblo'yu da burada fotoğrafladım.

Buradan Büyükgöl'e geçiyoruz. Göl kenarında bir fotoğraf gezi grubu ile karşılaşıyoruz. Biblo yine ilgi odağı oluyor. Burada seyrimizi yapıp, Büyükgöl'ü fotoğrafladıktan sonra Seringöl'e doğru ilerliyoruz.

Büyükgöl'den kareler:

Seringöl:

Seringöl'den sonra tekrar Nazlı Göl'e doğru yönelip, Nazlı Göl'ün aşağıdaki şelaleye doğru yürüyoruz.

Şelale çıkışında Nazlı Göl'e giderken ışığından etkisi ile sonbaharın ruhumuzu ve gözlerimizi dinlendiren manzaraları ile karşışıyoruz.

Nazlıgöl:

İncegöl'den kareler:

Sazlıgöl'den bir dediğim bataklık gibi görünmesine kanmamak gerekiyor. Göl son derece berrak ve diğer göllerden farklı değil. Kuzey tarafında yoğun şekilde sazlar var ve gölün üstü tatlı su bitkisi ile kaplanmış durumda. Gölün çevresinde tatlı su kaplumbağası görürüz umuydu turluyoruz ama kaplumbağa ile karşılaşmıyoruz. Varsa bile Kış uykusuna yatmış olabileceklerini düşünüp Sazlı gölden ayrılıyoruz.

Sazlıgöl ve İncegöl yanyana ve Kuzey girişindeki son göller. Bu gölleri de ziyaretimizden sonra Bolu yönüne doğru tırmanışa geçerek eve geri dönüş yolculuğumuza başlıyoruz. Bu yolda epey bir tırmanış var. 19.5 KM tırmanış yaptıktan sonra 19.8 Km sonra Bolu'ya iniş yaparak varıyoruz. En yüksek gördüğümüz rakım ise 1711 metre. Bu gezimizi de tamamlayarak eve dönüşümüzü tamamlıyoruz.

Gökova'nın Amazon'u

2008-10-05T22:09:00.012+03:00

Bayram tatilimizin 3 gününü Datça Yarımadasında geçirdikten sonra, adını duyduğumuz Amazon'a da iki günümüzü ayırmak istedik. Amazon Gökova körfezinde bördübet bölgesinde yer alıyor.Amazon tamamen doğal bir koyun bitiminde yer alan ve doğayla başbaşa zaman geçirilecek güzel bir yer. Amazon'un tanıtımı için çok da güzel bir web sitesi hazırlamış (http://www.klupamazon.com/ ) 1982 yılında karı-koca tarafından kurulan bu işletme şimdilerde ikinci nesil tarafından işletiliyor.

Amazon aslında modern bir kamping alanı. Hani çadır zorluğuna girmek istemiyor ve doğayla güvenle başbaşa kalmak istiyorsanız güzel. Biz sadece 8 m2 Vardoda kalıyoruz. Küçük ama iyi düzenlenmiş. İçinde minibar bile var. Hemen kapısının önünde masanız, şezlong ve hamakta bulunuyor. Ağaçların altında kaldığınız bu alan aslında keyifli. Ancak çoçuklu kalmak için Çingene arabalarını daha iyi olacaktır. Çünkü vardo'ların tuvalate ve banyosu size ait ama dışarıda yer alıyor.
Amazon'da tam pansiyon konaklama yapıyorsunuz. Fiyatlar ise son derece uygun. Kahvaltı ve yemekler ise enfes. Akşamları üzüm bağının altında loş ışık altında özenle şeçilmiş müzik eşliğinde yemek yemek keyif veriyor. Sürekli etkinlik var. Sabahları 06:15'de balık avına çıkılıyor. Gece 21:45'de ormanın ortasında açık hava sineması var. Filmler yine özenle şeçilmiş. Yıldız şöleninin ve ormanın ortasında hafif serin rüzgarla film keyfi başka oluyor.

Amazon'unun yanında bir dere bulunuyor. Dere hemen bu koya akıyor. Amazon'un sahiline ister yürüyerek ister kano ile erişebiliyorsunuz. Amazon'un sahili hemen derinleşen bir dere ile denizin birleşim yerinde. Bu yüzden deniz maalesef çok berrak değil. Ama tatlı su balıklarını görebiliyorsunuz.

Amazon'un denizi böyle olunca bizde civar koyları keşfetmek istedik. Bu koyların bazılarına inmek çok kolay değil. Kayaların üstünde, maki bitki örtüsünün içinde geçerek erişilebiliniyor. Amazon'a gelirken gördüğümüz harika koya geri dönerek ve burada dalışımızı yaptık. Deniz billur berraklığına sahipti. Üstelik koy bakir olduğu için su altı yaşamı da son derece zengin.

İşte girdiğimiz koy:

Koy'a daldığımızda su altında da renginin turkuaz olduğunu gördük. Tabi bu zeminin ışığı yansıtması. Koy'un girişi taşlık ve zaman zaman deniz kestaneleri var. Mutlaka deniz patiği veya palet giymekde fayda var. Dipte hiçde görmeyi umut etmediğimiz vatoz balığı ile karşılaştık. İlk karşılaşmamızda kumun rengini almış halde dipte duruyordu. Üstünde de parazit balığı vardı. Bir süre seyrettikten sonra dalıp bir kaç kare fotoğrafını çektim.

Koy o kadar keyifli ki, Biblo kıyıda beklemese daha da uzun zaman duracağım. Güneşten rahatsız olmaması için Biblo'ya havludan gölgelik alan oluşturduk. Tam Biblo'nun yanına geri dönecektim ki kıyıya yakın başka bir vatoz'la karşılaştım. Beni görünce hemen yüzmeye başladı. Yüzmüyor sanki uçuyordu. Fotoğraf makinesinin pili bittiğinden video kaydını alamadım ama bir süre onu izledim. Göğüs yüzgeçlerini çırpası sanki bir kuşun kanat çırpasına benziyor.

Bu civarda girilesi pek çok koy var. Diğer beğendiğimiz koy:

Vakit akşamüstüne yaklaştığında koyu terk etmek zorunda kalıyoruz ve Amazon'a geri dönüyoruz. Amazon'un çevresinde ve yakınında herhangibir yerleşim birimi bulunmadığı için yıldızları net bir şekilde gözlemlenebiliyor. Sabah kahvaltısından sonra çevreyi gezmek için kısa bir yürüyüş yapıyoruz. Hemen Amazon'un yanında bulunan derede Su Kaplumbağaları ilgimizi çekiyor. Sayabildiğim su kaplumbağası sayısı 7-8. İşte su kaplumbağaları:

Başka bir zamanda suyun dışına çıkmış, onları dinlenirken yakalıyorum.
Ertesi gün sabah kahvaltısından sonra Marmaris Bozburun civarını görmek ve sonraki gezilerimizi için fikir edinmek için yola çıkıyoruz. Kısa bir Marmaris turundan sonra yönümüzü Bozburun yolu üstündeki Orhaniye'ye çeviyoruz. Orhaniye Kızkumu ile ünlü. Buranın yine efsanevi bir hikayesi var. Ancak aslen Orhaneli vadisinden akan bir akarsuyun taşıdığı kumların birikmesi sonucunda deniz içinde doğal bir yol oluşmuş. Ayak bileklerinize gelen bu çakılların üzerinde deniz içinde yürüyebiliyorsunuz. Çıplak ayakla yürümek zor. Tatlı su çakılları sivri ve ayakları açıtıyor. Bu yüzden terlik veya sandaletle ile yürüyüşe başlamakta fayda var.

Orhaneli Kızkumu'dan çektiğimiz kareler Biblo'yu sürekli kucağımda taşıdım ama iyice sığ olan kısımda yürümesi için bıraktım. Tabiki hemen beni alın diye kucak istedi.
Turgut Köy'ünü görmek üzere Kızkumu'nu geri de bırakıyoruz. Tatil planını yaparken Turgut Köyü de konaklama alternatiflerimizin arasındaydı. Ancak gördükten sonra Datça'da konaklama kararı ile doğru bir karar verdiğimizi düşünüyorum. Çünkü Turgut son derece küçük ve çokda güzel olmayan bir sahile sahip. Günü birlik gelinebilir. Ancak deniz'i Datça'nın denizi ile karşılaştırmak çok yanlış olur. Koyu hızlı akan bir dere besliyor ve suyu serin. Datça'nın o turkuaz rengini burada bulamıyorsunuz. Sahil'de ise in-cin top oynuyor adeta. Ama kalabalıktan uzakta, sakin tatil için ideal bir yer. Üstelik son derece berrak akan deresi ise ilgi çekici.

Turgut:
Turgut sahilinde kısa bir yürüyüşten sonra Selimiye'ye doğru yola çıkıyoruz. Selimiye büyük kapalı bir koya sahip. Deniz berrak ve çakıl. Selimi'ye de de Turgut'da olduğu gibi büyük bir dere denize dökülüyor. Akşam güneşi batmaya yakın olduğu için burada fazla oyalanmadan Amazon'a geri dönüş yolculuğumuz başlıyor.
Bu gün yaptığımız kısa keşif gezisi son derece faydalı oldu. Bu bölgeye gelmek yerine Datça'nın denizi, çevresi ile daha iyi olduğuna karar verdim. Özellikle dereleri oldukça ilgimi çekti. O berrak derelerde yüzmek ve sualtını incelemek keyifli olsa gerek.

Cumartesi günü İstanbul'a dönüş yolculuğumuz başlıyor. Uçağımız saat 12:55'de kalkıyor. Sabah kahvaltımızı erkenden yapıp yola koyuluyoruz. Gökova-Fethiye kavşağında Aşıklar yolu diye tabir edilen asırlık ağaçlardan oluşmuş uzun bir yol vardır. Bu yolun sonunda da hemen ilk sağda bir köy fırın ve restaurant'ı bulunur. Yıllardan beri şeklini değiştirmeden müşterilerine hizmet verir. Buraya daha önceden iki kere gelip, yediğim her şey damağımda kalmıştı. Bu yüzden buraya uğramadan geçemedik. Buranı kahvaltısı, tostu ve ayranı meşhurdur. Iyi kahvaltı yapmama rağmen tost ve ayranını içmeden yapamadım.

Bayram tatilini yine güzel bir gezi ile sonuçlandırdık. Ülkemizin yine güzel bir köşesini gördük, az çok tanıdık. Datça yarımadası ve Gökova körfezini daha iyi tanımak için daha çok gelip gideceğiz. Şimdilik keşif niteliğindeki gezimiz pek çok bilgiye sahip olmamızı sağladı.

Datça Yarımadasındayız

2008-10-04T19:39:00.028+03:00

Uzun bayram tatili gelip çattığından gitmek istediğimiz bölgeleri şöyle bir sıraladık. İş yoğunluğundan gezi öncesi çok iyi plan yapamadığımızdan pek çok yeri elemek zorunda kaldık. Klasik olarak hava durumu, yol şartları vb. gezimize etki edecek unsurları da göz önünde bulundurarak Datça'ya gitmeye karar verdik. İstanbul-Datça arasındaki mesafe 955 KM oluncada bu sefer tercihimiz Uçak oldu. Henüz kalacak yerimizi ayarlamadan gidiş-dönüş uçak biletlerimizi ve aracımızı kiraladık. Sonrasında Biblo'nunda kalabileceği konaklama yerini de ayarlayarak tatil planımızı hazır hale geldi.

Datça dantel gibi kıyı şeridi olan, pek çok irili, ufaklı koyları barındırdığı gibi doğasıyla da görmeye değer Ege'nin güzel yarımadası. Datça'da bir yandan tatil yaparken, bir yandan da sonraki gelişlerimiz için keşif gezileri yaptık. Bir bölgeye gittiğimiz zaman oraya uğramak, orada iki-üç gün geçirmek orayı algılamaya yetmiyor. Gezilerimizde aynı yere pek çok kez giderek oradaki hayatı, doğal güzellikleri ve oranın kültürel ve insanını tanına biliniyor. Bu yüzden Datça'yı gittip gördüm diyebilirim, ama oraları biliyorum demek için gidilen yeri tanımak gerekiyor. Klasik tatil anlayışımız gidip tatil şehirciklerine mahkum olmamak olduğu için çevremizi bol bol geziyoruz.

İlk konaklama yerimiz Haziran 2008'de faaliyete geçen genç tesis Flow. Datça'ya 10 Km uzaklıkta bu tesis, Datça'nın mimarisine yakın olması için taş evlerden yapılmış. Oldukça temiz ve geniş bir alana kurulu Flow, Biblo'nun da seveceği mekan türünde; bol bol biçilmiş çim var. Uygun fiyatla konaklayabiliyorsunuz. Üstelik güleryüzlü personeli ile hizmet kaliteleri iyi ve sakin bir ortam. Flow hakkında detaylı bilgiye http://www.flowdatca.com/ adresinden erişebilirsiniz.

İşte Flow'dan görüntüler:

Ovabükü, Hayıtbükü, Kızılbük
Pazartesi sabah kahvaltımızı yaptıktan sonra deniz'e girebilmek için hemen büklerin yolunu tutuyoruz. Hava durumundan baktığımız kadarıyla rüzgar Kuzey-Batı'dan esecekti. Sabahtan hemen rüzgarın etkisini görüyoruz. İlk durağımız Ovabükü. Ancak bu koy Batı rüzgarlarına açık olduğundan deniz dalgalı ve fazla rüzgar alıyor. Denize girmek için fazla rüzgarlı olduğundan oyalanmadan Hayıtbükü'ne geçiyoruz.

Ovabükü:Ovabükü ile Hayıtbükü Mesudiye Köyü'nün hemen altında bulunuyorlar. Yanyana olan bu koylar arasında ise 3-4 KM mesafe var. Mesudiye'den sonra sola saparsanız Ovabükü, sağa dönerseniz Hayıtbükü'ne erişiliyor.

Hayıtbükü'nde ortam tamamen farklı. Rüzgar az, denizde ise dalga neredeyse yok. Rüzgarlara kapalı bu koy gayet korunaklı. Hemen kumsalda yerimizi alıp, denize giriş için hazırlanıyoruz. Benim hazırlığım biraz uzun sürüyor. Dalış paletleri, fotoğraf makinesini su altına hazırlama gibi işler yaklaşık 3-4 dakikamı alıyor.

Hayıtbükü:
Sulara kendimi attığımda ılık bir suyla karşılaşıyorum. Su enfes berrak ve sıcaklığı ise oldukça iyi. Meteroloji sitesinden aldığımız bilgiye göre suyun sıcaklığı 26 derece. Hayıtbükü ağırlıklı kum zemine sahip; sonraki zamanlarda da göreceğim gibi tüm bükler kum veya çakıl zemine sahip. Deniz ise iri taneli kumun sayesinde oldukça berrak. Hayıtbükü'nde kıyı deniz altı çok zengin değil, klasik Ege-Akdeniz balıkları ve farklı olarak dil balıklarını izleme imkanı buldum. Hatta bir tanesi ile daireler çizip durduk.

Hayıtbükü'nde tek tehlike iskeleye yanaşan yat ve tekneler. Bir Amerikan bayraklı yatı 10-15 metre kala fark ederek, palet vurarak kaçabildim. Bu yüzden iskele civarında dolaşmamak gerekiyor. Açıkda da aynı durumla karşılaşmak mümkün. Bu yüzden koyun daha sakin olan sağ tarafı yüzmek ve deniz gözlemi için iyi.

Karnımız açıkınca o bölgenin en eskisi ve yemekleri ile tanınan Ogün'ün yerinde yemeğimizi yiyiyoruz. Klasik kebap yemeklerin tersine, ev yemekleri yapıyorlar. Mutfağa girip seçmek serbest. Şehriyeli tavuk ve etli patlıcan tercihimizle iyi bir karın doyurduk. Ogün Bey 1972 yılından bu yana Hayıtbükü'nde yer alıyor. Yatlara ve kumsaldaki tatilcilere hizmet veriyor. Her işe kendi koşturduğundan ve eleman yokluğundan sıkıntı duyuyor. Bu yüzden servislerin de zaman zaman aksama olabiliyor.

Yediklerimizi eritmek ve çevreyi dolaşmak üzere kumsalda yürüyüşe başlıyoruz. Koyun doğu tarafına doğru 15 dakikalık bir yürüyüşle Kızılbük'e erişiliyor. Kızılbük enfes güzellikte. Bu koyda kurulu Kızılbük ahşap evleri ise kalınmaya değer bir mekan.

Kızılbük:

Knidos, Palamutbükü, Datça, Kabakçiceği Dolması ve Damat Tatlısı

Salı günü ise rotamızı Knidos ve Palamutbükü olarak belirliyoruz. Akşam'da Datça şehirmerkezini gezeceğiz. Knidos oldukça eski bir yerleşim birimi. M.Ö. 12 yy. dayanan tarihi var. Gerek tiyatrosu, gerek antik şehir düzeni ile zengin ve Datça yarımadasını kaplayan bir tarih olduğu her şekilde belli oluyor. Antik tiyatro 10,000 Kişi kapasiteli. Datça yarımadasının en batısı olan Knidos'un bir de yarım adası var. Yarımadayı karaya bağlayan yolun iki tarafıda liman. Büyük liman tarafında şu anda iskeleye bağlı yatlar tarafından kullanılmakta.

Knidos Büyük Liman:
Küçük Liman (Kuzey tarafı)
Knidos tepesinin diğer tarafındaki koy:
Knidos'u gezdikten sonra Biblo iyice susayınca limanın orada bulunan restaurant'ta biblo suyunu içerken bizde biraz soluk alıyoruz. Yazın bu saatlerde bu kadar gezmek pek mümkün olmazdı sanırım. Eylül'ün tatlı sıcağı, Datça'nın serin rüzgarı ile birleşince bacaklarınızın ağrıyıncaya kadar gezmek de mümkün olabiliyor.

Knidos'dan ayrılıp gelirken geçtiğimiz Kayaköy'ünde bulunan, ününü duyduğumuz yakamengen restaurant'a uğramak istiyoruz. Ancak restaurant kapalı. Henüz sezon kapanmamışken restaurant'ın kapalı olmasını yadırgıyoruz. Acaba bayramın ilk günümü kapalı diye çevreye sorduğumuzda restaurant sahiplerinin artık sezonu kapattıklarını ve açmayacaklarını söylüyorlar. Bizde Palamutbükü'ne doğru yol alıyoruz. Palamutbükü oldukça büyük bir koy. Datça'nın o turkuaz renginde. Çakıllık olan bu sahil ise oldukça kalabalık. Hayıtbükü küçük ve dar bir sahile sahipken, Palamutbükü geniş bir sahile ve pek çok kalınacak yere sahip. Restaurant'larda yöresel yemeklere rastlamak ise kolay değil. Hepsi kebapçı olmuşlar. Sora sora hem Kabakçiçeği dolması hem de Damat Tatlısı yiyebileceğimiz restaurantı buluyoruz.
Datça'da yeme içme olayında öğrendiğim üç şey oldu. Pek çok gezdiğim Akdeniz ve Ege kıyısında da olduğu gibi burada da aile işletmeleri var. Turizm'i ise yeni öğreniyorlar. Fiyatları sormazsanız tipinize bakarak fiyat belirleniyor. Servisler son derece yavaş. En çok dikkati çekende tüm Datça yarımadası boyunca ne sabah, ne akşamların çay olmayışı. Çay olsa bile güzel bir çay içmek pek mümkün değil. Oysaki bu yaz Kaş tatilimizde çay'ı her zaman taze ve iyi demlenmiş şekilde bulabilmiştim.

Yöre yemeklerini bulmak ise kolay değil. Zorda olsa yiyebildiğimiz Kabakçiçeği dolması. Adı üzerinde Kabakçiçekleri sabah toplanıp, bildiğimiz zeytinyağlı dolma gibi yapılıyor. Güzel hafif tam bir yaz yemeği. Damat tatlası, Eskişehir'de Saray Burma diye bilinen cevizle yapılan tatlının aynısı. Burada Badem'le yapıyorlar. Bu tatlının servisi bize 1.5 saatte yapıldı.

Akşamleyin Datça şehir merkezine gidiyoruz. Datça merkezde ev yemekleri ile ünlü Zekeriya'yı herkes tavsiye ediyor. Güleryüzlülük ve güven bir arada Zekeriye Restaurant'ta. Ne yemek istiyorsanız gidip tezgahtan alıyorsunuz. Bir adisyon vs. tutulmuyor. Yemeğinizi afiyetle yedikten sonra hesabı gidip ödüyor veya görevli personele ne yediğinizi söyleyip hesabı çıkartıyorlar. Kimse ne yediğinizi kontrol etmiyor. Ama kimse bu iyi niyeti de suistimal etmiyor. Datça'ya gidipde Bal ve Badem almamak olmaz. Özellikle kekik balı tavsiye ediliyor. Tam tamına 5 çeşit badem var. Genelde dükkanlarda 3 çeşidi satılıyor. Zeytin, Badem ve üzüm bağlarının bol bol bulunduğu Datça yarım adasında bu doğal ürünlerin tadına mutlaka bakmak gerekiyor.
Gebekumu, Yel Değirmeni, Eski Datça, Kargı Koyu, Akvaryum Koyu

Çarşamba günü hemen yakınımızda bulunan Gebekumu'na gidiyoruz. Bu koyun önemli özelliği kumu. Gebekumu koruma altına alınmış. 7 Km uzunluğundan bu kumsalda sanki kumlar betonlaşmış. Bunun sebebi burada bulunan bir mikroorganizma. Hemen deniz kenarında betonlaşmış gibi görünen kumları görebiliyorsunuz. Sanki birileri burada kumlu harç yapmış. Ancak bunların tamamı doğal. Gebekumu'nda bulunan ada ile kıyı arasında ise kumların birikmesi sonucunda deniz içinden doğal bir deniz içi yol oluşmuş. Sular gelgitle çekildiğinde denizden yürüyerek Ada'ya ulaşmak mümkünmüş. Gebekumu sahilinde yürüyüşümüzü yapıyor ve deniz kenarındaki ilginç taşlaşmış kumları inceliyoruz. Nuray'ın ayakları kuruduğunda pudramsı bir kalıntı kalıyor. Sanırım kumları birleştiren maddede bu olsa gerek diye yorum yapıyoruz.

Gebekumu'ndan ayrılıp Datça yolu üzerinde restore edilmiş Yel Demirmeni'ne uğruyoruz. Yanyana bulunan altı yel değirmeninden iki tanesi restore edilmiş. Bir tanesinin altında restaurant ve cafe olarak hizmet verilmekte. Gezmek ücretsiz ancak biz orayı temiz ve güzel tutan restaurant'ta serinleyecek içeceklerimizi içip hem katkıda bulunuyor hemde serinliyoruz.

Yel Değirmeninden ayrılıp Eski Datça yolunu tutuyoruz. Bu bölgeler birbirlerine son derece yakın. Bu yüzden buraları gezmek son derece kolay.

Eski Datça girişde aracımızı park edip, Eski Datça'nın dar ve taş yollarında sokaklarını geziyoruz. Evlerin bir kısmında halen yerli halk yaşarken, bir kısmıda restore edilerek pansiyon ve restaurant haline getirilmiş. Buraya gelmişken Can Yücel'in yaşadığı evi ziyaret edelim istiyoruz ancak bayram sebebi ile kapalı. Bunun yerine Eski Datça'nın girişde bulunan Can Yücel'in yakın arkadaşının köy kahvesine uğruyoruz. Burada Can Yücel için bir köşe ayrılmış. Bu kahvede kekik çayımızı içip, Kargı Koyu'na doğru yol alıyoruz.

Kargı Koyu Datça merkezden 3 Km uzaklıkta. Şehire yakın olmasına rağmen sakin bir koy. Ama bu koyda Datça'nın o turkuaz mavi sularını çok göremiyorsunuz. Koyun en batısı'na gidip orada restaurant'a giriyoruz. Çünkü amacımız oradan 1.5-2 KM uzaklıktaki Akvaryum koyuna yürümek. Restaurant'da servis yine yavaş ve çay yok. Hesap ise hiç de az gelmedi. Yemeklerini ise çok keyifli değildi.

Kargı Koyu:

Kargı koyunun batısındaki yokuşu izleyerek Akvaryum koyuna ulaşılıyor. Gidiş-dönüş 1 saat sürüyor.
Akvaryum Koyu'na giden yola giderken mutlaka yürüyüş ayakkabısı olması şart. Yol zaman zaman tehlikeli yerlerden geçiyor. Akvaryum koyuna inmek ise sorun. Biz bu yüzden yukarıdan seyretmekle yetindik. Aslında iki Akvaryum Koyu var. Diğeri ise Palamutbükü'nün doğusundan 1 KM uzaklıkta.

Datça yarımadasındaki bu son gecemiz. Bu akşamda Datça merkezi dolaşıyoruz. Buradan ayrılıp tatilimize Gökova körfezinde Amazon'da devam edeceğiz.

Unutmadan hatırlatayım bu bölgede yetişen ve çevre bağlarda bulabileceğiniz yemesi keyifli bir üzüm çeşidi var. Kıbrıs Üzümü ve Verigo diye adlandırmış. Üzümler oldukça iri ve diri. Tatı ise İzmir üzümü gibi çok tatlı değil ama farklı ve yedikçe yediren bir tadı var. Mevsiminde bir salkımının 4-5 kg gelebileceğini söylüyorlar.

Datça yarımadasının denizi, koyları oldukça güzel. Yeni yapılan yolu ise oldukça düzgün. Dalaman havaalanından 2.5 saatte kolaylıkla Datça'ya ulaştık. Öyle aman aman bir viraj yok. Datça yarımadasında kalınası ve gezilesi çok yer var. Yöresel yemekleri, badem ve balının yanısıra balık lokantaları da bulunuyor. Gezerken gördüğümüz pek çok çiçek bizi büyüledi. İlkbaharda buranın tadına doyum olmaz sanırım.

Rüzgar yüzünden tekne turuna çıkmadık. Ancak kısa ve uzun tur diye adlandırılan bu turlara katılmak koyları rahat gezmeyi kolaylaştırır. Bu kısa zamanda keşif niteliğinde yaptığımız Datça'ya fırsat buldukça farklı mevsimlerde tekrar tekrar geleceğiz.

Çiğdem Yaylası

2008-09-21T20:58:00.008+03:00

Bu hafta sonu Pazar gününün yağmurlu olacağını görünce bizde Cumartesi (20.09.2008) gezmeye karar verdik. Gezileri yapmadan önce hava durumunu bir kaç bilgi kaynağından izlemek ve doğrulamak gerekiyor. Özellikle dağlardaki ve şehirlerdeki hava durumu oldukça farklı olabiliyor. Bu yüzden de yağmur ihtimalini göz önünde bulundurarak hep hazırlıklı oluyoruz.

Biblo ile Cumartesi sabahı Çiğdem Yaylasına doğu yola çıktık. Biblo 3 haftadan beri gezi yapmadığımızdan sevinçli moda geçti bile. Çiğdem Yaylası Adapazarı Dokurcun'da bulunuyor. Elmacık dağının tepesinde yer alan bu yaylanın çok adını duymuş ama gitmek için zaman bulamamıştık. Kısaca gezi haritamız ve bilgileri

İstanbul'a Uzaklık: 196 KM
Toplam Alınan KM: 426 KM
Ulaşım Süresi: 3 Saat 20 Dakika
Rakım: 1436 metre (Çiğdem Yaylası)

Çiğdem Yaylasının haritasını Dokurcun'dan itibaren verdim. TEM'den Akyazı Gişelerden çıktıktan sonra Akyazı istimaketine doğru Dokurcan'a kadar gidiliyor. Dokurcun çarşıya girince köprüyü geçmeden önceki sol taraftaki dar sokak'dan girildiğinden 19 KM sonra Çiğdem Yaylasına erişmek mümkün. Hep stabilize yolu takip ederseniz doğruca Çiğdem Yaylasına varabilirsiniz. Yol ayrımlarında hep sağı tercih edin tabi stabilize yolu terk etmeyin. 1367 metrede T şeklinde bir yol ayrımı göreceksiniz. Buradan sola yukarı doğru dönmeniz gerekiyor. Bu ayrımdan 1.6 Km sonra yaylaya ulaşılıyor.

Dokurcan'a geldikten sonra alışverişimizi yapıyoruz. Gezilerde yemek ihtiyacımızı genelde gittiğimiz yerlerden alıyoruz. Amaç yöre halkına para kazandırmak. Dokurcun'an ayrılıp yayla yoluna girdiğimizde hem Biblo'nun hemde kendi çamımı sonuna kadar indiriyorum. Teneffüs ettiğimiz havayla kendimiz geliyoruz. Yayla yolu ise oldukça keyifli. Acele etmeden yavaş yavaş çevreyi seyrederek gidiyorum.

GPS'imizinde yardımıyla 19 KM sonra yaylaya varıyoruz. Yaylanın otları yazın güneşi ile sararmış. İlkbahardaki halini görmek lazım aslında. Çiğdem çiçekleri varmıdır diye merak ediyoruz. Önce yaylayı baştan sonra araçla bir turluyoruz. Çok sayıda yayla evi dikkatimizi çekiyor. Betonerme yayla evleri ise özellikle görüntüyü bozuyorlar. Az sayıda çok eski yayla evi gözümüze çarpıyor. Yaylanın camisi bile bulunuyor.

Araçımızı park ettikten sonra Biblo ile yaylada yürümeye başladık. Çok eleştirisel olmak istemiyorum ama şenlikten kalmış olduğun düşündüğüm çöpler öbek öbek yaylada halen duruyor. Yayladan daha uzaklaşmak için yaylanın ucuna doğru yürümeye devam. Oranın daha sakin ve doğa ile iç içe olacağımız düşünüyorum.

Ormana yaklaştıkça etrafda bol bol çiğdem çiçeklerini görmeye başladık. İlkbaharda etrafın bunlarla kaplandığını görmek çok güzel olur.

Ormana dalarak yürüyüşümü sürdürdük. Yolumuz tekrar ana yolla kesişti. Araçla geçerken gördüğümüz orman işçileri ile bu sefer sohbet imkanı bulduk. Ormancılar tarafından işaretlenen ağaçları kesip, balta ile tek tek soyuyorlar. Zaman ve insan gücü gerektiren bu çalışmayı 20-25 kişi gerçekleştiriyorlar. Yol üzerinde böyle pek çok çalışma var. Bu işlemi yaparken ormandaki diğer ağaçlara zarar vermeden yaptıklarını da anlatıyorlar.

Yayla girişine geldiğimizde yürüyüşten yorulduk ve kendimizi toprağa serdik. Biblo'da yorulmuş olacak ki, çevreye bakındıktan sonra sırt çantama dayanıp yattı. Ne de olsa öğle uykusunu henüz uyumadı. Burada yaklaşık bir saat kadar durduktan sonra aracımızın yanına doğru tekrar yürüyüşümüze devam ettik.

Çiğdem yaylası geniş alana sahip. Yaylanın etrafında sarı çam ve göknar ağaçları hakim. Yayla olunda ise ağırlıklı kayın ağaçlarına rastlamak mümkün. Yayla oldukça büyük bir alana sahip. Yayla evleri ise iki farklı bölgeye yer alıyor. Büyük olan kısım yaylanın camisinin bulunduğu yer.

Orman işçileri ile konuştuğumuzda farklı bir yoldan başka bir yaylaya geçiş yapılacağından söz ettiler. Bende denemek üzere bu yolu tercih ediyorum. Ancak yol diğer yola göre bozuk. Ancak orman içinde ilerleyiş çok daha keyifli.

GPS ile izlediğimiz yolda yanlış yol ayrımından aldığımızı gördüm ancak zaman kısaldığı ve hava kararmaya 2 saat gibi bir süre kaldığından yoluma devam ettim. Yukarıda harita görünen sağdaki yol dönüş yolumuz. Eğer sağda yolda en uctan ileri doğru gitseydim bir sonraki yaylaya erişmiş olacaktık. Neyse bunu da bir sonraki zamana bırakıyorum.

Dönüş yolculuğundan Biblo tüm ormanı camdan izledi. Dokurcan'a inerken yoldan koşa koşa geçen kızıl sincabı görünce hemen aracımızı durdukdum. Palamut ağaçlarının arasına karışan sincabı bir daha görebilirim umuduyla fotoğraf makinamla bekledim ama bir daha sevimli sincabı göremeden oradan ayrılmak zorunda kaldık.

Asfalt yola çıkınca Biblo camdan bakmayı bırakarak arka koltuğa giderek eve kadar yattı. Bir gezimizi daha stres atarak tamamladık. İlkbaharda Çiğdem yaylası ve çevresinin bir daha keşfetmek gerekiyor.

Assos'un Su Altı

2008-08-16T19:03:00.007+03:00

Hafta sonu Bursa'da işimiz olunca yine durmadık Assos'a doğru gittik. Daha önceki gidişlerimizde Güre ve Küçükkuyu'da kalmıştık. Bu sefer Asos Liman'a (Behramkale) yakın olabilmek için Asos'da köyün arkasında bulunan Old City House bu hafta sonundaki evimiz oldu. Old City House oteli eski köy evinin restore edilerek yapılmış. Evin orginal yapısı korunarak otele dönüştürülmüş. Otelin sadece 6 odası var. Sakin, özenle hazırlanmış yemeklerden yemek istiyorsanız burası tam ideal bir yer. Odalar ise geniş ve oldukça konforlu. Old Bridge House için http://www.oldbridgehouse.com.tr/ adresinden bilgi alınabilir.

Otele adını veren ve otelin hemen yanında yer alan eski köprü.Köprü 13.yy inşa edilmiş.

Bu sefer Asos'daki amacım akvaryum gibi olan denizinde su altını fotoğraflamak ve izlemek. Asos'un denizi serin ama pek çok Ege kıyısından daha güzel diye bileceğim bir zenginliğe sahip. Suyun kristal berraklığı, su altındaki batık antik limanı burayı özel kılıyor.

Asos çevresi son derece zengin ve dört mevsim dinlence yeri. Hemen yanıbaşınızda Kazdağları ormanları, yaylaları, ilerinde ise Babakale'ye kadar denizi ve doğası ile ufak yerleşim yerleri bulunuyor. Buraya bir kere gelip gezip bitirmek öyle kolay değil. Kazdağlarından akan dereleri, şelaleleri ise görmeye değerli. Hasanboğuldu, Şahindere kanyonuda görülmesi gereken yerlerden. Özetle hem deniz hem doğasına doyum olmayan Asos ve çevresi aynı zamanda kalabalık'tan da uzakta.

Yazları deniz kenarına yapılan iskeler üzerinden denize giriliyor. Elbette kıyıdanda denize girmek mümkün ama taşlık olan denizi bunu zorlaştırıyor. Eğer yanınızda bot (dalış ayakkabısı) götürseniz denize kıyıdan girişi de kolay hale getirebilirsiniz. Biblo'yu denize sokarken bu botlar çok yardımcı oluyor.

Çektiğim su altı fotoğrafları:

Biblo çok sıcaklayınca onu da deniz soktuk. Ama ortada bir kaya bulup orada durmayı tercih etti. Aslında deniz'e girmeyi seviyor ama yine de çekiniyor. Sonrasında özekllikle mutlu oluyor ama bir daha girelim mi tereddütte kalıyor.

Bu bölgenin diğer bir güzel kıyısıda Kadırga koyu. Uzun bir sahile sahip olan bu koyun denizi de son derece berrak. İrili ufaklı kalınacak yerleri barındıran koyda çokda fazla kalacak yer bulunmuyor. Bu özelliiği ile halen bakir kalan koyun hemen arkasından ise zeytin bahçeleri bulunuyor.

Assos Edremit'ye 70 Km uzaklıkta. Edremit'e İstanbul'dan 5 saatlik bir yolculukla geliniyor. Cuma akşamından gelindiği zaman hafta sonu dinlenmek için ideal bir yer. Dilerseniz Bandırma'ya feribotla geçip yolu da kısaltmak mümkün. Eğer yalova'dan doğru gelecekseniz Mustafa Kemal Paşa'da Güvenal tesislerinde yazın dondurmalı, kışın kaymaklı kemalpaşa tatlısı yemelisiniz. Eğer açıktıysanız Susurluk'da durup bir tost ayran içerek açlığınızı yatıştırabilirsiniz. Bu şekilde o 5 saatin nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz.

Bu çevrede gezilip görülecek çok yer var. Ancak bizim amacımız deniz olduğu için Assos'a bu gelişimizde dah açok deniz kıyısında kaldık. Bu yıl üçüncü kez geldiğim Assos'a sanırım yıl içinde tekrar geleceğim.

Kaş-Adrasan

2008-08-16T15:47:00.009+03:00

Her ne kadar hafta sonları gezerek kendimizi yenilesekte yıllık haftalık tatilimizi yapma zamanı geldi. Tatillerimizde sakin, denizi balık gözlemine uygun ve nemin az olduğu yerleri tercih ediyoruz. Konaklama için genelde butik otelleri tercih ediyoruz. 5 yıldızlı tatil köyü ve otellerden ise kesinlikle uzak duruyoruz. Çünkü tatil tercihimiz otele girip kapanıp oradaki lüksü yaşamak yönünde değil. Gittiğimiz yerlerde çevreyi gezmek, esnafı ile konuşmak, çevre halkını da tanımak şeklinde. Ve bu arada butik otellerin 5 yıldızlı her şey dahil tatillerden daha pahalıya da mal olacağını ekleyeyim. Ama birebir ilgi, özenle hazırlanmış yöresel yemekler ve çevre hakkında aldığınız bilgilerde buna değiyor.

Bu yaz ki tatilimizi yine sakin olan Kaş'da geçirmeye karar verdik. Kaş'a dördüncü kez gidişimiz. Kaş'ın bu aylardaki esintili havası nem'in azalmasına sebep veriyor. Denizi ise Ege ve Akdeniz kıyılarına göre daha serin. Deniz altı canlı yaşam ise oldukça zengin. Özellikle dalış ve deniz içi gözlemek için çok ideal.

Kaş'da Çukurbağ yarım adasında Korsan Ada Otel'de kaldık. Ama İstanbul'da ancak 3-4 ayını geçiriyor. Otel'in kendine ait plajıda bulunuyor. Ali Bey'in köfteleri ise enfes. Yemekleri ise teyze tarafından hazırlanan ev yemekleri. Tabi Kaş'da plajlar bildiğiniz plajlar gibi değil. Denize kayaların üstünden merdivenle iniyorsunuz. Bu merdivenlerde öyle kısa değil. Kısa olanın uzunluğu 1-1.5 metre, diğeri ise 3 metre yüksekliğinde. Ama Kaş'ın denizine bunlar değiyor.

Kaş'ın Liman Ağzı ve Büyük Çakıl plajı mutlaka ziyaret edilmesi gereken dinlence yerleri. Liman ağzına sadece tekne ile gidiliyor. Aslında bir de patika yoluda mevcut ama bu sıcakta zorlanmam veya sabah erken kalkarım denirse güzel bir yürüyüş olacağı kesin. Büyük Çakılda denize çakıldan girebileceğiniz tek yeri. Balık zenginliği fazla olan Büyük Çakılda bol bol su altı fotoğrafı çekme imkanıda bulunuyor.

Su altı fotoğraflarımızı maske, şnorkel ve palet ile yapıyorum. Ben tüplü dalışlarımda kullanıdığım Beuchat marka ABC ekipmanını kullanıyorum. Ancak tüplü dalışlara şu anda ara verdim. Nedeni ise sadece zaman.

Maalesef Cumartesi geldiğimiz Kaş'da Çarşamba günü dalışa başlarken ayağı yaraladım. Hastane, operasyon derken Deniz'e girişim yasaklandı.

Kaş'da diğer çok mutlu olduğum olay ise Elif'i ziyaretimizdi. Elif yanılmıyorsam 8 sene önce her şeyi bırakıp buraya yerleşmeye karar verdi. Şu anda Kaş'da hediyelik eşyalar satan bir dükkanı var. Sevgili arkadaşım Elif yakında zamanda evlenerek birde erkek çoçuk dünyaya getirdi. Yıllarca görmeme rağmen sanki dün görüşmüşüz gibi hissettim. İlk karşılaşmamızda kucağında olan sevimli çoçuğun Elif'in olduğuna inanmak zor geldi.

Kaş'dan Cuma günü ayrılarak Adranas'a doğru geze geze gittik. Yolumuz üzerindeki Çayağzı, Beymelek ve gölü, Finike'yi geçerek (tabi portakal suyunun tadını tadarak) Adrasan'a akşam üstü vardık. Hemen Adrasan sahilinde Aldos otel'de kaldık. Otelin sahipleri Biblo'yu ne kadar sevdiklerini anlatmak ise çok zor. Adrasan pek çok yere sakin enfes bir koy. Deniz'ine ne kadar giremesemde enfes bir manzaraya sahipsiniz. Adrasan'da deniz'den güneşin doğuşunu izleyebileceğiniz ender yerlerden biri. Tabi bunun için saat 06:00'da deniz kenarında olmanız gerekiyor. Bizde öyle yaptık ve güne güneşin deniz'den yükselişi ile başladık.

Sabah sakinliği, serinliği ve hafiften sis bulutu ile kaplanmış sahil kenarında durmak tümüyle her şeyden uzaklaştırıyor. İşte diyorsunuz bir gün böyle başlıyor diye düşünüyor ve buna tanıklık ediyorsunuz. Birazda ortalık kavrulacak, herkes kalkacak denize girecek, süt liman denizde dalgalanmalar başlayacak, balıklar güneşten kaçmak için kayaların altına saklanacaklar.

İşte sabah kalkıp güneşin doğuşunu izlerken yakaladığımız kareler.

Tüm gün Derenin yanında

2008-08-09T23:10:00.004+03:00

13.Temmuz sabahı kalktığımızda havanın sıcak olacağı sabahtan kendini belli ediyor. Denize girip serinlemek bu sıcağı üzerimizden atmak isterdim. Ancak İstanbul'a yakın temiz sahil kıyılarının tamamı çok kalabalık ve yolculukta yoğun tariften dolayı bir o kadar işkenceye dönüşebiliyor. Dinleneceğiz derken saatlerce zaman araçta geçiyor.

O zaman Göksu derei kıyısında bir ağacın altında ve mümkünse dereye sıfır bir yere gidelim istedik. Ama hem ağacın gölgesi, hem dereye sıfır yer bulmak zor. Araça matımı, portatif koltuğumuz ve elbette sucuk ve ekmeğimizi yola alarak yola koyulduk. Artık böyle bir yer bulmak için offroad araçımızın imkanlarına ihtiyaçımız olacak.

Hacıllı'dan Göksu'ya indiğimizde bir kaç dere geçişi yapıp biraz yürüyüşle keşif yaptıktan sonra aradığımız yeri bulduk. Rüzgar almayan, ağacın gölgesinde ve dereye sıfır olan bu yere bizim araçla bile ulaşım zor oldu ama değdi.

Biblo sıcaktan kurtulmanın sevinci içinde çevreyi keşfi ederken bizde matımızı, portatif sandalyemizi kurarak ortamımızı hazırladık. Derenin içindeki balıkları seyrederken Temmuz ayının Atlas dergisini okurken, Nuray'da hemen kitabına daldı. Bir yanda derenin sesi, hissetmediğimiz rüzgarın yapraklar oluşturduğu ses ve dere içindeki balıklar...

Manzarımızı aşağıdaki şekilde.

Bir ara balıklara bakmak için dereyi izlerken ufak bir su yılanı gördüm. Kıvrıla kıvrıla su içinde ilerleyişi sonunda kıyıya gelerek başını çıkardı. Sonra ise gözden kaybolarak kayaların arasında kayboldu. Büyük balıklar zaman zaman büyük kayaların arasında başlarını çıkartıyor ve sonrasında ise sadece kuyruklarını görerek yine kaya altında izlerini kaybettiriyorlar.

Akşam üstü olduğunda gerçek bir dinlenme yapmanın keyfi sona ermişti. Trafik stresini çekmeden eve geldiğimizde ie haftanın yorgunluğundan eser kalmamıştı.

Longos Ormanları-Kıyıköy

2008-07-25T23:23:00.013+03:00

Bolu Aladağlar kampında Longos Ormanları, İğneada ve o bölgeden o kadar çok söz ettikten sonra en kısa zamanda o bölgeye keşif gezisi yapmak için sabırsızlanır duruma geldim. 4 Temmuz Cuma günü Nuray'dan gelen telefon "Ersin ve Esra yemekteyiz. Yarın nereye gidiyoruz?" sorusuna ise tek önerim İğneada oldu.

İğneada ile Kıyıköy arasında kalan bölgedeki ormanlara Longos ormanları deniliyor. Bu bölge dere ve göl açısından son derece zengin. Özellikle deniz kıyısındaki gölleri oldukça ilgi çekici. Bir yanınızda göl varken diğer bir yanınızda deniz olabiliyor. Mayıs-Eylül ayları dışında (Av yasağı zamanları hariç) iki tarafa da olta sallayıp hem deniz hemde göl balığı yakalabilir. Bu bölge Bulgaristan sınırına kadar sık ormanlık ve bol su kaynaklarını barındırıyor. Ancak kuraklıktan burası da nasibini hızlıca alıyor. Her ne kadar Istaranca dağ eteklerinde kalsada çok yüksek dağların bulunmaması derelerin ve göllerin daha hızlı kurumasına sebep veriyor. Geçtiğimiz göllerin hiç birine yanaşamadık. Bol sazlıkla çevrili göllerin sularını belki kışın görebilmek mümkün.

İğneada'ya giderken biz rotamızı Istranca Dağlarından yaptık. Ancak aslında daha kolay yol Sivriler Köyü üzerinden gitmek. Kıyıköy'e gider gibi yaparak Sivriler köyü yolunu izlemek hem dağları aşmaya gerek bırakmıyor hemde yolu kısaltıyor.

5 Temmuz sabahı yola bizim dağ keçisi Suzuki, Biblo, 4 arkadaş ve kamp malzemeleri ile birlikte yola çıktık. Edirne TEM'in Çerkezköy'den çıkış yaparak İğneada'ya doğru yöneldik. Biraz yavaş biraz da oyalanarak gittiğimizden 5 saat gibi bir sürede İğneada'ya varabildik. Ama amacımız daha sakin bir ortamda, özellikle Longos ormanları ile deniz arasında kamp yapmak olduğu için Longos ormanlarına daldık. Ama ne dalış...4 saat gibi bir süre orman içinde dolandıktan sonra ancak kampımızı kurabildik. Zaman zaman yolu görmeden dallar arasında, zaman zaman yolumuzu kesen ağaçın çevresinden dolanarak, kuma batmamaya çalışarak zorlu ormanı yolunu boydan boya Kıyıköy'e kadar aldık.

Longos ormanlarının kıyıya yakın bölgesinde takip ettiğimiz yolun GPS kaydı:

İğneada tarafına geldiğimizde daha önceden Murat'tan aldığımız tarife göre Alabalık ve Su kaplumbağalarının bulunduğu dereyi bulduk. Ancak derenin debisi son derece yavaşlamış halde bulduk. Bu mevsimde normal olarak derelerin akışları ve suları iyice azalmıştı. Sıcakta zorda olsa su kaplumbağaı görebiliriz ümidi ile Ersin'le çevreye bakındık ancak bir kaç ufak alabalık görebildik. Bu derede kırmızı benekli alabalık varmış. Ancak balıkları gözlemlemek için saatin uygun olmaması, daha fazla zaman kaybetmeden yola çıkmamızı gerektirdi.

Sonrasında İğneada'da biraz nefe alıp, çayımızı içtikten sonra kamp yerimizi seçmek için Longos ormanlarına daldık. Önceleri yol son derece düzgünken, zaman zaman yol bitti ağaçlar arasında ilerledik. Ağaçlar arasında yol alırken Ersin'de bol bol Video kaydı yapmayı ihmal etmedi. Bu arada araça o kamp malzemeleri ve Biblo ve dört kişi hiçde kolay sığmadık :)

Longos ormanlarına daldığımızda iki şey görmeyi ümit ediyorduk. Dereler ve göller. Ancak bir dere geçişi yaptık. Diğerlerinin tamamı ise bu mevsimde kurumuşlardı. Göllerin ise görmek mümkün olmadı. Suları iyice azaldığından ve çevresi yoğun sazlık olduğundan gölleri göremedik.

1 saat sonra kamp yapmayı ümit ettiğimiz kıyıya ulaşabildik. Ancak yanına vardığımız Saka gölü neredeyse tamamı kurumuş ve bataklık haline gelmiş durumdaydı. Yakın bir yerde de su kaynağı olmayınca bu bölgede kamp kurmaktan vazgeçtik. Sarı kuma sahip sahilin büyüklüğü ise etkileyiciydi aslında.
Hemen kıyıda gördüğümüz yerleşim birimine benzer noktaya ilerlemek için karar aldık. Asıl zorlu yolu burada aldık. Görünmez yol içinde zaman zaman dalları yara yara, zaman zamanda derin traktör izine düşmeden yol almaya çalıştık. Orman içinde yol bulmak çok kolay değil. Zaman zaman çatallaşan yollarda yön tayin etmek zor olabiliyor.

Kıyıköy'e vardığımızda neredeyse hava kararmak üzereydi. Çadırlarımızı Kıyıköy sahile tepeden bakan bir noktada kurduk. Ersin sucuklarımızı hazırlarken bende çevreden odun toplayarak iş bölüşümü yaptık. Ersin her zamanki gibi çift gözlü ateşini yaktı. Ersin'in bu yöntemi ile uzun süre kor sağlanabiliyor.

Kampımızı kurduğumuz yerden Kıyıköy fotosu:
Sabah kalktığımızda acıktığımızdan sanırım hiç vakit kaybetmeden çadırlarımızı toplayıp, Nuray'ın belirlediği kahvaltı yerine gittik. Enfes kıyıköy manzarası ve lezzetli köy kahvaltısının keyfini uzun süre çıkardık.

Bu bölgenin Sonbahar ve İlkbahar aylarında çok daha güzel olacağı kesin. Özellikle sonbaharda ormanın sararan yaprakları ve İlkbaharda çoşan derelerini görmek gerekiyor.

Bolu Aladağlarda Kamp

2008-07-10T00:33:00.011+03:00

22 Haziran için Asos öncesinde aslında Bolu Köroğlu dağlarını planlamıştık. Ancak deniz ağır basıp Asos'a gitmiştik. 28 Haziran'da gezenbilir.com tarafından düzenlenen geziyi haber alınca bu fırsatı kaçırmadık. Hem Gezenbilir üyeleri ile tanışmak hemde Aladağların temiz havasını solumak amacıyla Cumartesi sabahtan yola çıkarak gezimize başladık.

Cumartesi sabahı erken kalktığımızı gören Biblo sevinçten havaya uçuyor. Eşyaları bile araca yerleştirirken sabırsız. Sanırım artık malzemelerden ne tür gezi yapacağımızı anlıyor. Çadırı, matı görünce dağ gezisi olduğunu biliyor. Biblo diğer pek çok köpek gibi çok iyi gözlemci. Hem konuşmalardan hemde hareketlerden neler olacağını biliyor veya tahmin ediyor.

Çoğunluğu offroad araçlarından oluşan ekip ile Bolu Migros alışverişinden sonra Aladağ yoluna girdik. Gezenbilir'in 1.yılını kutlayacağımız kamp alanı Aladağ göletinin hemen yanında yer alıyor. Seben yolundan gidilen virajlı bu kamp alanın rakımı 1365 metre. Hava sıcak ama öyle kavrulmuyoruz.

Kamp alanında konyomuzu Cuma akşamından gelen Mustafa Abi, Mert ve bizlerden önce varan Zerrin karşılıyor. Buradaki herkesle ilk defa karşılaşıyorduk. Neyseki beni herkes hemen tanıdı. Neden mi çünkü Biblo yanımda. Aslında beni tanıyan falan yok, Biblo'yu tanıyıp sonra "Aaaa sen de Murat olmalısın" diyorlar. Hep aynı durum...

Kamp alanından görüntüler:

Çadır alanlarını belirleyip çadırlarımızı kurduktan sonra Nuray'la Biblo'yu bırakıp kısa bir fotoğraf eğitim yürüyüşüne başladık. Ancak yorgunluktan geziyi tamamlamadan tekrar kamp alanına yalnız geri dönüş yaptım.

Kamp alanında yapılan sohbetler nasıl zamanın geçtiğini anlamadık. Biblo ile serbest şekilde gezerken epey yorulmuş olacak ki çadırın yanına geçip serilmiş. Bu arada gördüğün en sakin Rottweiler köpek olan Face ile tanıştık. Önce endişelendim ama son derece sakin olduğunu görünce Biblo ile serbest olarak dolaşmaya başladılar. Face sıcakların etkisinden gördüğü her serin suya dalıp çıkıyor, suyun içine oturuyor. Biblo ise Face'e zaman zaman havlasa da Face, Biblo'yu çok da dikkate almadı.

Aladağ göleti gölete akan derelerle besleniyor. Yaşlı çam ormanı ise çevresine büyük sakinlik veriyor. İşte Aladağlardan çam ormanında kareler.

Akşam üstü kardeşim Serhat'ın katılımı ile aileyi tamamlamış olduk. Akşam olduğundan ise ateşimizde yaptığımız etlerle karnımızı doyurduktan sonra ateş başı sohbetleri ve şenliği başladı. Tabi ben sürekli ateş başında değildim. Bu karanlığı yakalamışken yıldızları seyretmemek, samanyolunu görmemek olmuyor. Kamp alanında Biblo'yu emanet ederek mümkün en karanlık yere giderek çayıra yatarak dakikalarca gökyüzünü ve samanyolu seyrimi yaptım. Sonrasında köstebek veya vahşi tabiattan bir kaç parça görebilirim diye çevrede gezindim ama elim boş kamp alanına geri döndüm.
Sabah kalktığımızda daha henüz kalkan birilerini göremediğimizde göl kıyısına yürüyüşümüzü yaptık. Tabi Biblo sabah sporunu kaçırır mı? Düzgün bulduğu çim alanda başladı koşturmaya.

Kamp alanına döndüğümüzde neredeyse herkes uyanmıştı. Ateşte sucuk yaparak kamp kahvaltımızı yaptıktan sonra offroad oyunları başladı. Yaklaşık 300-400 metrelik mesafeyi 2-3 saat arası alınan bu oyunda Ali'nin aracı herkes etabı tamamladı. Offroad oyununda temel olarak ekip dayanışması çok önemli. Zaten bu etaplar bu dayanışma olmadan geçilmesi oldukça güç.

Kamp alanına döndükten sonra saat'in 17:00'ye geldiğini görerek toparlanmaya başladık. GezenBilir ile güzel zaman geçirdiğimiz bu hafta sonunu da eve çok geç dönmeden tamamladık. Biblo yine dağlardan inerken etrafı izledi ama TEM girince uykuya kısa sürede daldı.

Asos'un Antik Limanı

2008-07-09T23:27:00.009+03:00

Bu sene 22 Haziran'da dağ, bayır ve sakinlik olmadan daha geleneksel bir gezi yaptık. Deniz sezonunu açmak ve yapabilirsek 1.800 metrelik bir zirve yapalım ümidi ile Cuma akşamı yola çıktık.

Ben doğumgünlerimde öyle pasta kesme, arkadaşlarla bir arada kutlamak yerine bir gezi hediye ediyorum. Genelde bu geziler Biblo ile yanlız ve sakin bir yerde oluyor. Geçen sene motosikletimizle Biblo ile kamplı Bursa-Eskişehir ve Hekim dağı Sarıcakaya üzerinden Abant yapmıştık. En keyifli gezilerimden biriydi. Bu sene ise deniz özlemi ağır bastı ve Asos-Altınoluk arasındaki kışın da ziyaret ettiğimiz Carpe Diem bungolow'larına gitmeye karar verdik.

Küçükkuyu'da bulunan konaklama yapacağımız Carpe Diem'e vardığımızda saat 22:00 civarıydı. Sevgili Alper sıcak ilgisi ile bizi karşıladıktan sonra hazırladığı enfes çuprayı bir çırpıda midemize indirdik. Kışın geldiğimizde Alper ve eşi Sibel ile karşılaşamamıştık. Ama yine de burada oldukça keyifli zaman geçirmiştik.

Carpe Diem'in güzel bir havuzu var ama deniz varken havuzu tercih etmediğimden hiç girmedim. Bu arada Carpe Diem'e gitmek isterseniz 0-286-752 0455 nolu telefondan Alper Bey'e erişebilirsiniz.

Ertesi gün sabah erken kalkarak kahvaltımızı yaptıktan sonra Carpe Diem'in kumsalına yöneldik. Bu sırada Carpe Diem'in kumsalında tanıştığımız (zaten bir onlar bir biz vardık) Cenk ve Aydan ile Asos'a gitmeye karar verdik. Kum denizleri çok sevmiyorum. Ben deniz'de yüzmek kadar bir o kadar da deniz içini saatlerce gözlemlemekten çok keyif alıyorum. Bu yüzden Asos'a gitmenin daha iyi olacağına karar verdik.

Biblo deniz kıyısından üç sebepten çok hoşlanmıyor. Birincisi sıcak, ikincisi çimen ve toprak yok, üçüncüsü ise biz denizdeyken o kıyıda şemsiyenin altında yalnız kalmak zorunda kalıyor. Ah kızım deniz'e girmeyi sevebilseydi çok keyifli olurdu ama onun tercihi akan berrak tatlı sular olan dereler.

Asos'a vardığımızda hemen aklımıza kışında tadına baktığımız wafel'lı dondurma aklımıza geldi. Ama bu sıcakta yemekte zorlanmadık değil. Liman'da kısa bir gezi ve çay molasından sonra batık limana ulaşımımız daha rahat olacak uçtaki iskeleye gittik.

İskelede Biblo'da herkes gibi yerini aldı ve en serin gölge yeri buldu.

Cenk ve Aydan ile tüm hafta sonunu beraber geçirdik. Hoş sohbet ve sevecenlikleri ile oldukça keyifli dakikalar geçirdik. İskeleye yerleştikten sonra hemen kendimizi deniz'e attık. Nuray ve ben snorkel ve deniz gözlüklerimizi takarak antik limana doğru gözleme gittik. Antik limanın M.Ö. III yüzyıla dayandığı söylenmekte. Liman kalıntıları arasında gezmek güzel bir his veriyor. Balık çeşitliliği ise hiçde fena değil. Deniz'de olduğum sürece ne gözlüğü ne snoker'imi çıkardım. İrili ufaklı pek çok balık çeşidi içinde yüzmek için çok ideal bir yer.

Athena Tapına'ğından antik liman (fotoğraf'ın solundaki beyazlık) rahatlıkla görülebiliyor.

Deniz bu kadar yorduktan sonra hep beraber hemen arkamızda bulunan restaurant'a geçerek karnımızı doyurduk.
Cumartesi günü dönerken hatırlarımızdan silemediğimiz damla sakızlı ve acıbademli türk kahvesinden tatmak üzere köy'ün (Behramkale) içindeki kahveye giderek yine bu aromalı türk kahvesini yudumladık.

Sonrasında Carpe Diem'e dönerek eşyalarımızı bırakıp yakında bulunan şelaleye ziyaret edelim. Şelale'ye yanlış yönden gittiğimiz için ulaşamadık ama az birazcık macera bir yürüyüş yaptık. Macera tarafı sürekli uçurumun kenarından yürümemiz. Tehlikeli bu yürüyüşün sonucunda da ne akan dereye ne de şelalenin yanına gidebildik. Yorgun vucütlarımızla sadece yukarından seyretmekle yetindik.

Pazar günüde Asos'da balıkları gözlemleyip keyif yaptıktan sonra İstanbul'a doğru yolculuğumuza saat 16:00 sularında başladık. Bu gezimizi de bu şekilde noktalayıp güzel bir hafta sonu daha geçirdik.

Aytepe'ye Farklı Rota

2008-06-08T23:52:00.005+03:00

Bu hafta yeni arazi aracımızı aldım: Suzuki Vitara JLX. Neredeyse offroad için tam donanımlı bu aracımız ile daha rahat keşif ve gezilr yapacağımızı umut ediyorum. İş yoğunluğumuz hat safhada halen ama biz Pazar günümüzü geziye ayırıp biraz kafa dinlemek istiyoruz.

Gezenbilir İzmit ekibinin Doğan Abi önderliğinde İzmit dağlarında gezi düzenleneceğini duyunca sabahtan Biblo ile İzmit yolunu giriyoruz. İzmit dağlarına sıklıkça gidiyoruz ama rotamız genelde hep aynı. Menekşe için Orman denetleme klübesinin yolunu kullanıyoruz. İnönü ve Ercuva yaylalarına ise Tepecik köyünden gidiyoruz.

Gezinin parkurunu araçlardaki problemden ötürü tam olarak tamamlayamıyoruz. Hedef Ercuva yaylası ve ilerisi. Ancak biz Aytepe'den aşağıda dönmek zorunda kalıyoruz. Ama bu kadarı bile keyif alıp, dinlenmemize yetiyor.

Önce haritamız:

Barajın hemen başlangıç noktasında yukarı doğru sapıyoruz. 5 araçlık konvoyumuzla ilerliyoruz.

Yuvacık barajına tepeden hakim bir noktada duruyoruz. Konvoy lideri Doğan abi bizlere burada bilgi veriyor. Kungul tepesi, kayaüstü yaylası, kartepe hemen karşımızda.

Sonrasında papaz deresine doğru gidiyoruz. Fakat 1.5 ay önce akan dere tamamen kurumuş. Derenin nimetlerinde yararlanamıyoruz. Bu noktada araçlarımızı kareliyorum. İşte yeni aracımız. Araçımızda Warn-8000 Vinç, yükseltme kiti, MTR Lastikler, aynu-mahruti, alt koruma bulunuyor.

Sonra yolumuza Menekşe yaylasının tersine doğru Aytepe yolundan devam ediyoruz.

Benim Co-Pilotum Biblo. Yolu denetliyor, beni denetliyor. Çukura her girdiğimizde ise dönüp bana bakıyor ve diyor ki "Dikkat etsene!"

Sonrasında ise Mustafa'nın (hemen önümdeki Cherokee Sport) bilyasını dağıtıyor. Bende her nedense benzin göstergesi sona dayanıyor. Benzinin bitmiş olması imkansız. Depoyu doldurduğumda sıfırlarım. Ve aldığım KM 380 gösteriyor. Ama yine de önlem olarak biz Aytepe'den aşağı ayrılıyoruz. Mustafa'nın aracının daha fazla zarar görmemesi için aracını İzmit'e kadar çektim. Detayları vermeyeceğim ama epey maceralı bir çekiş oldu.

Ama bu arada Aytepe'den aşağı inerken bir yerde durup karnımızı doyurmadan da bu dağları terk etmedik. Aytepe'nin temiz havasını soluyup karnımızı doyurduktan sonra İzmit, sonra da eve dönüş yolculuğu ile bu haftamız da bu şekilde sona erdi.

Göksu Dinlencesi

2008-06-08T23:45:00.003+03:00

Cumartesi Pazar demeden çalışınca artık bu hafta bir doğaya kaçış yapalım dedik. Yorgunluk hat safhada..Bu durumda yakın bir yer seçelim istedim. Biblo yine yerinde duramıyor. O da çok sıkılmış durumda. Kızcağız bizimle mesai yapıyor, yorgunluğumuzu paylaşıyor. Haklı tabi.

Hacıllı Köyü'ne yine Ballıkayalar-Demirci Köyü üzerinden gidiyoruz. Hacıllı köyünden aşağı inerek biraz da zorlu bir yolu aşarak dere kenarına hemen seriliyoruz. Bu sefer öyle uzun yürüyüşler yok. Yorlunluğumu atmak mümkün değil.. Hemen matımı dere kenarında çınar ağacının gölgesine seriyorum.

Bu arada Biblo çevrede geziniyor ama temkinli.. Uzaklaşmıyor. Sadece arada sırada gözden kayboluyor ama hemen geri dönüyor. Çimenlerde yuvarlanmalar, ot yeme keyiflerini yapıyor bu arada. Ben Atlas'ın Haziran sayısını okurken püfür püfür esen rüzgar ve derenin seside ruhumu dinlendiriyor.

Kısa bir yürüyüş yaptığımız Göksu deresini de karelemeyi unutmuyoruz. Sessiz, sakin ve sıcak ama esintili bir Göksu yine karşımızda...

İlkbaharda Menekşe Yaylası

2008-05-20T22:50:00.011+03:00

Menekşe yaylası her mevsim farklı güzellikler sunan, İstanbul'a yakın yaylalardan. Farklı manzara ve güzellikler sunan Menekşe yaylasını her mevsim ziyaret ettim. Mayıs aylarında ise adını aldığı menekşelerle kaplı. Ne daha öncesi nede daha sonraki zamanlarda yaylayı bu halde bulamazsınız. Çevre dağlardan gelen sular altında kalan yaylada bu aylarda sular henüz çekilmiştir. Menekşe ve çeşitli yayla çiçekleri yaylanın yeşil çimenleriyle renk yarışı içindedir. Yaylanın belli bölgelerinde beyaz, mor renkleri ile menekşe doğal tarlalarını görmek mümkün.

Yaylanın Elmalı köyü ve çevresindeki mahalleler için önemi büyük. Kış haricinden küçük ve büyük baş hayvanlarını otlatan köylüler, yaylanın sulak bölgelerinde büyüyen otları biçerek kışa hazırlık yaparlar. Kışın her yerin kaplı olduğu, yolların kapandığı bu bölgede hayvanların tek yiyeceği yazın Menekşe yaylasından biçilen ve kurutulan bu otlardır.

Yaylada karşılaştığımız Aşık Seyfi amca yayladan neden su kanal yaptıklarını böyle anlatıyor ve devam ediyor. Bize hoşgeldiniz diyor ama bir yandan da derdini anlatıyor. Son zamanlarda kalabalık gelen yürüyüş grupları (trekking) yaylanın ortasından gelişi güzel yürüyüp otlara zarar verdiğinden söz ediyor. Lakin aracımızı park ettiğimiz yerden geçen 30-40 kişilik bir kalabalık grubu da biz gördük. Aşık Seyfi amcanın dediğinde büyük haklılık payı var. Yayladaki yürüyüşümüzde yaklaşık 1-1.5 metrelik genişlikte bir alanın otların ezilerek açıldığını görüyoruz. Bu noktada rehberlerin belirli bir patika belirleyerek, yaylanın ortasındaki uzun otlaktan değilde, daha kenardan yürünmesi gerektiğini belirtmeleri gerekiyor. Başka bir noktada doğa sever! şehirli yürüyüş gruplarının özellikle peçetelerini yerlere atmaları. Trekking grupları doğa sevdirmekten çok ticari amaç taşımaya başlayınca sevgili müşterilerini üzmemek amacıyla sanırım yürüyüş öncesi uyarılarını da azaltmışlar.

Bu ilk gördüğm şey değil. Trekking grupları doğa severleri barındırdığı gibi seyrekçe yürüyüşe gelen pek çok kişiyi de barındırıyor. Bu yüzden de doğa yürüyüşlerinde nelere dikkat edileceği konusunda çokda bilgi sahibi değiller. Örneğin meyveyi yedikten sonra kabuklarının doğaya atılmaması gerektiği konusunu halen anlamamış çok kişi var.

Menekşe yaylasına gideceksiniz uzun otların, her sene kışları zor geçen köylülerin hayvanları için yegane tek yemin olduğunu unutmamak gerekiyor. Bu yüzden yaylanın içine doğru ilerlerken uzun otlak kısımlardan uzakta yürümek ve köylüler tarafından her sene tekrar tekrar el emeği ile yapılan toprak su kanallarına zarar vermemek gerekiyor.

Gelelim bu seneki İlkbahar'daki Menekşe yaylası ziyaretimize. Menekşe yaylası TEM-Bursa Yalova çıkışından sonra 38 KM uzaklıkta. Yaylaya Yuvacık barajından Aytepe'yi aşarak erişiliyor.

GPS Kaydımız ve Haritamız:

Menekşe yaylası hem gidiş yolu hemde yaylanın yapısı iyi bir enfes bir yürüyüş parkuru sunar. O bölgede yaylaların arasında Menekşe yaylasının yeri ayrıdır. Çevresinde bulunan Elmalı köyü ve mahalleri ise görülmeye değer. Özellikle Köyün yerleşimi, sakinlerinin misafirperverliği hiç esirgememişlerdir. Motosikletle gittiğim sıcak yaz günlerinde evlerine davet edip soğuk ayran ikramlarını ise hiç unutmam.

Menekşe yaylası bu bölgedeki İnönü ve Ercuva yaylasına göre rakım olarak daha aşağıda kalır ve daha sulaktır. Yaylanın ortasından bu mevsimde daha cılız akan dere ise ortama ayrı bir tad katar. Eğer Nisan ayında yaylaya gelirseniz yaylanın ilk girişinden itibaren arazinin tamamen ot altının sulak olduğunu fark edersiniz. Karların erimesi ile yaylada yürüyüş zorlaşır ve ıslak bir yürüyüş sizi bekler. Mayıs ayında ise bu sulaklık ortadan kaybolmuştur. Derenin suyu ise iyice azalmıştır. Dere görünce dayanamam kurbağa dışında yengeç, balık, semender varmı diye aranırım. Neyseki ayaklarımı soktuğum yerde bu sefer bir tane semender görmeyi başardım. Köylüler burada onlara timsah diyor.

Yaylaya adını veren Menekşeler için her tarafı kaplamış halde. Aracımızı yaylanın ortasında denk gelen yolda bakıyoruz. Yaylanın tam başlangıçında durmadığımızdan önce yaylanın başına doğru yürüyüyoruz. Biblo son derece mutlu. Bir o yana bir bu yanan koşturuyor. Arada bir duruyor otları seçerek mideye indiriyor.

Yaylanın başından bir kare:

Yayla çiçeklerle kaplı. Yaylaya adını veren beyaz menekşeler. Mor ve beyaz menekşeleri her yerde görmek mümkün.

Yaylanın içine doğru ilerledikçe orman ve yayla manzaraları yeşile gözünüzü doyuruyor. Yaylanın devamı Kirazli deresinin doğduğu yere varıyor. Daha önceki gezilerimde söz ettiğim Veysel Dayının yerine çıkıyor. Ancak zamana bakınca Veysel Dayının yerine gidip gelmek için çok da fazla zamanımızın kalmadığını görüyoruz.

Bu arada Biblo bol bol dere geçişi yaparak kendini ıslatmayı yine başardı. Hatta bir ara mola verdiğimizde Biblo titremeye bile başladı. Hemen yürüyüşe geçerek tekrar ısınmasını sağladım.

Yaylada içinde yürüyüşümüzü tamamladıktan sonra aracımıza dönmek için geri dönüyoruz.

Kapıçınar, GüneyKöy

2008-05-17T21:24:00.008+03:00

5.Mayıs Cumartesi günü bu sefer yayla, göl, dereden biraz uzak tutarak hep önünden geçip gittiğimiz farklı bir patikaya saptık. Türkiye'de güzelliklerin pek çoğu gizli kalmış durumda. Hepsi kendi başına ayrı bir güzel, ayrı bir hikaye barındırıyorlar. Yanından geçip gittiğimiz pek çok yeri görmüyoruz bile. İşte Güneyköy-Termal yolu da bunlardan birisi.

Yeşil Bursa'ya giderken pek çok gözden kaçan güzellik var. Bunlardan biri de Güneyköy'den Termal'e uzanan yol. Bu yola Yalova-Orhangazi arasından girmek mümkün. Yalova çıkışındaki tepenin en üst noktası varıldığından Yeşil-Mavi Yol levhasıyla beraber Güneyköy levhasını takip ederek keyifli bu yola girebiliyorsunuz.

Harita ve GPS İz kaydımız:

Güneyköy yoluna girmeden önce Bursa yolu üzerindeki tepe ilgimizi çekiyor. Bu tepede güneş ve bulutlar bile güzel manzaralar sunuyor. Biblo ile tepeden aşağı sonra yukarı doğru kısa bir yürüyüş yapıyoruz. Bu arada hemen güneş yönünde kalabalık bir leylek sürüsü hemen yakınımızda bulunan İznik gölü üzerinde inişe doğru geçiyorlar.

Biblo yine yürüyüş için mola verdiğimiz yerlerde ağaçları ve herşeyi koklamayı ihmal etmiyor. Arada sırada çimenlerde yuvarlanıyor, otlardan yiyiyor. Ardından bir koşturma ile çevremde mutluluktan tur atıyor.

Kısa yürüyüşümüzden sonra Güneyköy yoluna doğru gidiyoruz. Güneyköy'e doğru kısa bir yolculuk yaptıktan sonra Kurtköy'e gelmeden önce Kapıçınar levhasını görerek bu yöne doğru yöneliyoruz. Kapıçınar yolunu ağaçlar arasından yapılan bir yolculukla erişiliyor. Biblo arabımızın penceresinden kafasını çıkartarak kesintisiz izlemeyi ihmal etmiyor. Rüzgarn etkisi ile gözünü kısmasın diye oldukça yavaş aldık bu yolu. Yol kenarından akan ufak dere çevrede serinliğini hissettiyor ve rahat bir nefes alıyoruz.

Biblo ile Kapıçınar'a gelip aracımızı park ettikten sonra yürüyüşe başlıyoruz. Kapıçınar adı verilen çınar ağacı kovuğu kökten itibaren boşalmış. İçine rahatlıkla 7-8 kişi girebilecek büyüklükte bir ağaç. Ağacın içine güneş giremiyor. Ağacın içinde bu büyük çınarın dallarını ve yaprakları karanlıktan ışığa doğru güzel bir kare veriyor.

Ağaçtan ileri doğru giden patika yolu izleyerek orman için yürüyüş yaptık. Yürüyüş yolunumuzun hemen kenarından akan derenin sesi ise bize eşlik ediyor. Derenin akış yönünün tersine doğru oynaya oynaya ilerledikçe yeşillikler içinde kayboluyoruz. Zaman zaman güneşi ışınlarını görmek bile zorlaşıyor.

Kapıçınarda yürüyüşümüzden sonra Kurtköy'e doğru yola çıkıyoruz. Kurtköy'den de bir kare almayı unutmuyoruz. Köy'ün içine girmeden Termal'e doğru devam ediyoruz.

GPS'den Gökçedere barajına yaklaştığımızı görünce son bir tepe üzerinde yürüyüş için tekrar mola veriyoruz. Tepenin en üst noktasına varıp çevredeki yürüyüşümüzü tamamladıktan sonra yorgun düşüyoruz ve aşağı doğru inmeye başlıyoruz. Çevreyi daha iyi seyir yapacağımız bir yerde Biblo durup çevreyi dinleniyoruz. Sonra güneşten rahatsız olup serin gölgesini bize sunan ağaçın altında hem kuş sesleri ile dinleniyoruz.

Yolu devam ettiğimizde Gökçedere barajı ile karşılaşıp artık yolumuzun tamamlandığını görüyoruz. Termal üzerinden eve dönerken, Biblo feribota kadar camdan çevreyi seyretmeye devam etti. Feribotta ise yerinde duramayan Biblo ile feribot sefamızı yaparak İstanbul'a dönerek gezimizi tamamlaıyoruz.

Denizli Göleti

2008-05-14T23:35:00.006+03:00

4 Mayıs Pazar günü hava belirsiz. Ne ben ne de Biblo'nun evde kalmaya niyeti var. Meteoroloji hava yağmurlu diyor. Karabulutlardan zaten belli. Biblo yerinde duramıyor. Bizde daha yakın olan Hacıllı Köyünden geçen Göksu Deresini ziyaret edelim, dere kenarında yağmurda yağsa yürüyüş yaparız diye yola koyulduk. Ağva sınırları içinde bulunan Göksu'ya defalarca gittik. Bu seferki planımız Göksu deresinden daha yukarı Dikenli köyüne doğru yürümek.

Yolumuzu Ballıkayalar üstünden Demirciler köyünden doğru belirledik. Ancak Demirciler köyünü henüz geçtikki yağmur başladı. Önce yavaş yavaş sonra iyice bastırınca planı iptal ettik. Bu durumda hemen yakınımızda olan Denizli Göletine doğru yöneldik. Denizli Göleti geçen sene bir kaç gelmiş ama yazın geldiğim manzara beni üzmüştü. Kuraklığın yaşandığı 2007 yazında Denizli Göleti neredeyse yok olmuştu. Çok çılız beslenen göl neredeyse tamamen kurumuştu. Öyleki sular 50-100 metre geriye çekilip çok küçük bir alanda su kalmıştı.

Haritamız:

Neyseki ilkbaharda bu manzara yok. Denizli Göleti dolu hatta fazla sular bentin oradan akıyor. Denizli Göleti çevresi daha çok piknikçiler tarafından ziyaret ediliyor. Maalesef çevresi çok temiz değil. Ağırlıklı olarak piknikçilerin çöpleri ile dolu. Burayı sevip, sürekli gelip birde kirletme mantığını anlamıyorum. Özellikle yazın sadece çöpler değil, ses kirliliği de son derece fazla oluyor. Doğanın sessizliğini, kuşların cıvıltısını engelleyen 1-2 Km kareye yayın yapan araçlardan yükselen müziği anlamak ise hiç mümkün değil. Bu yüzden yaz aylarında buradan da uzak duruyorum.

Denizli göletinin çevresinde balık avlayanlara da rastlamak mümkün. Sanırım sazan veya çıkıyordur. Ama yazın o kadar çok olta atan görebiliyorsunuz ki, yakında balık kalmaz.

Denizli göletine ilk önce tepeden bakıyoruz. Bu arada yağmurun hafiflemesini araç içinde bekliyoruz. Yanımda yağmurluk var ancak Biblo dışarı çıksa sırılsıklam olacak. Yağmur hafifleyince göletin yanına iniyoruz.

Biblo Hn hemen araçtan fırlayarak çamur deryasında yürümeye başladı.

Su bendinin üzerinden geçtikten sonra toprak yoldan ilerliyoruz. GPS'den gördüğümüz kadarıyla bu yol Darlık barajına kadar gidiyor. Bu yolda 7 Km kadar toprak yolda ilerledikten sonra geri dönüyoruz. Bu yol offroad için keyifli olabilecek bir yol.

Yürüyüş yapmak için Biblo ile çayırlık alana doğru gidiyoruz. Buradan gölete tepeden bakma fırsatını yakalıyoruz. Önce tepeye doğru sonra aşağı inerek ileri doğru yürüyüş yaparak geri dönüyoruz. Biblo ince ince yağan yağmurdan ıslandığı için çok uzun yürüyemiyoruz ve araçımıza binerek eve geri dönüş yolculuğuna başlıyoruz.

İnönü-Ercuva Yaylası

2008-04-20T23:05:00.008+03:00

Pazar günü sabah oldu. Ne yapsak bir yandan yapılacak işler diğer bir yandan da hava güzel, içim içime sığmıyor. Hemen yapılacak işlerin üzerine eğilerek saat 13:00'ye kadar önemli işlerimi hallettim. Nuray'da hızla hazırlanarak daima hazır olan sırt çantamızı kaparak yönümüzü İnönü yaylasına doğru çevirdik. Nasıl bir heyecan bu...İçimden umarım İnönü yaylası yolunda, Menekşe yaylasında olduğu gibi bir sorunla karşılaşmayım diye umut ediyorum. Geçen sefer fırtınadan yola yıkılan bir ağaç yolumuzu kesmiş Menekşe yaylasına ulaşmak mümkün olmamıştı.

İnönü Yaylasına ulaşım ummuduğum gibi olmadı. Tepecik köyünden başlayan toprak yolu gayet rahat bir şekilde aldım. Bu yol 10.7 KM sürüyor. Orman içinde toprak zeminde alınan yol emniyet açısından 4x4 araçlar için daha uygun. Suzuki Vitaramız bizi hiç zorlamadan yolları almamızı sağlıyor.

Gezi Künyesi:

Toplam Km: 277 KM

Durak Yerleri: İnönü Yaylası-Ercuva Yaylası-Çilekli Köyü
İnönü Yaylası Rakımı: 1052 metre

Ercuva Yaylası Rakımı: 1118 metre

Yol Bilgisi: Tepecik köyünden sonra 10.7 KM toprak yol

Son ziyaretimi Biblo ile Aralık 2007'de yapmıştık. O zaman hava soğuk ve derenin su seviyesi zeminle aynı şekilde akıyordu. Şimdi gittiğimizde ise derenin su seviyesi daha aşağıda ve su debisi yavaşlamış. Burasıda diğer yaylalar da olduğu gibi her yeri çiğdem ve yayla çiçekleri kaplamış durumda. Geç çıkan geç varır sonucunda saat 15:00 gibi ancak yaylaya varabildik. Önce yaylanın sonuna kadar gidip bir çevreye göz attıktan sonra geçen gelişimizdeki yerde durmaya karar verdik.

Hemen kendimizi yaylanın kucağına çimenlerin üzerine attık. Biblo durur mu? bir o yana bir bu yana koşturmaya başladı. Sonra yuvarlanmalar, suyun tadına bakmaca ve en sonunda da otlama. Nedendir bilmem Biblo bu sefer fazla ot yedi. Dere kenarındaki otlara bayılıyor. Rahat 10 dakika boyunca ot yemeye devam etti. Önceleri tedirgin olurdum ama herhangibir bir yan etkisini görmeyince artık rahat bırakıyorum.

Yaylanı dört bir yanında beyaz ve sarı yayla çiçeklerini ve eflatun çiğdemleri görmek mümkün.

İnönü yaylasının ilk ziyaretçileri gelmeye başlamız. Dört eve yayla ev sahipleri şimdiden hafta sonu ziyareti için gelmişler. Yaylanın sonunda ise motosikletli kalabalık bir grup gördük. Onlarda motosiklet ve doğanın keyfini çıkartıyorlar. Motosikleti sevmeme rağmen motosikletlerin sürekli çıkartıkları motor sesleri, bu sessizliği bozduğu için çok da hoşuma gitmiyor.

İnönü yaylasını fotoğraflarken Ercuva yaylası tarafından gelen offroad araçları dikkati çekti. Acaba tanıdık varmı diye bakarken konvoyun sonundan bir araç durarak "O Biblo mu?" diye sordu..Hemen yanlarına gittim. Gezenbilir'den tanıdığım iki arkadaş çıktılar. İlk defa karşılıklı bir araya geliyorduk. Kısa bir sohbet ettik, sonra ayrılarak diğer araçları takip ettiler. Doğa severlerle doğada karşılaşmak çok keyif verici.

İnönü yaylasının uzun bir yayla. Yayla köknar ağaçları ile çevrelenmiş. Yaylanın ortasından yol geçerken, batı kısmında da kıvrıla kıvrıla dere geçiyor. Bu dere Serindere'yi besleyen kollardna biri. GPS'den gördüğüm kadarıyla Serindere'nin büyük bir kolu hemen tepenin arkasından geçiyor ama oraya yürümeye çok zaman yok.

İnönü yaylasından kareler:

İnönü yaylasında 2 saat kadar kaldıktan sonra Ercuva yaylasına doğru yola çıkıyoruz. Ercuva yaylası İnönü yaylasına göre daha yüksekte yer alıyor. İki yayla arasındaki mesafe yaklaşık 3 KM. Aslında zaman olsa aracı burada bırakıp yürümek büyük keyif verirdi. Ercuva yaylasına geçişimizi her iki yanınızda yüksek köknar ağaçları eşliğinden yapıyoruz. Enfes bir orman yolculuğu sonrasında Ercuva yaylasına geliyoruz.

Ercuva yaylası, İnönü yaylası kadar önü açık bir yayla değil. Büyük bir yayla ama ara ara yer alan ağaçlarla görüş açınız İnönü yaylası kadar uzun değil. Ercuva yaylasında kısa bir mola verip doğanın seslerini dinliyoruz. Saatlerimiz 18:00'i gösterdiğinde ise "yola çıkma vakti geldi" kararını verip toparlanıyoruz.

Geri dönüş yolumuzu Çilekli Köyü üzerinde mi yoksa geriye doğru yapsak tereddütümüz var. Çilekli Köyü'ne doğru yola çıkıyoruz ancak yolun çok uzayacağını düşünerek geldiğimiz yoldan geri dönmeye karar verdik. Sonra yolda karşıdan gelen bir araçı görünce yol vermek için sağa yanaştım. Araçlar yanyan gelince kır saçlı sevimli bir bey kendini tanıtarak söze girişti. Hasan Bey Pamukova'nın yerlisi ve emekli öğretmenmiş. Bizi Çilekli köyünden gitmeye ikna etti. Çilekli Köyü'ne kadar onu takip ederek Çilekli Göletinin yanında geldik. Oralarda kendine yeni bir yayla evi inşa etmiş. Hemen yanı başındaki çilek tarlalarını gösteriyor ve bir anısını anlatarak hoş sohbete girişiyoruz.

Çilekli Köyü 800 metre rakımda büyük bir yayla içinde yer alıyor. Buraya Çilekli Köyü yaylası diyorlar. Çilek yetişmesine açıkcası şaşırdım ama tarlalaların arasında geçerken her yerin çilek olduğunu görüyoruz. Çilek tarlaları damlama sulama teknolojisi ile sulanıyor. Hem daha fazla verim hemde daha kolay şekilde sulandıklarından söz ediyorlar. Çilekli Göletinin mazisi ise iki senelik. Gölet'in kendi içinde su kaynağı varmış ve aynı zamanda bir dere de göleti besliyormuş. Çilekli köyü'ndeki verimli tarlaların sulaması buradan yapılıyormuş.

Çilekli Göleti:

Çilekli Köyü:

Ercuva yaylasından Çilekli Köyü'ne varan yoldan aldığımız bir fotoğraf:

Çilekli köyünden Pamukova'ya inen yol asfalt. Virajlı bu yoldan inerken Pamukova'nın o geniş ovasına tepeden seyrederek Adapazarı-Bilecik yoluna iniyoruz. Aslında buradan yolu oldukça uzaktık. Yaklaşık 70 KM kadar yolu uzattık. Eğer Ercuva'dan geri dönmüş olsaydık yaklaşık 32 KM sonra TEM'e çıkacaktık.

Sudüşen Şelalesi

2008-04-20T22:31:00.005+03:00

15.Mart'da işim gereği Bursa'ya gittim. İşim erken bitince erken dönüş yaptım. Yalova tarafına yaklaşınca baktım vaktim var. Hadi bir Su düşen'i ziyaret edeyim dedim. Su Düşen şelalesini en son Mayıs 2007'de ziyaret etmiştim. Asıl merak ettiğim şelalenin bu aylardaki görüntüsü.

Bilgiler:

Yalova Kavşaktan Uzaklık: 14 Km

Rakım: 260 metre

Haritamız:

Termal'e geldikten sonra Üvezpınar Mahallesinden yaklaşık 12 Km uzaklıkta olan bu Şelale'nin yolu oldukça virajlı ama düzgün. Termal'e hemen gelmeden Gökçedere barajını görebiliyorsunuz. Gökçedere barajının su seviyesi diğer barajlarda olduğu gibi oldukça azalmıştı. Şimdi ise karların erimesi ile gayet iyi durumda görünüyor.

Normal binek araçların da gidebileceği bir yol. Su Düşen şelalesine inen yola kolaylıkla eriştim, ancak şelaleye erişmek o kadar da kolay olmadı. Normalde hatırladığım kadarıyla burada bir ufak bir tahta köprü vardı. Ancak bu sefer o tahta köprü yok. Sanırım sulara kapılarak gitti. Allah'tan hazırlıklı çıkmışım. Yanımda botlarım var. Botları giydim. Ancak botların kurtaracağı bir durum yok. Suyun en sığ yeri neredeyse dizlerimi kadar geliyor. Öyle ıslanmaktan falan korkmam ama dağ bayır modunda da değilim. Neyse dereye girdim ve ummuduğum gibi su derenin ortasında dizlerime yakın seviyeye kadar geldi.

Bu ufak ıslanmadan sonra Şelale'nin yanına gelebildim. Şelale ve ben yapayalnızız..Oturdum kayalarn üstüne şöyle biraz şelaleyi seyrettim. Sonrada karelerimi almaya başladım.

Erikli Yaylasında Papatya Denizi

2008-04-20T22:11:00.009+03:00

Cumartesi günü Güzeldere Şelalesi ziyaretimizden sonra 14.Nisan Pazar günü Erikli Şelalesi tarafına gitmeyi tercih ettik. Son gittiğimizde kimsecikler yokken havanın ısınması ile gerek yürüyüş grupları gerek piknikçiler yavaş yavaş yaylaya çıkmaya başlamışlar. Tek değişim bu değil..Havaları hızla ısınması ile 23.Mart'ta geldiğimde Erikli Şelalesinin beslediği deredeki su seviyesi azalmış olacak ki bir kolunu besleyemez hale gelmiş. Normalde araçla dere içinden geçip yaylanın yukarı başlangıç noktasına giderdik. Ancak şimdi kurumuş yataktan geçerek istediğimiz noktaya geldik.

Güzeldere şelale gezimize Nuray, Ersin ve Esra'da ile hep birlikte yapmıştık. Ertesi gün Erikli Şelalesi ziyaretine karar verdikten sonra Cumartesi akşamı bizim evde hep beraber kalıp sabahleyin hep beraber Erikli Yaylası yolunu tuttuk. Erikli Yaylasında her yeri papatyalar kaplamış. Papatları bir yandan az ezerek yol almaya çalışsakda, bunda çok başarılı olduğumuzu söylemek zor. Hava oldukça sıcak bu yüzden kendimizi dere yatağı yanında bir yere attık.

Derenin akış hızı yavaşlamış ve sığlaşmış. Bende bunu fırsat bilip dere içine girerek bir kaç kare fotoğraf aldım bu güzel dereden.

Biraz dinlenip eğlendikden ve karnımızı doyurduuktan sonra yaylanın diğer ucuna doğru yürüyüşe geçtik. Yaylanın bitiminde giden patika öyle güzelki bu patikadan çıkmak istemiyoruz. Ancak her şeyde olduğu gibi bununda bir sonu var.

Güzeldere Şelalesi

2008-04-15T23:08:00.008+03:00

Şelaleler ziyaretimiz mevsimi kaçırmadan devam ediyor. Aslında geç bile kalındı diyebilirim. Bu sene yağışlar iyi ama havaların bu kadar hızlı ısınması karların da hızlı erimesini sağladı. Geçen gittiğim Erikli Şelalesinin derenin suyu öyle azalmıştı ki, bir kolu şu anda kurumuş bile durumda.

Bu hafta yeşil Düzce'nin Güzeldere Şelalesini ziyaret ettik. İstanbul'da (Tuzla) 159 KM uzaklıkta olan Düzce'den TEM kavşağından sonra 28 KM keyifli bir yolla Güzeldere Şelalesine erişilebiliniyor. TEM'den Düzce sapağından çıktıktan sonra Gölyaka tarafına dönülerek ve levhalar izlenerek Güzeldere Şelalesine erişmek mümkün.

Düzce TEM Kavşağından sonraki Harita:

Gezi Künyesi:

Tarih: 12.Nisan.2008
Mesafe: 189 KM (İstanbul-Düzce TEM Gişeler: 159 KM, TEM'den Şelale : 28 KM)
Rakım: 618 metre
Şelale Yüksekliği: 120 metre

Güzeldere Şelalesine erişmek için TEM gişelerden sonra 28 KM yol alınıyor ama bu yolu bol bol seyirle geçiyor. Yukarı tırmandıkça Efteni Gölü'nün tamamına hakim bir manzara sizi karşılıyor. Ancak asıl etkileyici olan derin ve yüksek vadiden kıvrımlarla ilerleyen yol. Burası da Doğu Karadeniz'in yerleşimini görmek mümkün. Zaten yöre haklının ağırlıklı Gümüşhane'li olduğu söyleniyor. Özellikle tırmanış yolundaki yüksek vadi manzarası görülmeye değer.

Sonunda yol bizi Güzeldere şelalesine inilecek çayırlığa getiriyor. Aslında ilk gördüğüm manzara beni üzüyor. Burası aslında klasik mesire alanı. Anlayacağınız hani doğa ile başbaşa kalayım diyebileceğiniz bir yer değil. Ancak çevrenin temizliği, bakımlı olması bir nebze bunu hafifletiyor. Sonuçta güzel bir piknik alanı.

Girişte görevli giriş ücreti olan 5 YTL'yi alıyor ve çöp poşetini elinize tutuşturuyor. Aslında tebrik etmek lazım. Çok anlamlı bir mesaj veriliyor. Akşamleyin konaklamak için 5 tane ahşap yapı bulunuyor. Gecelik ücreti 125 YTL. Fiyat çok ekonomik değil ama 6 kişi kalınan bu ahşap yapılarda bir aile kaldığı zaman ekonomik duruma gelebiliyor. Çayırlık alanın girişinde birde Restaurant bulunuyor. Yiyecek, içecek ihtiyacınızı buradan giderebilirsiniz. Yanınızda su getirmenize ise gerek yok. Pek çok çeşmeden içimi güzel su akıyor.

Güzeldere şelalesine ulaşmak için çayırlıktan 81 metre aşağı inen yolu takip etmek gerekiyor. Aşağı inerken iniş kolay ama dönüş yolunu yavaş yavaş almak gerekiyor.

Şelale yolundan bir kare:
Şelale'nin sesini dinlemeye çalışıyorum ama sesi çokda güçlü gelmiyor önceleri. Bu ağaç yoğunluğunda suyun sesi kesiliyor. Çevrede köpekleri görünce Biblo'nun tasmasını takmanın önlemli olacağını düşünüyorum. Bu sefer koştura koştura yoldan ilerliyemiyor.
Güzeldere Şelalesi iniş yolunda görmeye başlıyoruz. Bu noktadan itibaren şelale suyunun 120 metreden dökülüşünü izlenebiliyor.

Şelalenin serinliğini ve yağmurunu hissetmek için en aşağıya şelalenin yanına inmek gerekiyor. İniş yolundaki sıcak ve yoğun oksijenden sonra şelalenin verdiği serinlik rahat bir nefes almamızı sağlıyor. Biblo ise bu noktada geri dönelim moduna giriyor. Fotoğraflarımızı çektikten sonra fazla oyalanmadan geri dönüşe başlıyoruz.

Güzeldere Şelalesi güçlü bir şelale değil, ancak tül tül akışı ve yüksekliği etkileyici. Şelaleye iniş yolu ise gözümüzün yeşile doymasını sağlıyor. Çayırlık alan ise piknik için ideal ama doğa ile başbaşa sessizlik içinde dinlenmek isteyenler için çok da uygun değil.

Şelale'nin hemen yukarısında yaylalar yer alıyor. Ancak yola henüz dozer'in girmediği ve kötü olduğu uyarısını alınca denemekten vazgeçiyoruz. Bu yaylaları bir sonraki bu tarafa yolculuğumuzda ziyaret etmek üzere İstanbul'a dönüş yolculuğuna geçiyoruz.

Aytepe-Menekşe Yaylası Yolu

2008-03-30T23:31:00.006+03:00

Biblo yine Cumartesi diye sabahtan beri uyandırmaya çalışıyor ama nafile..Neyse bir kalktım saat 11:00..Biraz ofladım, pufladım. Saat o kadar ilerlemişki, bu saatten sonra ne yapılır? Neyse ayıldıktan sonra yakınlığından dolayı Menekşe yaylasına gidelim istedim. Bu hafta sonu dağlara gitmeye çok daha fazla ihtiyacım var. Cuma günü stresli bir iş günü geçirdim ve stresi atmamız lazım.

Neyse çok oyalanmadan evden çıkarak Menekşe Yaylasına doğru gideceğimiz İzmit-Yuvacık barajına doğru yola çıktık. Yola çıktığımız anda stres ortadan kaybolmaya başladı. Bu haftaki gezimizde her zaman olduğu gibi ben Şoför, baş co-pilot Biblo, yardımcısı ile Nuray.

İşte Haritamız:

Yuvacık Barajını geldiğimizde barajda fazla suların aktığını görerek seviniyoruz. Çünkü bunun anlamı baraj dolmuş demek. İlk durağımız sıcak bir şeyler içmek için Mahir'in Yerinde duruyoruz. Kar sularının erimesi ile berrak ve çoşkulu akan Kirazdere'nin suyu ile karşılaşıyoruz.

Sonrasında yol bilgisini alıyoruz. 2 hafta önce Menekşe yaylasına dozer girdiğini, yolun düzgün olduğu söyleniyor. Çok oyalanmadan Servetiye Cami'ni geçip Menekşe yaylasına doğru sapıyoruz. Yol son derece düzgün. Neredeyse normal araçlar bile gidebilir. Ancak sonradan yağmur sularının açtığı olukları görünce 4x4 araçlar için bu yolun ideal olduğunu gösteriyor.

Bıçkı deresini yol ayrımına gelince her zaman gördüğümüz ahşap levhayı göremiyorum. Sonra baktım kırılmış yolun kenarından duruyor. 2 parçasını bulup, ahşap levhayı görünür buraya gelenlere bilgi vermesi için görünür bir yere koyuyorum. Umarım Orman memurları bunu yenilerler.

Bıçkı deresini geçip Menekşe yaylasına gittiğimiz yolda ilerledik. Ancak sürekli takip ettiğim yolunda 30 cm kar görünce bir önceki sapaktan yukarı çıkıp, tepeyi arkadan dolanmaya niyetlendim. Ancak bu yolda da bir engelle karşılaştık. Yola ağaç devrilmiş. Ağaç büyük değil, ancak köküne halen bağlı olduğu için kaldırmayı başaradık ve geri döndük.

1000 metrenin üstüne henüz bahar gelmemiş ama yol yinede hoşumuza gidiyor. Gittiğimiz yoldan bir örnek kare:

İkinci bir yol daha deniyorum ancak bu yolda da pelteleşmiş kar ilerlememizi engellediği için geldiğimiz yoldan tekrar geri dönüyoruz. Buraya kadar gelmişken Veysel Dayının yerine uğrayalım istiyorum. Veysel Dayı bu bölgeyi gezen trekking grupları tarafından iyi tanınır. Veysel Dayının yeri Menekşe yaylasına alternatif yolun yürüyüş yolunun hemen başında bulunuyor. Bu yer aslında İzmit'in içme suyunu karşılayan su istasyonlarından biri.

Veysel Dayının yerine gitmeden önce Orman Kontrol Klübesinin oradaki çayırlıkta Biblo ile hep beraber yürüyüş yapıyoruz. Biblo tam sevdiği gibi geniş bir alan, sulu ve her yer çimen.

Veysel Dayı'ya giderken dağlardan Çiçekli Pancar (diğer adları kaldiken ve tomari) topluyoruz. Aytepe'nin dik yamaçlarında gezinmek Biblo'nun çok hoşuna gitmedi.

Veysel Dayı ile karşılaşmıyoruz ama oğlu Hasan ve muhtarla karşılaşıyoruz. Ayak üstü bir sohbetten sonra tekrar Mahir'in yerine dönerek karnımızı doyurduk. Biblo öğle uykusunu uyumadığı için iyi yorulmuş. Yaklaşık burada bir saat kadar dinlendikten sonra Kirazdere kenarında yürüyüşe başlıyoruz. Bu bölgede karadenizli çok. Tepecik (İnönü Yaylası yolu üzerinde) tarafı Trabzonlu ağırlıklıkken, bu bölgede köken Samsun, Rize gibi biraz daha karışık.

Kirazdere kenarında yürürken tam bir karadeniz stili kemerli bir köprü ile karşılaşıyoruz.

Yürüyüşümüzü bitirdikten dönüş yolculuğuna geçip, mutlu ve keyifli bir geziyi daha tamamlıyoruz.

Erikli Şelalesi ve Yaylası

2008-03-23T20:26:00.012+02:00

Yine yoğun geçen bir haftanın Cumartesi gününe geldik. Ancak uykuyu özlemişim sanırım sabah geç kalkabildim. Aslında bugün gezelim mi , yoksa dinlenelim mi diye çelişkide kaldım. Sonra şehir havasında dinlenmemi olurmuş. Şelalelerin çoştuğu bu aylarda hemen karşımızda Yalova-Teşvikiye köyü üstünde bulunan Erikli Şelalesine oradan da Erikli Yaylasına gidip dinleniriz diyerek saat 11:00 gibi Biblo ile yola çıktık. Biblo bu saate kalınca umutsuzluğa bürünüp somurtmaya bile başlamıştı. Yola koyulunca bu somurtkanlıktan eser kalmadı elbette. Feribot'a binmemiz, Teşvikiye Köyü'ne ulaşmamız 12:30'u buldu..

Gezi Künyesi:
Tarih: 22 Mart 2008 (11:00-20:30)
Gezi KM (Gidiş-Dönüş) : 152 KM (Eskihisar'dan Feribotla geçiş yapıldığı takdirde)
Durak Yerleri: Erikli Şelalesi (Çift Şelaleler) - Erikli Yaylası - Delmece Yaylası

GPS Kayıtları:

En Yüksek Rakım: 719 metre - Delmece Yaylası

Şelale Rakımı: 480 Metre

Toplam Yürüyüş : Yaklaşık 9 KM

Haritamız:

Bu aylara Şelale ayları diyorum. Çünkü kar suları eriyip akarsuları bunun sonucunda da şelalelerin su akış miktarının en yükseğe ulaştığı aylar. Çoğu zaman yazın ziyaret edilen şelalelerin asıl güzellikleri kaçırılıyor aslında. Geçen yaz gittiğimiz Erikli Şelalesi ile şu andaki arasındaki farkı aşağıda gösterdim. Tavsiyem bu aylarda derelerin çoştuğu, şelalerin büyük gürültü ile aktığı bu ayları kaçırmayın. Haziran ayından sonra suyun akış miktarı ve hızı azalmakta.

Şelale'nin 21 Temmuz 2007'de çektiğim fotoğrafı:

Şelale'nin bulunduğu yola giriyoruz. İn-cin top oynuyor. Bölgede sadece ben ve Biblo var. Aslında sevinmiyor da değilim..Şelale yolunda pek çok su kaynağı kuru yürümemizi engelliyor. Ağır ağır ama keyifli bir yürüyüşle Şelalenin merdivenlerine doğru geliyoruz. Biblo bu arada patilerini ıslatan su kaynaklarına hiç takılmıyor. Aslında bu tür küçük sular hoşuna bile gidiyor. Merdivenlerin başından şelalenin büyük gürültüsünü duyuyoruz. Biblo bu aşamadan sonra biraz tereddüt ediyor ama beni de izlemekten çekinmiyor. Nasıl olsa babacım beni korur diyordur.

Buraya çifte şelale demelerinin bir sebebide alt ve üst şelale olmak üzere iki tane şelalenin olması. Alt şelaleyi ummuduğum gibi gürül gürül şelale ile karşılaşıyorum. Bu şelale ağaçtan yapılmış iki seyir balkonundan izlenebiliyor. Ama şelale bu haldeyken ıslanmamakda elde değil.

Aşağı Şelale:Biblo ve Şelale'nin bir fotoğrafı:
Şelale'nin bir kaç fotoğrafı daha:

Biblo burada bulunmaktan hoşlanmayınca geri dönüşe doğru geçiyoruz.

Araçımızın yanına gittikten sonra orada biraz dinleniyor ve karnımızı doyuruyoruz. Sonrasında ise hemen aşağımızda bulunan Erikli Yaylasına gittik. Yayla'nın yukarıdan görüntüsü gözlerimizi şenlendiriyor. Bembeyaz çicek açmış meyve ağaçları ve yeşil çam ağaçları enfes bir görüntü sunuyor bizlere. Yanlarına gitmek can atıyoruz.

Yaylanın girişine aracımızı park ettikten sonra ben sırt çantamı hazırlarken Biblo yola koyuldu bile.

Yaylada gezindikten sonra çimlere kendimi atıyorum. Ancak Biblo yaylada keşife devam ediyor. Sonra o da bana katılarak yatıyor. Burada 1 saat yatıp kuşları, rüzgarı ve temiz havayı teneffüs ediyoruz.

Hafta içi yağışlardan dolayı yaylanın pek çok yeri su altında. Dinlendiğimiz yere giderken her iki botumda tamamen çamura gömülürken paçalarımda tamamen çamur oluyor. Biblo'nun ayakları tamame çamur içinde kalıyor. Neyseki Biblo şanşlı, pati ve ayaklarını derede yıkıyoruz.

Baharın işaretçisi olan çiçekler sadece ağaçlarda değil. Papatyalar, çiğdemler ve adını bilmediğim renk renk pek çok çiçek yeşil çimenleri süslüyor.

Erikli yaylasında 2 saat'i aşkın bir süre kaldık. Sonrasında Delmece yaylasına doğru yola koyulduk. Erikli Yaylası ile Delmece yaylası arasınındaki mesafeyi tam olarak ölçmedim ama sanırım 10 KM. Delmece yaylasına çıkış yoluda bir o kadar keyifli. Yolumuz üzerinde Küçük Dipsiz Göl ile Büyük Dipsiz Göl bulunuyor. Her iki gölüde aslında sevmiyorum. Daha önceki gelişlerimde de gölde fazla kalmadan hemen yola koyulmuştum. Nedeni ise gölün renginin berrak olmaması. Zaten bunlar balcık gölleri. Yaz, kış renkleri çamur renginde.

Küçük Dipsiz Göl Büyük dipsiz göl.
Yolumuzun üstünde onlarca küçük şelale bulunuyor. İşte bazıları:
Bu şelale ise yolumuzun üstünden geçiyor.
Geze geze gittiğimiz yolun sonunda Delmece Yaylasına varıyoruz. GPS cihazımıza baktığımızda deniz seviyesinden 719 metre yukarı olduğumuzu görüyoruz. Hava Erikli Yaylasına göre daha serin olduğu için bu sefer montumu giyerek yürüyüşe başlıyoruz. Aracımızı hemen Delmece Yaylası girişine park edip, yaylanın diğer ucuna doğru yürüyüşe başlıyoruz. Biblo burayı da çok seviyor. Biblo'nun zaten kriteri bol bol çimen, açık alan ve su olacak. Su derken dere, göl veya büyük su birikintileri olabilir. Biblo Hanım hemen koşturmaya başlıyor. Özellikle sulak çimen alanlar favorisi. Yaylada yazın kullanılan çok sayıda yayla evi bulunuyor. Yaylada yine yalnızız sanıryoruz ama ileride iki araç daha görüyoruz. Bunun dışında yaylada kimse bulunmuyor. Tüm yayla evleri haliyle boş. 2007 Haziran'da geldiğimde ise yayla evlerinde yerleşim başlamıştı.
Delmece yaylasında ise 45 dakikalık yürüyüş yaptıktan sonra güneşin kaybolması ile eve dönüş yolcuğuluğumuz başladı. Biblo ilk önceleri çevreyi pencereden izlerken, günün yorgunluğu ile uyumaya başladı. Eve geldiğimizde önce enerjik görünen Biblo neredeyse tüm akşam uyudu.

Bu gezimiz bol çimenli, düzlük alanlarda ve sulak çimlerde geçtiğinden Biblo'nun 10 üzerinden 10 vermesine sebep oldu. Ne kadar bacaklarımda ufaktan ağrı hissediyorsamda, enerji dolarak yeni haftaya hazır hale geldim.

Pazar günü tekrar gezeriz diye düşünüyordum ama havanın çok bulutlu olması ve puslu olmasından dolayı ayrıca bir gezi yapmadık ama Biblo'yla beraber Tuzla sahilde yürüyüşümüşü yaparak enerjimizi attık. Biblo şu saatlerde halen uyumakta ve gelecek hafta yapacağımız geziye enerji toplamakta.

Su Uçtu Şelalesi - MustafaKemalPaşa

2008-03-11T23:07:00.006+02:00

8 Mart günü havanında güzel olmasından faydalanarak erkenden yola çıktık. Bu geziye de Biblo katılamadı. Gezinin uzunluğu ve motosikletle yol alacağımızdan dolayı Biblo'yu geziye dahil etmedim. Ertuğ ile yaptığımız bu geziyi motosikletlerimizle yaptık.

Gezi hakkında
Gezi Tarihi: 8-9 Mart 2008
Varış Noktası: Su uçtu şelalesi - MustafaKemalPaşa
Toplam KM: 386 KM

Harita:

Su uçtu şelalesinin bu mevsimdeki görüntüsü

Suuçtu şelalesi 38 metreden yüksekliğinde. Sonrasında ise dereyi pek çok ufak su kaynağı besliyor ve MustafaKemalPaşa çayı ile birleşiyor. Yol üstünde Ulubat gölüde gezilip görülecek yerler arasında.

Bu mevsime şelalaer mevsimi diyorum. Yazın bu şelalerin akışı yavaşlıyor veya kuruyor asıl güzellilerini kaybediyorlar. Eğer buraları yaza bırakırsanız bu güzel görüntülerden mahrum kalabilirsiniz. Mayıs sonuna kalmayın. Özellikle Su Uçtu şelalesine bakarsak en geç Nisan sonu diyebiliriz. Lakin bu bölgede çok yüksek dağlar yok. Kar suları eriyince suyun debisi oldukça azalacaktır.

Su düşen çevresi mesire yeri olarak düzenlenmiş. GPS'imde rakımı 464 metre olarak gösteriyor. Mustafakemalpaşa'ya uzaklığı ise 17 KM. Hani Balıkkesir üzerinden İzmir'e doğru gidecek olursanız uğramadan geçmeyin.

Mustafakemalpaşa ünlü Peynir Tatlası yada diğer adı Kemalpaşa tatlası ile ünlü. Şehir merkezinde Güvenal'da bu tatlıyı yemeden gitmeyin. Öyle kurutulupda şerbetle yapılan Kemalpaşa tatlılarına hiç benzemiyor. Tadı damağınızda kalıyor. Ayrıca sabahları dolup taşan MaviKöşe'de Kelle çorbası için. Aman masalarda sunulan pul biberlere dikkat. Oldukça açılar. Öyle hemen kaşıklayıp çorbanıza koymayın. Yöre halkı son derece misafirperver. Öyle turist muamelesi yapmadan sizi sıkmadan ilgileniyorlar. Sanki onlardan biriymişsiniz gibi.

Mustafakemalpaşa'ya vardıktan hemen sonra hiç oyalanmadan Su Uçtu'ya gidiyoruz. Yol virajlı ama asfalt. Gayet rahat bir şekilde Su uçtu'ya ulaşılıyor. Hemen Şelale'nin sesi kulağınızı dolduruyor. İlk baharın bu ilk günlerinde henüz ağaçlar yeşermemiş. Güneş bu yüzden bizi ısıtıyor. Ama yazın buraların serin olduğu söyleniyor. Sık ağaç yapısında yeşeren ağaçlar güneşe geçit vermezken ve soğuk suyla birlikte yazın burayı serin kılacaktır.

Şelalenin kendisi ve çevreside oldukça güzel doğa manzaraları sunuyor. Bu mevsimde şelaleye yaklaşmak demek ıslanmak anlamına geliyor. 38 metreden dökülen suların çıkartığı su tanecikleri üzerinizi sırılsıklam yapmaya yetiyor. Eğer yakınına gidilecekse yağmurluk ve kaymaz botlar gerekiyor. Ayaklarımda motosiklet botlarım olduğundan kaygan zeminde ilerlemek pek mümkün olmadığından şelaleye çok fazla yaklaşmak mümkün olmuyor.

Offroad içinde güzel ara yollar var. Su uçtu şelalesinden inerken hemen solda toprak yol ayrımı var. 8 Km sonra Alabalık tesisine çıkılıyor. Yol tam offroadluk. Normal araçlar için zorlayıcı yerler var.

Yan kollara bulunan ufak derelerde güzel görüntüler oluşturuyor.

Su Uçtu şelalesinin hemen aşağısında da küçük şelaleler güzel manzaralar oluşturuyor.
Su Uçtu şelalesine farklı bir açıdan bakış.

Yolculuğumuzu benim Yamaha XT600 ve Ertuğ'nun 200cc'lik cross'u ile yaptık. Gezerek görerek gittiğimiz gezinin hem yolu hemde sonucu oldukça tatmin edici oldu.

Cumartesi akşamı Güvenal'da enfes peynir tatlısı yedikten sonra, Pazar sabahı Maviköşe'de kelle çorbalarımızı içerek İstanbul dönüşüne başladık. Bu haftada Türkiye'min güzelliklerin Su Uçtu'yu bu şekilde ziyaret etmiş olduk.

Poyrazlar Gölü

2008-03-06T00:25:00.004+02:00

İlk defa Biblosuz bir geziyi yayınlıyorum. Cumartesi günü Sakarya'da iş toplantım var. Havanında güzelliğinden de faydalanarak bugün motosikletim Yamaha XT600 ile gitmeye karar verdim. Toplantı saatim 10:30.. Saat 14:000 gibi toplantı sona erdiğinde Poyrazlar Gölü'ne uğrayayım istedim. Hem çalışayım hemde kafa dinleyeyim istedim. Ama hep içimden keşke Biblo'da olsaydı diye geçirmedim değil.

Poyrazlar piknikçilerin az olduğu dönemde pek çok kez geldiğim bir yer. Sevdiğim bu göl aslında Sakarya çevresi için popüler bir mesire yeri.. Tabi ben o popüler zamanlarda gelmediğim yer. Poyrazlar gölü kendi kaynağından beslenen göl. Göl içinde yaban ördekleri, altın sazan balıkları var. Göl henüz çok kirlenmemiş vaziyetti. Eğer benim gibi sakinliği seviyorsanız Ekim-Nisan ayları buraya gelmelisiniz. Pazar günü'de tercih olmamalı. Motosiklet için giriş ücreti 3 YTL. Ama dilerseniz karşı kıyıda kamp kuracaksanız, burası ücretsiz.

Poyrazlar Gölü'nde yaban ördeklerinin eşliğinde 2 saat dinlendikten sonra eve dönüş yolculuğuna başladım. Eve geldiğimde Biblo evde yalnızlığından dolayı ağladı...Kızımı bu hafta iyi bir gezi yapacağım.

İşte bir kaç foto

Aytepe'de Kar Yürüyüşü

2008-02-10T22:30:00.002+02:00

Cumartesi günü çalışmakla geçti. Fakat akşam üstüne doğru fark ettim ki, hafiften şifayı kapmışım. Bu yüzden Pazar günü gezi konusunda tereddütüm doğdu. Ancak akşam sevgili çoçukluk arkadaşım ile konuşurken yarın kısada olsa bir gezi yapalım, karlı dağlara gidelim istedik. Karlı tepeler diyince aklıma ilk gelen yer sıkça gittiğimiz yine Aytepe oldu.

Biblo her nedense bugün durgun. Evden bile çok çıkmak istemedi... Neyseki arabaya binince gezi havasına girdi. 55 Dakika sonra Aytepe eteklerindeki Yuvacık barajına vararak gezi başlangıç noktamıza gelince her zamanki gibi barajın su seviyesine baktım. Ancak hiç bir değişiklik yok. Baraj su seviyesinde bir iyileşme yok. Hatta neredeyse kötüleşme var diyebilirim.

Geçen sefer Tepecik köyüne geldiğimizde karla ilk karşılaşmamız 700 metre civarında olmuştu. Ama bu sefer 500 rakımda kar iyice görünmeye başladı. İlk durağımız Muhtar'ın yeri. Orada çayımızla birlikte sohbetten sonra yola koyulduk.

Yolda durup bir kaç kare fotoğraf aldıktan sonra yolumuza aynen devam...

İlk durduğumuz yerde hemen Biblo da aşağı inerek karın keyfini çıkartmaya başlıyor.

Etrafın sisli olması ve kardan dolayı her zaman girdiğim toprak yol yerine başka bir yola yanlışla saptık. Bu yol Veysel Amca'nın yerine gidiyormuş. Önce şanşımıza sisli hava var derken, sonrasında sisli havada hoşumuza gidiyor. Araçımızı park ettikten sonra yürüyüşe başlıyoruz. Tabi yine her zamanki gibi Biblo önden biz arkadan.

Hava o kadar güzelki.. Üşümüyoruz. Her yer karlarla kaplı. Özellikle ağaçların karla örtülmüş bembeyaz halleri keyif almamıza yetiyor. Bir ara durup bu ortam içinde Murat'la sohbet ediyoruz.

Özellikle aşağı yürürken zorlanıyoruz. Malum benim burunlar tıkalı. Balık gibi ağzım açık nefes alıyorum. Murat'ın ise diz kapaklarında sorun var. Bu yüzden yürüşümüşü kısa kesip tekrar geri dönüyoruz.

Yukarı araçımızı bıraktığımız yere gelince ince bir havlama sesi bizi karşıladı. Bu ses nereden geliyor derken, hemen yolun sağında ufaklığı gördüm. Biblo'ya bakarak havlıyor ama bir o kadarda çekiniyor. Gel ısrarımız ve Biblo'nunda ona havlaması ile yanımıza geldi miniklik.

Adını bilmediğimiz ufaklığı biraz yemek ödülü vererek Aytepe'den inişimiz başladı. Aşağıda inerken biraz zayıf bir umutla geçen sefer gördüğümüz buz sarkıtlarını olduğu kayalığa gittik. Ancak havanın yumuşaklığından kayadan duvar üstüne hiç bir buz sarkıtı kalmamış. Ama köprünün altından akan dereyi fotoğraflamayı bu sefer ihmal etmedim.

Yuvacık barajının sonunda hep gördüğümüz "Mahir'in Yeri" yere hep uğramadan geçerdim. Ya giderken biran önce tepelere gitme hevesimden yada dönerken az vaktim kaldığımdan bir türlü uğramadım. Neyse bu sefer hemen dere kenarında kurulan bu güzel yere giriyoruz. Murat sobanın kenarından yerini aldıktan sonra bizde Biblo ile dere kenarında ufak bir gezinti yapıyoruz. Bu dere üzerinde toplamda üç tane un değirmeni var. Genellikle mısır unu yapıyorlarmış. Suyun akış hızı ile çalışan bu değirmenler halen faal.

İki değirmen uzakta görünüyor.
Dönüşte alabalık havuzuna bakmak için havuz kenarına yanaştım. Bu arada derede doğal alabalık varmı derken, çoçuklar "Havuza atladı" diye bağırdılar. Ben kim atladı derken bir baktım bizim Biblo yine suya dayanamamış havuza atlamış..Eee bu sefer acele yok dedim ve bir iki kare fotoğrafını çektim. Balıkları mı merak etti acaba ? Tabi sonrasında hemen içeri girerek elbisesini çıkardık. Biblo'nun bu su merakı umarım bir gün başıma iş açmaz. Doğal suya bayılıyor hanım efendi Banyo'ya gelince kaçacak yer arıyor.

Murat'la karnımızı doyuruptan sonra gazetelerimizi okurken Biblo benim montum içinde uyuklamaya başladı bile. Soba ateşinde pişen çayımızı da içtikten sonra eve dönüş yolculuğuna geçerek bu haftaki gezimizi de tamamladık.

Güre (Kazdağları Etekleri)

2008-02-04T21:58:00.001+02:00

Cuma günü Bursa'da işim olunca hemen hafta sonu için alternatif gezi planı yapmaya başladım. Baktım Kazdağlarına yaklaşıyoruz, o zaman ne zamandır gitmek istediğimiz Kazdağlarına karar kıldık. Böyle olunca Biblo'da Bursa'ya geldi. Maalesef işler bitinceye kadar arabada beklemek zorunda kaldı. Elbette sabah gezisi ve toplantı sonrasında ihtiyaç molası gezileri yaparak arabada bekledi.

Geziyi Nuray ve Biblo ile başladık. Sonrasında ise Serhat'ı 3 saatte gelirsin diye kandırarak Güre'ye kadar getirdik. Tabi ki rekor kırarak 430 KM'yi, 4.5 saatte geldi...

Bursa'da işimiz bitince Cuma akşamı konaklayacağımız Zeytinbağı Butik Oteline doğru yol aldık. Zeytinbağı Edremit ile Altınoluk arasındaki Güre'nin çıkışındaki Çamlıbel Köyü içinde yer alıyor. Zeytinbağı gerek yemekleri gerek mimarisi ile özgün bir yer. Zeytinbağı'nın kurucuları ise Erhan Bey ile sanatçı Tuncel Kurtiz. O akşam tek misafirleri bizdik. Kazdağlarının yaban otları ile önden soğuklar epey ilgimizi çekti. En çok değişik gelen çilek soslu pancar köküydü. Sonrasında gelen Kılıç balığı şişi ise damağımızda kalan son lezzet oldu.

Otelde toplamda 8 oda var. Odalardan 6 tanesi taş duvarlardan yapılmış köy mimarisine sahip. Odaların yataklarından tavanlarına kadar olan mimari geleneksellik baz alınarak döşenmiş. Gerek mimari gerek Kazdağlarının havası bizleri büyüledi. Erhan Bey bahçesinin arka bölümünün hiç bir köşesini boş bırakmamış. Bir bölümünde yemekleri hazırladığı otları yetiştiriyor. Aşağı tarafdaki küçük ama bereketli meyve ağaçlarından ise meyve fışkırıyor. 3 Tane minik kivi ağacından yılda 1800 tane kivi alıyorlarmış. Greyfurt ağaçlarının dalları ise meyveleriyle dolu.

Biblo ortamı elbette çok sevdi. Erhan Bey'in kızı Elif ile Biblo iyi anlaştılar. Sabah kalktığımızda Biblo sürekli onunla tüm oteli gezip durdu.

Zeytinbağı hakkında daha detaylı bilgiye http://www.zeytinbagi.com/ web sitesinden erişilebiliniyor.

Kardeşim Serhat yere düşen enfes greyfurt ile poz verirken :

Zeytinbağından ayrıldıktan sonra Kazdağlarına doğru olan su kaynaklarını görelim istedik.Erhan Bey'in tarifi ile Sutüven şelalesi ve Hasan Boğuldu göletine gittik. Zeytinbahçeleri içinde offroad şeklinde gittiğimiz yolun aslında asfalt bir alternatifi olduğunu şelaleye gidince farkına vardık. Araç sevdiği yoldan gitti sanırım.

Sutüven şelalesi Şelalenin aşağısında Biblo kayaların üzerinde zorla poz verirken;
Sonrasında kısa bir yürüyüşle şelalenin yukarısında bulunan Hasan Boğuldu göletine gidiyoruz. Orada kayaların üstünde suyun sesi ile dinlenerek keyif yapıyoruz.

Biz otururken Bibloyu montumun içine alıyorum. Biblo Serhat'a bakarken:
Sonrasında ise bir sonraki kalacağımız Altınoluk'un ilerisinde bulunan Küçükkuyu'daki Carpe Diem bungalow evlerine gidiyoruz. Buranında tek misafiri bizdik, neyseki akşam bir kişi daha geldi. Sezon sonu olduğu için kendi yemek malzelerimizi ve içeceklerimizi kendimiz aldık. Cüneyt'in misafirperverliği ile güzel zaman geçirdik. İşletme sahibi Alp Bey'le, Sibel Hn'ın acil bir iş için İstanbul'da olduklarından tanışma fırsatı bulamadık ama Alp Bey telefonda da olsa oldukça yardımcı oldu. Cüneyt onların misafirperverliğini aratmayacak şekilde bizlerle ilgilendi. Carpe Diem ile ilgili detaylı bilgi için: http://www.carpediembungalow.com/

Carpe Diem'de rahat bir konaklama yaptıktan sonra Pazar sabahı Asos'a doğru yöneldik. Zeytin ağaçları arasında gittiğimiz yol üstüne tepe bakışı yaptığımız Kadırga Koyu'nunda geride bırakarak Asos'a gidiyoruz.

Asos'a Athena Tapınağı ziyaretimizde Biblo iyice kendi özgürlüğü ilan ederek kendi başına gezmeye başladı.

Sonrasında Asos Antik Liman'a ve oteller bölgesine indik. Yöre halkının sıcak ilgisi önce bizi karşıladı. Ancak sular altında kalan antik limanı bu güneş ışığından göremeyeceğimizi anlayınca bizde çevreyi dolaşmaya başladık. Kendimi denize atlamamak için zor tuttum. Dalış kıyafetlerim yanımda olsaydı kesin suya girmiştim.

Hava kararmaya başlamadan bizde dönüş yolunu tuttuk. 6 saatlik bir yolculuk ile evimize geldiğimizde Biblo yorgunluktan bitkin halde hemen sepetine uzantı ve hiç kıpırdamadan yattı.

Güreden akşam üstünü karelemeyi de ihmal etmedim:
Bu aylarda tatil yörelerinin keyfine doyum olmuyor. Sessiz, sakin, kafa dinlemek için çok güzel zamanlar. Yazları sezon açıldığında bu tür yerlerden uzak duruyorum. Kalabalık hem Biblo hemde benim için yeterince yorucu oluyor.

Bu keşif gezimizde nerelerde kalınır, ne kadar sürede gelinir, Kazdağlarına doğru yapılacak gezilerimizde nerelere gidebiliriz az çok bunları gördük ve dinlendik.

Ağva-Darlık Barajı

2008-01-27T18:43:00.001+02:00

Biblo bu pazar her zamanki hafta sonu heyecanı ile saat sekizde beni uyandırmaya başladı. Saat 09:30'a kadar süren bu girişimi başarılı oldu ve yataktan kalkabildim. Herkesi tek tek yataklarına gidip kaldırdıktan sonra önce balkon kapısının açılmasını istedi. Çünkü biz toparlanıncaya kadar balkondan kedi gözlemi yaparak onlara havlarak biraz enerji atma niyetinde... Gezeceğiz bildiği için kıpır kıpır yerine duramıyor. Neyse biz toparlanırken Biblo balkondan "Hav Hav Hav" yaparak kedileri evin önünden kovdu. Sanırım bizim evin önündeki kedilerde bir Biblo fobisi oldu. Onun sesini duyunca çil yavrusu gibi kaçıyorlar. (Çil Nedir?: Bir çeşit yaban kuşu. Zorda kalmadığı sürece uçmaz, koşar. )

Neyse herkesin toparlandığı gören Biblo hemen kapıya koşarak bu seferde kapıya dayanıyor. Hadi hadi ısrarını kapıyı patiliyerek ve sesler çıkartarak yapıyor.

Hedefimiz sıkça gittiğimiz Hacıllı Köyü..Ancak rüzgarın fazla olmasından dolayı Hacıllı planımızı iptal edip, Ağva'ya yöneliyoruz. Öyle bir rüzgar varki hava sekiz derece olmasına rağmen üşüyoruz. Ancak önce Biblo'nun koşturması için düz, yeşil bir alanda duruyoruz. Ekip liderimiz Biblo önde biz arkasında ufak bir gezi yapıyoruz. Sonrasında ise Göksu deresinde bir mola veriyoruz. Biblo hemen koşma ve gezme aktivilerine başlıyor. Bir ara beni kaybediyor.. Sonra fotoğrafını çekerken, beni görünce "Sen neredeydin bakim" der gibi kafasını yana yatırıp bana bakıyor.

Serhat'a evde bere aradım durdum. Sonra yok bende arabada şapkam var dedi. "İyi öyleyse üşüme sonra" dedim. Meğersem kalpakmış.

Göksu deresinden sonra doğru Ağva'ya yöneliyoruz. Ağva'da ilk durağımız liman. Ağva'nın bu sakin halini çok seviyorum. Yazları olan kalabalık Ağva'nın o güzel yüzünü saklıyor sanki. Deniz fenerine kısa bir yürüyüş yapıyoruz. Ancak herkes üşüdüğü için (ben ve Biblo hariç) bir yere girmeye karar veriyoruz.
Ağva'nın yeşil çay'ı rengini almış, sakin sakin akıyor.

Önce Liman Restaurant'a gidiyoruz ancak et yemeği olmadığını öğrenince Gizli Bahçe restaurant'a yöneliyoruz. Gizli Bahçe Restaurant'ın güzel bir havası var. Tamamen ağaçtan yapılmış ve restaurant hemen çayın kıyısında kalıyor.

Nuray'la Serhat tavla oynarlarken Biblo ile çevreyi gezip geldik.
Serhat'ı Kandıra yolundan yolcu ettikten sonra dönüşte keşif için Darlık barajı tarafına saptık. Google Maps'dan baktığım kadarıyla ileride bir köprü ve darlık barajının ilk girişi bulunuyordu. Neyse köprüye son derece kolay şekilde vardık ama su yoktu. Yol stabilije ama normal araçların gitmesini engelleyecek yerler var. Aman bu şekilde de kalsın, bu sayede piknikçiler gelmez, çevrede kirlenmez.
Köprü baraj suyunu taşıyan büyük boruları taşıyor.
Sonrasında 5-6 KM daha ilerledik saat geç olduğundan ancak baraja bu kadar yaklaşabildik. Artık burasıda gezi planlarımız arasında. Özellikle yol güzergahımız altında bulunan dere oldukça ilgimizi çekti.

Kurumuş Dere Yatağında Yürüyüş

2008-01-21T22:13:00.001+02:00

Bu hafta hep merak ettiğim Ballıkayaların üst taraflarına yolculuktu. Ballıkayalar su kaynağı gün geçtikte kururken, Ballıkayaları besleyen su kaynaklarını merak ediyordum. Bu yüzden her zaman Milli Park girişinden değil, vadinin üst tarafındaki tepeden doğru Ballıkayalara inmeye karar verdik. Güzergah şu şekilde belirledim: Vadinin yukarında daha önce gördüğüm kısa dere yatağını izleyip, Ballıkayalar vadisine inmek, oradan da vadi içinden dereyi izlemek ve tekrar tepe tırmanışı yaparak tepe üzerinden 2-3 KM yürüyerek araçıma varmak.

Biblo kızgınlık dönemine girdiği için hassas bir döneminde. Akşamları ağrısı bile olabiliyor. Pazar günü onu götürüp götürmemekte kararsızım ama kıyamıyor onuda geziye getiriyorum. Aracımızı bıraktığımız yerden itibaren vadiye ineceğimiz dere yatağını izliyoruz. Maalesef hiç bir su belirtisi yok. Dere yatağı tamamen kurumuş durumda ya da kurutulmuş durumda.

Yürüdüğümüz dere yatağı çok kısa bir parkur aslında.

Enfes manzaralar var. Ancak suların bir zamanlar buradan akışını ve oluşturdukları şelalenin güzelliğini sadece hayal edebiliyorum. Bu yükseltilerin sonunda hep havuzlar var.

Biblo bu parkuru sevmedi. Onun sevdiği gezi alanları düz ve çayır çimen..Epey mızmızlandı maalesef.

Sonra Ballıkayalar vadisine ve dereye ulaştık ancak Biblo somurtmaya devam ettiği için başta planladığımız parkuru tamamlamadan onun seveceği Ağva-Pınarlı Köyü ile Bağıranlı arasındaki hep gittiğimiz koya gittik. Tabi Biblo orada gayet neşeli bir biçimde gezindi.
Biblo artık gezi seçiyor, istediği türde gezi olmazsa da inatla birlikte kapris yapıyor. Dere yatağından ilerlerken pek çok yerde gelmeyi reddetti. Mecburen kucağıma alıp ve kayalardan aşağı ben indirdim, ya da çıkardım. Aşağı dere yatağına inince de montuma kıvrılıp arkasını dönerek yattı. Hanımefendi parkuru sevmedi ya...Neyse sonunda onu mutlu etmeyi başardık.

İnönü Yaylası Yolundayız

2008-01-13T19:58:00.005+02:00

Bugün aslında motorla gezi yapacaktık. Ancak ekip çeşitli sebeplerden dağılınca bizde Aytepe civarına gidip kar yürüyüşü yapalım dedik. Sabah saat 09:30 gibi başlayacak gezimize geç evden çıkışımızda saat 10:30'u geçti. Yine Biblo'nun sayesinde kalkabildim. Biblo yine sevinçle boğazıma patisini bir yandan bastırarak yüzümü yalarken kalkmamak imkansız oluyor. Saat 11:00 gibi Ertuğ ve Petek ile buluştuktan sonra Aytepe'ye doğru yolculuğumuz başladı.

Yuvacık barajına geldiğimizde su seviyesi halen iyi durumda olmadığını görüyoruz. İlk önce Aytepe yolundan ServetiyeCami Köyüne kadar gittik. Yolun temiz olduğunu görünce Aytepe'ye çıkmak yerine İnönü Yaylası yolunu deneyelim dedik.

Gezi Bilgilerimiz

Evden uzaklık: 90 KM
En yüksek eriştiğimiz nokta : 962 metre
Süre: 6 saat

Yuvacık Barajının su durumu

Tepecik köyüne doğru yol tertemiz. Sonrasında ise karlı yol başlıyor.

İlk durduğumuz yerde Biblo'nun kar üzerindeki yürüyüşü başlıyor.
962 metreye geldiğimizde aracımızı bırakıp yürüyüşe başlıyoruz. Ama İnönü Yaylasına ulaşmamız zor. Neredeyse 5 KM var ama karda yürüyüş epey bizi yoruyor.

Biblo dönüş yolundan ayak izlerinden daha kolay yürüyebileceğini anlıyor. Toplamda ancak 3 KM civarı yürüyüş yapıyoruz. Dönüşte Biblo'nun üşüdüğünü görüp hemen sırt çantasına aracımıza dönüyoruz. Isınması içinde Araçta'da montumu arka koltuğa serip, içine Biblo'yu yerleştiriyorum.

Karın kalınlığı 30 cm civarında. Dönüş yolumuzdan bir kare

Giderken gördüğümüz kaya üstünde oluşmuş sarkıtlar bizlere güzel bir manzara sunuyor.

Ertuğ abisi GPS programına bakarken Biblo çalışan araç içinde sıcak havada ısınmaya devam ediyor.
Ateşimizi yakıp, sucuk ve köfte sefasından sonra eve dönerek bugünü de tamamlıyoruz.

Ballıkayalar'dayız

2008-01-12T18:30:00.001+02:00

Bu hafta oldukça yoğun geçti. Sabah başlayan çalışmalarımız gece saat 02:00'lere kadar sürdü. Bazen 3 saat uyayarak geçen geceler sonunda yorucu ama başarılı bir hafta geçirdik. Cuma akşam gece saat 02:00'e kadar çalışınca Cumartesi günü güne geç başladık. Saat 10:30'da Biblo'nun ısrarı ile ancak uyanabildim.

Biblo sabahtan güneşli havayı görünce ısrarla hadi gidelim modunda. Bir türlü yerinde duramıyor. Ben kahvemi içerken bile sabırsızlık yaparak bir kapıya gidiyor havlıyor, bir yanıma geliyor bacağıma yaslanıp bana bakıyor. İçi içine sığmıyor. Bu arada ben nereye gidelim diye düşünüyorum. Saat çok erken değil, bu yüzden kısa bir gezi olmalı. Ballıkayalar ise yakın ve yürümek içinde ideal bir yer diye düşünüp Ballıkayalar'a gitmeye kadar veriyoruz.

Biblo oturduğumuz site içinde ufak bir kedi kovalamaca yaptıktan sonra yola çıkıyoruz. Kuraklık yüzünden Ballıkayalar yazın tamamen kurumuş, 2 ay boyunca akmaz hale gelmişti. Dereni su seviyesini bu yüzden merak ediyorum. Eğer yağışlar böyle giderse 2 değil 3 ay boyunca bu yaz akmaz. Ne yazıkki yağışlar hiçde iyi gitmiyor.

Ballıkayalar yüksek olmayan bir kanyon. Genelde kaya tırmanışını seven doğa severler buraya geliyor. Kanyonun hemen başlangıcında bu iş için ideal 2 kaya tepesi bulunuyor. Biz ise dere içinde ve kenarından yürüyüşümüzü büyük şelaleye kadar yapıyor oradan geri dönüyoruz.

Derenin oluşturduğu havuz geçit vermediği için Şelaleyi görmek için tepeye çıkmak gerekiyor. Biblo ile tepeye çıkarak dinlence yerimize ulaşıyoruz. Burası keyifli bir yer. Kanyonun her iki tarafına rahatlıkla görebiliyor ve ve şelaleyi tepeden izleyebiliyoruz. İşte dinlence yerimiz ve şelale manzarası:

Biblo onca kaya üzerinden bir aşağı bir yukarı yürüyünce benim montun üzerine yatıp soluklanıyor ve keyif yapıyor. Yattığı yerden kuşlara bakıyor ve çevresini seyrediyor.

15-20 dakika burada durup doğanın keyfini çıkardıktan sonra ileri patikaya doğru yöneliyoruz. Ancak patika zorlu. Biblo korkuyor ve sürekli olarak geri dönelim dediği için patikayı devam etmeden geri dönüyoruz. Biraz önce durduğumuz yere gelince ben burundan dereye bakmaya gidiyorum. Geri döndüğümde ise Biblo yok. Sesleniyorum çıt yok. İki yol var, birisi zorlu diye geri döndüğümüz patika, diğeri ise geldiğimiz yol. Sanırım devam etti diyerek geldiğimiz yöne gidiyorum ama yok.. Sonra koşarak dinlendiğimiz yere dönüyor tekrar sesleniyorum. Artık korkmaya başlıyorum. Aşağı düşebilir endişesi ile gittiğim buruna tekrar gidiyorum ve aşağıya bakıyorum. Buradan aynı zamanda ileriyi gittiğimiz patikayı da daha rahat görebiliyorum. Bir daha seslendiğimde beyaz bir şeyin patikadan aşağı doğru geldiğini görünce rahatlıyorum. Sanırım Biblo benim buruna gittiğimi görmeyince ileri patikaya gitmiş. Biblocuk gelince onu teselli ederek biraz daha orada dinleniyoruz. Anlaşılan o da korkmuş.

Geri dönüş yolunda da bir ara mola veriyoruz. Biblo yine hemen yine montumun üzerine çöreklenip benimle birlikte suyun sesini dinlemeye başlıyor. Sonrasında ise hava kararmadan yine evimize geri dönüyor ve bugünkü macerayı da sonlandırıyoruz.

Yılın ilk Günü Hacıllıdayız

2008-01-01T20:00:00.001+02:00

Yılbaşı akşamı geleneksel olarak yine Ablamlarla beraber kutladık. Ablam, namı değer Misscilek yine enfes bir sofra kurdu bize.. Biblo ise mama rejimini bozarak bu akşama özel tavuk yedi.

Ertesi gün için Ercova yaylası planlarımdayken, havanın soğuk olmasından dolayı buz ve kar endişesiyle ikinci alternatifimiz olan Hacıllı köyü'nden Göksu deresi kıyısında yürüyüşe karar kıldım. Göksu deresi gerek tabiatı gerek derenin sunduğu güzellikler ile yürümek için ideal bir parkur. Bu sefer hep gittiğimiz dere kıyısı yerine daha ilerisinde olan farklı bir yere aracımızı park ettik.

Biblo tabi anında çimende.. Hazırlığımı tamamlar tamamlamaz yürüyüşümüz başladı. Varış saatimizi göz önünde bulundurarak en fazla gidiş geliş 2.5'lik bir yürüyüş planladım. İlk önce Hacıllı kıyısından başlayan yürüyüşümüzü daha sonra köprüyü geçerek karşı kıyıdan sürdürdük.

Köprüyü geçtikten 100 metre sonra çamur zeminin kayganlığından kendimi yerde buldum. Neyseki sadece pantolunumun sağ tarafı çamurlandı. Sonra aklıma geldi, batonları arabada unutmuştum. Neyse hemen iki tane sağlam dal bularak baton fonksiyonunu tamamladık.

Yürüdüğümüz patikadan daha önce koyun sürüsü geçtiği için çamur iyice dövülmüş, dolayısıyla botlarım çamur doluyor ve sürekli kayıyorum. Kendi kendime karşı kıyıya bakıp, "Karşı kayı daha iyiymiş. Dönerken geçecek bir yer bulursak oradan dönelim" diyorum. Bu düşünce ile giderken bir yandan da geçiş yapabilecek bir yer gözüme kestirmeye çalışıyorum.

Bir düzlüğü çıktığımızda ileride koyun sürüsü gördüm. Sürü varsa köpekde olacağından hemen emniyet gereği durduk. Biblo'ya yanıma gelmesini söyledim. Ciddi olarak söylediğim zaman hemen geliyor. Arkama geçti ve sürüyü daha iyi görmeye çalıştım. Hemen bize yakın tarafta yatan çoban köpeğini görünce orada mola vermeye karar verdim. Etrafı kolacan ederken, tepeye doğru yönelmenin daha iyi olacağını düşünerek tepeye doğru çıktık. Sürü gelirse bizi görmeden geçerler bu sayede köpek problemi yaşamazdık. Aslında diğer alternatifde Biblo'yu sırt çantasına alıp geçmekti ama 45 dakikadan beri yürüyorduk ve ikimizde yorulduğumuzda mola vermenin iyi olacağın karar verdim.

Biblo ile tepeye çıkıp, rahat oturabileceğimiz bir yer bulduk. 45 dakika yürüyüş üstüne birde tepeye çıkınca iyice ter bastı. İçime termal giydiğime aslında pişman oldum. Hafif bir esinti vardı ama güneş yeterince ısıtıyordu. Montumu ve çantamı çıkartıp yere koydum. Biblo'da iyice yorulmuş olacakki hemen montun üstüne yatarak dinlenmeye başladı. Bu arada bende soluklanarak biraz etrafı izledim. Canım sıcak bir şeyler çekince hemen bir kahve hazırladım. Orada yaklaşık 20 dakika kadar durduk.

Baktım sürü bize doğru gelmiyor ilerliyor, bende daha ileri gitmemeye karar verdim. Bu arada ileride agaçtan bir köprü yapmışlar. Tabi bildiğimiz köprü değil. Biraz akrobasi gerekiyor. Ağacın üzerinden kıyıya geçmek gerekiyor. Biblo kendi başına geçemeyeceği için kucağımı alıp, geçiş denemesi yapıyoruz ama bir yandan boynumda fotoğraf makinesi bir yandan Biblo, bir yandan da tutunmaya çalışmanın riskli olacağını düşünorum ve deneyi iptal ederek geldiğimiz yoldan dönüşe başlıyoruz. Tabi arada sırada Biblo ile oyun oynuyor sonra yolumuza devam ediyoruz. Oyunumuz şu şekilde: Biblo yerim seni diyorum ona atak yapacak gibi yapıyorum oda çevremde son hızla koşturuyor. Diğer bir oyunumuzda ben kaçıyorum o beni kovalıyor.. Sonra geri dönüyorum o kaçıyor.

Yarı yürüyerek yarı oynarak arabamızın yanına varıyoruz. Karnımız aç. Hemen odun toplayıp ateşmizi hazırlıyorum. Ateş köze gelinceye kadar gazetemi okuyorum. Biblo ise çevrede keşif gezisi yapıyor. Bi ara bakıyorum, Biblo yok... Ben seslenince çalıların arasından çamur içinde çıkıyor. Anlaşılan dere kenarına inmiş, orada da çamurla uğraşmış. Gel sucuk var diyince hemen koşa koşa geliyor. Sucuklarımızı kıvama gelmiş ateşte bıcakla sıyırdığım dallara takıyorum. Enfes bir sucuk yaparak Biblo yiyoruz. Biblo'nun hakkı az. Çünkü akşama mamasından yemesi gerekiyor. Israr ettiği için minik minik vererek oyalıyorum onu.

Saat 10:00 başlayan yolcuğumuz saat 15:00 olunca tamamlanıyor. Biblo çamurlu patileri ile arabaya bineceği için ön koltuğa montumu seriyorum ve Biblo ön koltukta yerin alarak eve geri dönüş yolculuğuna başlıyoruz.

Gezi Bilgileri
Mesafe: Tuzla-Hacıllı 64 Km. Toplam 128 Km
Hacıllıya Ulaşım Süresi: 1 saat 20 Dakika

Maden Deresi-Akgöl-Poyrazlar

2007-12-22T23:27:00.001+02:00

Bayramı Ereğli'de Anne ve Babam'la geçirmek üzere Arife günü yola çıktık. Klasik yolculuğumuzu TEM üzerinden Düzce-Akçakoca üzerinden Ereğli'ye vararak tamamladık. Biblo Ereğli'ye nereye geldiğimizi anlayınca heyecanlanarak yerinde duramaz hale geldi. Evin önüne geldiğimizde ise Biblo'nun heyecanlı hareketleri yine "Dur bi sn" dememe yol açtı. Duramıyorki yerinde.. Neyse eve girer girmez hoplayıp zıplamaya başladı hemen. Önce anneme sonra babama iki ayak üstünde kalkarak patilerini onlara uzattıktan sonra evde gezinmeye başladı.

İlk 2 günümüzü Ereğli'de geçirdik. Biblo ile günlük gezilerimizi Ereğli sahilinde yaptım. Hanımefendi halinden son derece memnun.

Cumartesi sabahı ise Ereğli'den İstanbul'a yolculuğumuz başladı. Dönüş yolumuzu bu sefer Akçakoca-Karasu üzerinde üzerinden yapmaya karar verdim. Amacımız merak ettiğimiz yerlere keşif gezisi niteliğinde gezmek. İlk durağımız Maden deresi sonra ise, Akgöl sonrada Taşkısı ve Poyrazlar gölü olarak belirledim.

İşte Ereğli dönüş haritamız.

İlk durağımız Maden Deresi. Herkes derenin güzelliğinden ve şelaleden söz ediyordu. Bizde gidip bir bakalım dedik. Ancak insan eli değen her yerde olduğu gibi burasıda kirli. Dere güzel ancak dere boyunca dere yatağına takılmış poşetler görüyoruz. Aslında çok fazla değil ama bir tane bile görmek beni rahatsız ediyor.

Burada zamanında Altın Maden işletmeciliği varmış. Sonra kapanmış. Sanırım altın bulamamışlar :) Yolun sonundaki Alabalık Tesisine kadar gidiyoruz. Orada yaşlı bir amca ve torunları ile çevre hakkında bilgi alıyoruz. Amca sağolsun çok müsafirperver. Bize "Bir tatlı bir çay ikram edeyim" diyor. Ancak vaktimizin kısıtlı olduğunu anlatıyoruz. Şelaleyi görecektik ancak sudan dolayı geçemeyeceğimizi söylüyor. Amacımız zaten keşif olduğu için bizde zorlamayalım dedim ve geri dönerek Akgöl'e yöneldik. Tabi geri dönüşte Biblo derenin kenarına inip bir suyunu içti..
Köprüden geçerken bir Traktörün sudan geçişini işledik. Bir ara bizde bizim araçla deneyelim diye içimden geçirdim.

Sonrasında Karasu üzerinden Adapazarına dönüyoruz. Adapazarı yolu üzerinden Adatepe'ye dönünce yaklaşık 4-5 Km sonrasında Akgöl ile ilk buluşmamızı gerçekleştiyoruz. Yoldan biraz içeride kayıkları ve avcıları görünce yanlarına gittim. Köyden pek çok avcı buluşmuş gölde kuş avlamaya çalışıyorlar ve eğleniyorlar.

Biraz sohbet ettikten sonra göl çevresindeki yolları soruyorum. Bir yol var ama çamurlaşmış sarı kumun benim araca dahi izin vermez diyorlar. Bu yüzden tepeye çıkan yolu tarif ediyorlar. Neyseki tepe yolunu kolay buluyoruz ama yol oldukça çamurlu. Tam offroad'luk diyebilirim. Güzel bir mevki bulup orada gölü izliyorum. Biblo'yu bu çamurda elbette arabada bırakıyorum. Onun çok hoşuna gider biliyorum ama sonrası tam facia oluyor.

Elbette bu arada bir çayırlık bulup burada bir yarım saat kadar zaman geçiyoruz. Biblo olabildiğince her noktayı keşfetme peşinde. Yorulmuş olacak ki, bir ara öylece oturuyor ve çevresine bakıyor.

Akgöl'den tekrar Adatepe'ye geri dönmemek için Ferizli yolundan devam ediyoruz. Yol kenarından geçerken gördüğüm manzara öyle hoşuma gidiyorki, hemen kareliyorum. Yalnız at çayırda..

Sonrasında Poyrazlar geçip ilk durağımız Taşkısı gölü. Taşkısı'na gitmek için Poyrazlar gölünden geçmemiz gerekiyor. Bu sefer Milli park içinden değil, hemen kuzeyinden bulunan yoldan gidiyorum. Neyseki Taşkısı'na varıyoruz varmasına ama göl öyle çok içaçıcı değil. Üstelik her taraf Askeri bölge. Vakit kaybetmeyelim diyerek Poyrazlar'a geri dönüyoruz. Biblo iner inmez hemen yine koşturmaya başlıyor. Ancak onu İskele'de yakalayabildim.

Poyralar gölüne geldiğimizde göl güneşi kaybetmeye başlamıştı. Çok sevdiğim bu yerde Biblo ile yürürken Biblo yaramazlık yaparak bir büyük köpeği kovaladı. Garibim köpek Biblo önde ben arkada görünce kaçıverdi. Biblo'ya yapma dediysemde öyle mutluki, yaramazlık ve oyun peşinde olduğundan beni pekde dinlemedi.

Artık hava kararmaya başladığından bizimde yavaş yavaş gitme vaktimiz geldi. Son kez Poyrazlar Gölü'nü kareleyip yola çıkarak evimize geldik. Bir hafta sonuda burada sona erdi.

Menekşe Yaylası Kar Altında

2007-12-15T23:53:00.002+02:00

15 Aralık sabahı amacımız Katırözü yaylasına gitmek şeklindeydi. Ancak bölgeyi daha iyi tanımak amacıyla İzmit'ten sonra Karamürsel'e doğru yöneldim. Karamürsel'den Yalakdere üzeriden İznik'e gitmek üzere yola koyulduk.

İşte bugün yaptığımız gezinin haritası.

İznik gölünü görüncüye kadar mola vermedik. Sonra İznik gölü görününce bizde rahat seyir yapacağımız bir tepe ve burun bularak Biblo ile ilk molamızı verdik. Biblo tabi olarak ilk önce hemen saha araştırmasına başladı. Sonra geldi yanıma o da manzara şöyle bir bakıp işine devam etti.

İznik gölü manzaramız

İznik'e gelmeden Elbeyli tarafına dönüyoruz. Burası Sansarak Kanyonuna giden yol aynı zamanda. Ama bizim amacımız Elmalı Köyünden Kemaliye sonrada geçen hafta gidemediğimiz Ercuva yaylasına gitmek olduğu için Çandarlı yönüne yöneliyoruz.

Güzergahımız pek çok güzel manzara sunuyor.

Elmalı Köyüne daha önceden iki kere daha geldim. Her seferinde bu köyün yerleşimi ve sunduğu manzaralı çok sevmişimdir. Dayanamadım bir kaç karede buradan aldım.

Elmalı Köyün'den Kemaliye'ye giden yolu bir türlü bulamadım. Elmalıdan ayrılan yola girdiğimde GPS bana Oğulpaşa yolunu gösteriyordu. Geri dönüp Elmalıdan çıkınca ilk sağa döndüğümde de Kırıntı tarafına gidiyordum. Köylü'ye sordum onlarda bilmiyorlar. Sadece Menekşe Yaylası yolundan Aytepe yolunu tarif ediyorlar. O yolu iyi bildiğim için o yolda Kemaliye'ye ayrım olmadığını çok iyi biliyorum.

Ama çaresiz geri döndüğüm yoldan gitmemek için Menekşe Yaylası-Aytepe yoluna giriyorum. O yolun karlı olacağını tahmin ediyorum ve tahminimden fazlası çıkıyor.

Biblo yine karı görünce heyecanlanıyor ve arabamızdan inip biraz yürüyoruz. Ancak yolda çok sayıda vahşi hayvan ayak izi var. Sanırım bir kısmı Çakal, Tilkilere ait. Ancak çok sayıda Kurt gibi büyük bir hayvanın ayak izinide rastlıyoruz. Ayak izlerine baktığımda bir önceki günden veya akşamdan kaldığını görüyorum. Ama yinede temkinli olmakta fayda var diyip Biblo'nun çok uzaklaşmasına göz yummuyorum.

Sonunda Menekşe Yaylasına ulaşıyoruz. İlk kez geçen sene Nisan ayında Aytepe'den yolu izleyerek tesadüfen bu yaylaya gelmiştim. İşte şu anda karlı kaplı Menekşe Yaylası başka bir güzellik sunuyor.

Aşağıda da Nisan 2007'de çektiğim fotoğraf var.

Menekşe Yaylasının ilerinse yine duyur ve kar üzerinde geziniyoruz. Temiz havayı içimize çekerek yine kısa bir yürüyüş yapıyoruz. Biblo bir ara atladığı yerden çıkamayınca benden yardım istiyor. Eee doğal 4x4 ama bazen takılmıyor değil. Epey bir uğraştıktan sonra durup kurtarılmayı bekliyor.

Buradan devam ettikten sonra normalde Aytepe'ye izlediğimiz yolun tamamen karlı kaplı olduğunu görüyoruz. Buraya geldiğimiz yolda daha önceden geçmiş bir aracın izi vardı. Ancak bu yolda ilk izleri biz açacağız gibi görünüyor. Yol zorlu ama manzaranın güzelliği bizi büyülüyor ve devam ediyoruz. Biblo yolun tehlikeli olduğunu anladıki hemen arkaya geçti ve oturur pozisyona geçti. Sağ sağlim tepeden dere yatağının yanına iniyoruz.

Karla ağırlaşan dallar zaman zaman yolumuzu iyice aşağıdaki gibi daraltıyor. Yolda sadece bir avcının ayak izleri var.

Karlı dağlarda son çektiğim kareler. Buradan sonra başımız belaya girdi. Aytepe'ye çıkan yolda kar kalınlığı 40-45 cm'i bulunca ilerleyemedik. Hatta bir ara ne ileri nede geri gidebildik. Neyseki Suzuki'miz bizim yüzümüzü güldürdü buradan da çıktık. Hem yol dik hemde kar olunca geri geri dönmek zorunda kaldık. İşin zor yanı dönüş yeri olmadığı için dönüş geri geri yapmak zorunda kaldım. Yolun dar ve bir tarafı dik yamaç diğer dağ tarafı ise düşmemiz gereken şaroplen. Yaklaşık 45 dakika geri geri gitmek zorunda kaldım. Boynum ağrıdı ter bastı.
Korkum bir şey olsa ise en yakın köyü çok yakın olmayışımız. Yalnız olsam iyi. Biblo ile oraya gitmek zor. Neyse araçımızı döndürdüm. Yokuş aşağı inerken aracımız kaydı ve sağa doğru dağa dayandık. Çamur'a saplanan aracımızı oradan çıkarmak 20 dakikamızı aldı. İşte bu noktada çok korktum çünkü havanın kararmasına tam 1 saatimiz var ve hiç telefon çekmiyor. Acil çağrı bile yok. Güç bela çamur içinde kalarak , ıslanarak, ellerim buz tutarak aracı çıkarttım.

Bundan sonrasında ise tek kendi izimin olduğu dik tepeyi nasıl çıkacağımdı. Artık şu planları yapmaya başlamıştım. Eğer yolda kalırsak Biblo'yu çanta'ya koyar köyü kadar yürüyüz şeklinde. Ama hava karardığı anda vahşi doğa'ya karşı korumasız kalıyorduk ve araçın derecesi gölge yerlerde 0 derece, güneş olan yerlerde 2 dereceyi gösteriyordu.

Neyseki korktuğumuz bu tepeyide çıktık ve doğrudan İznik'e geri döndük. Biblo'ya ile dönerken yine molamızı vererek hem suyumuzu içtik hemde biraz dinlendik.

Bugün saat 10:20'de başlayan yolculuğumuzu 19:20'de yorgun ve korkmuş olarak tamamladık. Artık karlı yollara asla yalnız dalmam.

İnönü Yaylasındayız

2007-12-08T19:42:00.003+02:00

Cumartesi günkü işimiz iptal olunca bugün gezmeye karar verdik. Sabah 07:30'a yola çıkmayı gezimize yoğun bir haftanın yorgunluğu yüzünden saat 11:00 gibi başladık. Biblo her zamanki gibi nereye gidiyoruz sevinçi içinde. Fırınımızdan odun ekmeğimizi ve kaşarımızı alarak yola çıktık. Bu seferki gezimiz Yuvacık üzerinden İnönü yaylası. Eğer problem olmazsa akşamda yaylada kalmayı düşünüyoruz. Amacımız vahşi tabiatı gözlemlemek.

Haritamız. İnönü yaylasının bizim evimize uzaklığı 97 KM.

Tepecik köyüne 5-6 KM kala iki çocuk yolda yürüyorlar. Hemen yanlarında durup nereye gidiyorsunuz dedim. "Tepecik köyü" diyince atlayın dedim. Kullar'da yatılı okula gidiyorlarmış. Hafta sonuda bu yolu yürüyerek eve dönüyorlarmış. Onları köyde bırakıp biz yolumuza devam ettik. Yukarı doğru çıktıkta kar fazlalaştı. Pencereden bakan Biblo karlı yolu görünce hemen çama pençe atıp "Dur karda koşacağım" dedi.

Karlı, çamurlu yolları geçtikten sonra yaylaya ulaştık. Bu yolu 4x4 olmadan almak pek mümkün değil. Zaman zaman çamur içinde olan yolun 1.5-2 KM'lik kısmı tamamen kar. İşte yaylanın ilk girişi.

Yaylaya girer girmez Biblo cama pıtı pıtı yapmaya başladı. Hemen girişte durduk. İner inmez her tarafı kaplamış olan enfes kekik kokusunu alarak derin bir nefes aldım. Durduğumuz yerin hemen yanında akan ufak akarsuyun yeni yol bulduğu belli. Biblo suyu görünce yanında koşturmaya başlıyor.

Arabamızı bırakıp yürüyüşe geçiyoruz. Yaylanın içinde akan berrak dere kavisler çizerek yayla içinde ilerliyor. Derenin kenarında yaptığımız yürüyüşümüz hem gözümüzü hemde şırıl şırıl sesi zihnimizi değerlendiriyor.
Yaylanın ortasından akan dere çok güzel manzaralar veriyor bize. Yazı kuru olan bu dere bu aylarda ve ilkbaharda çok güzel akıyor.

Biblo bir oraya bir buraya koştururken ben dereni üstünden atlayarak karşı kıyıya geçtim. Özellikle en dar yerden atlarımki Biblo'da aynı yerden atlayarak yanıma gelsin diye. Ama bizim kız o kadar heyecanlıki gidip en dar yerden atlayacağına daha geniş yerden atlamaya kalkınca kendini hızla akan derenin içinde buldu. Balıklama suya dalan Biblo tamamen dere içinde bir ara kayboldu. Hemen müdahale ettim ama bende ıslandım. Neyse atladığı yerin 2-3 metre ilerisinde Biblo'yu kıyıya çıkarttım.

Sırılsıklam olan Biblo korkacağı yerde dereden çıkar çıkmaz koşmaya başladı. O zaman acaba bilerekmi dereye atladı acaba demekten kendimi alamadım. Ancak su buz gibi (zaten yaylada hava sıcaklığı 3-4 derece). Biblo'nun yanına çağırdığım, geldiğinde titrediğini fark ettim. Hemen kazağını ve tasmasını çıkartarak arabaya aldım. Arabayı çalıştırarak klimayı 30 dereceye ayarladım. Titreyen Biblo'yu bezlerle kuruladıktan sonra sıcakla üzerindeki ıslaklığıda aldık.

Sonra tekrar yürüyüşe devam ettik. Arabamız aşağıda biz yukarıda gezmeye devam ediyoruz.

Yaylada gölge alanlarda bulunan duran sular donmaya başlamış. Güneş almayan bu yer serin, oradan hızla uzaklaşıyoruz.

Epeyce bir yürüdükten sonra yaylanın sonuna arabamızla gittik. Burada tüfeği omzunda birisini görünce hemen yanına gittik. Selam sohbet derken 1 haftadan beri yaylada olduğunu öğrendik. Aşağıdaki fotoğrafda görülen ağaçların olduğu yayla evi onun evi.

Çağlar abi sağolsun bizi çay'a davet etti. Yaylanın suyundan yapılmış çayla ısınıp hoş sohbet ettik. Arkadaşları ile geldiği yayladan dönme hazırlıkları yapıyorlardı. Diğer arkadaşlarda bize katıldıktan sonra biblo yanan sobanın yanında uykuya daldı. Geceleyin dilersek kalabileceğimizi söylediler ancak Biblo'nun dereye düşmesi ve ıslanması yüzünden gece kalmamaya karar verdim. Hava kararmadan dönmek için mecburen yola koyulduk.

Son olarak karlı yolda bir fotoğraf daha aldım.
Aksığın köyünü geçtikten sonra bir grup çocuk yol kenarında bana el ettiler. İzci olan çocuklar bir arkadaşlarının yürümekten pişik olduğunu söyleyip kampa bırakıp bırakamayacağı sordular. İzci grubu üç grup halinde Kayaüstü Yaylasına yürümüşler.Kampa bizim çoçuğu bıraktık sonra oradanda yolumuza devam ederek eve döndük. Biblo günün yorgunluğunu şu anda uyuyarak atıyor.

Avcıköy-Yalakdere'de Sonbahar keyfi

2007-11-24T23:06:00.001+02:00

18.Kasım.2007
Bu hafta neredeyse evimin karşısında bulunan kıyılara gidelim istedim. Hani hep burnumuzun dibini görmeyiz ya, benimkide böyle. Hep uzaklara bakmaktan yanı başımızdaki yerlere gitmedik. Eskihisar vapurdan sonra hep sağa dönerek Yalova tarafı gitmek sanki alışkanlık oldu.

Dediğim bölge aslında gezmek için oldukça geniş. Defalarca giderek oranın güzelliklerini keşfetmek lazım. Bu bölge Doğudan Batı'ya uzanan Samanlı dağlarının uzantısı tepeler. Eğer İznik'e gideceksem bu yolu kullanacağım. Hem daha kısa hemde çok keyifli bir yolculuk yapılabilmekte. Yol ise oldukça düzgün. Klasik olan Yalova-Orhangazi yolundan da çok daha kısa. Yine de doğa gezerler için uzun ve zorlu olan İzmit-Aytepe yolu en keyiflisi.

Haritamız.

Biblo hanım feribot keyfi sürüyor

Feribottan indikten sonra yaklaşık 15 dakika sonra Karamürsel'e varılıyor. Karamürsel'de ilk ışıklardan dönüp doğrudan Yalakdere-İznik yoluna sapılabiliyor ama ben Akçat ve Avcıköy tarafına gideceğimden ikinci ışıklardan Anıt Mezarın yanından çıkan yola sapıyorum.

Akçat köyüne gelmeden önce sonbaharın güzel manzaraları ile karşılaşıyoruz.

Avcıköy'e gelmeden önce güzel bir dere karşımıza çıkıyor. Dere görünce elbette hemen durduk.
Biblo her zaman olduğu gibi dereden suyunu içti. Bu mekan sesiz ve güzel. Burada bir süre durup yürüyor hemde dinleniyoruz.
Biblo kendi imkanları ile dereyi geçiyor. Biblo önce derenin kenarında nereden kolay geçebileceğine yerin keşifini yaptı. Sonra taşların dizili olduğu yeri gördü ama hemen karar vermedi. En sonunda burasının geçiş için en güvenli yer olduğuna karar verdi. Suya girmeden önce suyun derinliğini ölçmek için adımını yavaşça atıyor. Su derin değilse yürüyor. Bizim kız bu işi iyice öğrendi artık.

Sonbaharın renkleri çok seviyorum. Sararmış yapraklar bize güzel bir manzara sunuyorlar.
Sonrasında Avcıköy doğru gidiyoruz. Dereden 10 dakika uzaklıkta var yok. Avcıköy'de kapalı ama güzel bir mekan olan Alabalık tesisini geziyoruz. Aynı dere buradan akıp gidiyor.
Dönüşte ise karnımızı doyurmak için Başdeğirmen Alabalık tesisinde duruyoruz. Başdeğirmen tesisinde aynı zamanda konaklama yapmak mümkün. Aşağıda görülen villarda kişi başına 70 YTL'ye kalınabiliyor. Hemde süper bir kahvaltıda buna dahil. Yemekler enfes, fiyatlar fena değil. Özellikle salata işini iyi beceriyorlar. Güler yüzlü bir servisleri de var.

Tepemanayır'dan Hacıllı'ya

2007-11-19T00:19:00.001+02:00

Pazar günü oldu biz dururmuyuz. Biblo'nun seveceği ve misafirlerimizde birlikte bu sefer farklı bir yer deneyelim istiyorum. Bu haftaki gezimizi Ersin, Esra, Nuray ile birlikte yapıyoruz. Keşif niteliğinde olduğu için biraz riskli. Ama ne yapacaksın. Hep aynı yerler olmazki.

Geziyi planlarken önce Dikenli köy'e gitmek vardı. Ama hep beraberken orayı bulamamaktan çekindiğim için daha kolay bir köy olan Tepemanayır'a gidelim planı yaptım. Amaç Tepemanayır'dan da Göksu Deresini bulup orada piknik yapmak ve yürüyüş yapmak.

Cumartesi akşamında mini haritamıda çizerek, Google Earth'ten gideceğimiz yolu tayin ettim. Kısaca yolu tarif etmek gerekirse Mollafenarı köyü üzerinden Ağva yolundan giderken Kargalı köyünden sağa sapılıyor. Sonra sapaklarda hep sol yol izlenerek Tepemanayır köyüne varılıyor. İşte haritamız: Yeşil yol Tepemanayır'dan Hacıllı giden stabilize yolu gösteriyor. Haritada bu yol normalde görünmüyor. Ama gayet kestirme bir yol.

Sabah 10:00 civarında bizim yeni keçi (Grand Vitara) ile yola çıktık. Tepemanayır köyünü kolaylıkla buluyoruz. Köyün içinden dereye inen yola saptığımızda odun yükleyen bir kamyonun yolu tıkadığını görüyoruz. Rica etmemize rağmen kamyonu çekemeyeceklerini söylüyorlar ve diğer yönden de gidebileceğimizi söylüyorlar. İşte macera burada başlıyor. Çünkü söyledikleri yol yok.. Tarlalar var..Önce yanlış yola sapıyoruz. Ama güzel bir tepede mola veriyoruz.

İşte tepeden Tepemanayır Köy'ü fotoğrafı

Biblo doğada gezinmenin mutluluğu ile oyun istiyor. Ersin abisi ile birlikte koşturuyorlar.

Nuray mantar görürde durur mu? Hemen kaptı fotoğraf makinesini mantarları kareledi. İlginç olan bu mantarları ben golf topuna benzettim. Sonra traktörlü bir köylü'ye nasıl Göksu deresine ineceğimizi sorduk. Buna göre yola çıktık ama belli bir süre sonra yol bitti. Maki örtüsü, kayalar ve tarlalarla kaplı bir alanda bulduk kendimizi. Neyse tarlalarda ekinlere zarar vermeden kenarından ilerleyerek yol alırken, tek engel önümüzdeki maki bitki örtüsü kaldı. Belki geçeriz diye denemek istedim ama başarılı olmayınca çevresinden dolanmaya karar verdik. Bu arada arkadan Esra "Aaaa orada bir plaka var acaba bizim olabilir mi?" diye sorunca kahkayı bastık. Lakin o dağ bayırda bir tek biz varız. Ana yol değilki. Elbette bizim plakamızda..

Neyse engebeli arazi üzerinde yarı toprak, zaman zamanda kayaların üzerinden geçerek dereye inen yola ulaştık. Yol kötü ve taşlık. Ama Göksu deresinin güzelliğine der diyerek devam ediyoruz. Ama sonuç hüsran. Yol dereden çok yukarıda bitiyor ve yerleşebileceğimiz alan sadece karşı tarafta var. Bu yüzden burada konaklamaktan vazgeçiyoruz. Neyse ben ve Biblo dere kenarına inip bir kaç kare fotoğraf alıyoruz.

Tepemanayır'dan Göksu deresi manzarası

Saat 12:00'yi geçmiş, daha konaklayacağımız yere gelemedik. Bu yüzden bildiğimiz yer olan Hacıllı'ya gitmeye karar veriyoruz. Hacıllı'da ateşimizi yakıp, karnımızı doyurduktan sonra Göksu deresi boyundan yürüyüşümüze başlıyoruz.

Bir ara derenin diğer tarafına geçiş için konulmuş ağaçları görüyoruz ve karşıya geçiyoruz. Ersin ve Nuray ağaç üzerinden geçerken, benle Biblo suyu sevdiğimizden derenin içinde karşıya geçiyoruz. Karşıya geçtiğimizde buranın dört yanının dereyle sarılmış olduğunu görüyoruz. Benim bu tür bağımsız bölgeler hoşuma gider.

Dönerken bende ağaç köprüyü deniyorum ama dereye inmedende yapamıyorum. Bu arada paçam ıslandı ama ayaklarım hiç ıslanmadı. Suya dayanıklı botum bu tür durumlarda her seferinde beni korumaya devam ediyor.

Dahada ileriye gidiyoruz ama hava kararmasına yakın olduğu için aşağıdaki noktadan geri dönüyoruz. Daha önceden buralara karşı kıyıdan Biblo ile geze geze gelmiştik. Ama bu kıyıdan gezi daha güzel.
Biz küçükken Japon elması derdik. Japon elmalarını görünce iki yönden dayanamıyorum. Hem yiyiyor hemde fotoğraflarını çekiyorum.

İznik Gölü'nde yağmur altında kamp

2007-10-31T23:53:00.001+02:00

19.10.2007 Cuma günü Bursa'da iki toplantım var. Hava güzel. Dedimki mo torumla gideyim. Öylede yaptım. Feribotla geçtiğim Yalova'dan Bursa'ya giderek iki toplantımı yaptıktan sonra amacım İznik gölü kıyısında yalnız kamp yapmaktı. Ama motorcu arkadaşlarımızın planı değişince İstanbul'a dönmeye karar verdim.

Cumartesi günü sevgili arkadaşım Ercan, ben ve Biblo saat 12:00 civarında İznik gölüne gitmek üzere yola koyulduk. Normalde motorlarımızla giderdik ama yağmur risk olunca arabayla gitmeyi tercih ettik.

Diğer arkadaşlarla buluşma saatimiz saatimiz saat 18:00 civarında olacaktı. Bu yüzden amacımız Ercan'la erken giderek hem sohbet etmek, hem ateşte sucuk yapmak hemde göl kıyısında balık tutmaktı. Ama her yerde olduğu gibi İznik gölü'de çekilmiş, kıyıları epey sığ kaldığı için balık tutmak zorlaşmıştı. Maalesef balık konusunda elimiz boş döndük.

Ercan balık tutma denemesi yaparken Biblo izliyor

Sonra buluşma noktasına gidiyor, Ercan'la kamp ocağımızda kahvemizi yudumluyoruz. Sevgili arkadaşım Ercan beni karelemeyi unutmuyor.

Saat 18:00 civarı söz verildiği gibi diğer arkadaşlarımızda geliyorlar. Biblo masanın üstünde herkese merhaba diyor...

Akşam restaurant'ta koyulaşan muhabbet'le birlikte Biblo sıkıyor ve Tolga'nın kucağında uykuya dalıyor. Hemşerim Selçuk abisi de Biblo'yu seviyor.
Daha sonra kamp alanına dönüyor ve geleneksel ateşimizi yakıyoruz.

Taylan Biblo'yu çok seviyor. Biblo'da Taylan'ı.. Biz ona taytay diyoruz.. Biblo Taylan'nın kucağında ateşin sıcaklığı ile ısınıyor. Gece Ercan, ben, Recep, Taylan ile uzun sohbete dalıyoruz. Gece saat 03:00 gibi yağmur başlayınca çadırlarımıza geçiyoruz.

Gece boyunca yağmur yağdı. Biblo ile çadırımızda birbirimize sokularak uyuduk. Sabah kalktığımızda halen yağmur devam ediyordu. Ama geceleyin yağmur damlalarının çadırımızda yaptığı güzel ahenkli sesi unutmayacağım.

Sabah olduğunda herkes çadırını toplayıp yola çıktık. Güzel ve paylaşımlı bir geziyi burada sona erdirdik.

Bayramda Beykoz Tepelerinden Pınarlı'ya

2007-10-31T22:40:00.001+02:00

Bayram'ın ilk günü Ereğli'ye gittik. Anne, Babamı ilk günde yalnız bırakmak istemedim. Biblo tabi bu ziyaretten epey mutlu oldu. Biblo misafirliği, misafir gelmesini çok seviyor. Artık gittiğimiz yerleri de tanıdığından daha Ereğli girişinde heyecanlamaya başladı. Gerçi yola çıkarken "Ereğli'ye gidiyoruz kızım" dediğimde kuyruğunu oynatmaya başlamıştı.

Sonrasında Cumartesi günü İstanbul'a geri döndük. Cumartesi dinledikten sonra Pazar sabahtan ne zamandır gitmediğimiz Beykoz'un ardında olan tepelere gidelim istedim. Polonezköy'e girmeden Avcılık Kulübü, Beykoz köpek barınağı yoluna girdik. Amacımız ara toprak yollardan Cumhuriyet köyü'ne,oradan Kurna'ya ve devamında da Ağva'ya uğramadan (kalabalık ve popüler yerler hoşumuza gitmiyor) Pınarlı'ya geçip, Gebze üzerinden evimize dönmek.

Cumhuriyet Köyüne giden toprak yol üzerinde bir ara duraklıyoruz. Biblo hemen keşif turlarına başlıyor.

Bozhane köyünden Kurna'ya giden yol üzerinde bir ara yol görüyoruz ve dalıyoruz. Yol zaman zaman zorlu oluyor. Dalıyoruz orman içine. Bir ara bir dik geçişte durup fotoğraflıyorum. Aracım 3 kapı olduğu için şanşlıyım. Lakin bu aştığımız yerde yaklaşma açısı son derece dar. Biblo ise beni arabanın içinden seyrediyor.

Sonra Pınarlı'da daha önceden gittiğimiz koya gidiyoruz. Orada bir süre dalgaların sesini dinliyor, etrafda geziniyoruz. Yağmur başlıyor ama keyfimizi bozmayıp daha çok keyfimize keyif katıyor. Denizde açıktan geçen balıkçı teknelerini seyrediyor, kaya üzerinden sessizce sadece dalgaların sesini dinleyerek saatlerce duruyoruz. Biblo'da bende ıslanmaktan rahatsız olmuyoruz. Bir hafta sonuda böyle bitiyor ve hava kararmaya başladığı için gece karanlığında evimizin yolunu tutuyoruz.

Poyrazlar, Sülüklügöl, Akkayalar Köyü

2007-10-12T21:39:00.001+03:00

Kamp malzemelerimizi alıp Biblo ile yola koyulduk. Nereye gideceğimizi tam olarak bilmiyoruz. Ormanda biraz yürüyüş, akşamleyin kamp, sabahleyin ise sıcak kahvemizi yudumlayacağımız sakin bir yer arıyoruz.

Önce Soğucak Yaylasına çıkıyoruz ama sisden göz gözü görümüyor. Sonra aşağıya inerek Poyrazlar Gölüne gidiyoruz. Geceleyin orada kampımızı kurup geceyi orada geçiriyoruz.

Sabah kamp ocağımızda kahvemizi yapıp, kahvaltımızı yaptıktan sonra Biblo ile yine yola koyuluyoruz. Bir sonraki durağımız Sülüklügöl ve Sülükgöl'e giden muhteşem yol. Çıkarken Sülüklügöl tarafında akan derenin tamamen kuruduğunu görüyoruz. Ama yolun yarısına kadar akan güzel diğer dere son hızla akmak devam ediyor ama yinede endişeniyoruz. Sülüklügöl'e çıktığımızda ise manzara bizi üzüyor. Sülükgöl'e ufacık kalmış ve suları çekilmiş durumda. Her zamanki gibi bir tek Biblo ile ben varız. Biblo ile gölün çevresini dolaşıyoruz. Burada sessizliğin içinde dinlendikten sonra öğle yemeğimizi yedikten sonra Sülüklügöl'den ayrılıyoruz. Çok üzüldük. Çünkü kuraklık her yeri vuruyor ve güzelliklerimizi kayboluyordu. Belkide önümüzdeki 5-10 sene sonra Sülüklügöl tamamen kurumuş olacak, barındırdığı canlı yaşamla birlikte ölecek.

İşte Sülüklügöl'ün son hali

Sülüklügöl yolundan inerken akan gürül gürül derenin yanında biraz dinleniyor ve suyun dinlendirici sesini Biblo ile birlikte dinliyoruz. Bu arada Biblo susuzluğunu derenin kenarına inip dere suyundan içerek gideriyor.
Sonra Kdz.Ereğli'ye doğru yola koyuluyoruz. Ama Ereğli'ye gelmeden önce Akçakoca'ya geçtikten sonra çok sevdiğimizi Akkayalar Köyü yakınında bulunan dereye uğramadan geçemiyoruz. Bu dere ve çevresi o kadar güzelki... Dere içinde balıklar, güneşi aşağı bırakmayan ağaçlar. İster sessizlik, isterseniz derenin hızlı aktığı yerlerde derenin şırıltısını dinleyebiliyorsunuz.

Biblo burada mutlaka her gelişimizde bir dereye girer veya dere geçişi yapar. Bu seferde bacaklarını soktu ve ıslandık.

Aşağıdaki fotoğrafdaki suyun durulduğu bu yerde pek çok balık bulunuyor.

İşte bu gezimizin haritası. Uğradığımız noktaları kırmızı ile işaretledik.

Hacıllı Köyü-Göksu Deresi

2007-10-12T21:22:00.001+03:00

29.Eylül.2007
Biblo, sevgili çocukluk arkadaşım Ersin, ben, Esra ve Nuray'la birlikte hep beraber doğayla iç içe bir piknik yapmak üzere Ağva tarafında bulunan Hacıllı Köyü'ne gittik. Biblo kalabalığı seviyor. Bugün mühtiş bir gün geçirdi kerata.. Zaten oldu olalı Hacıllı Köyüne gittiğimiz Göksu deresi civarını hep çok sevmişti. Birde onu sevenlerle birlikte olunca daha da bir mutlu oldu.

Saat 09:30'da başlayan yolculuğumuzun ilk durağı Ballıkayalar oldu. Kısa bir yürüyüş ardından çayımızı içip yola asıl hedef olan Hacıllı Köyü'ne doğru devam ettik. Hacıllı Köyü'nü geçip Göksu Deresine vardıktan sonra ilk işimiz Göksu Deresi kıyısında ufak bir gezinti oldu.

Bir ara derenin karşı tarafına geçip, suyun şırıltısı eşliğinde dinlendik. Biblo ise kaya tırmanışı denemelerinde bulundu. Ama çokda başarılı olamayıp geri döndü.

Ersin'de kaptanlık var. Ama bu sefer pilotluğa özenmiş ve bir helikopter satın almış. Şimdilik oyuıncak boyutunda darısı gerçek boyutlarında bir helikopter alması. Dememişler ama biz diyelim. En iyi helikopter arkadaşının helipkopteridir.

Göründüğü kadar kolay uçmuyor bu aletler. Ersin neyse o gün bize epey; düşmeli kalkmalı olsa da :), helikopter uçuş gösterisi yaptı.

Bir ara kampçılarla gelen yavru köpek, bizi ziyaret etti. Tabi Biblo bozuldu bu işe. Ona havladıysa da köpek hiç üzerine alınmadı.
Bulunduğumuz bu güzel mekanda dinlendikten sonra Pınarlı Köyü'nün ilerisinde bulunan güzel koay gittik. Buradaki güzel mekanları ziyaret ederek gezimizi noktaladık ve eve geri dönüş yolculuğuna başladık. Biblo giderken yine Nuray'ın kucağında uyudu.

Yağmurda Aytepe

2007-10-12T20:46:00.002+03:00

23.Eylül.2007: Yağmur durdur mu bizi? Biblo durmaz, eee bende durmam. Nuray'da bize katılarak gezimize başladık. Önce yönümüzü Kuzey Marmara tarafına yönelttik orada kesin yağmu yoktu ama nedense canım İzmit'in Güney'ine gitmek, yine yükseklere gitmek istedim. Orada yağmur olasılığı yüksekti. Ne olacaktı ki? Alt tarafı yağmur. Aytepe'ye doğru yöneldiğimizde bulutta ilk damlalarını bırakmaya başlamıştı. Ama temiz hava alma isteğimizi bir yağmur durdurmaz dedik ve yola devam ettik. Yağmur Aytepe'yi aştığımızda daha da şiddetlenmişti.

Aracımızı park edip yağmur altında yürüşümüz başladı. Evden maalesef çıkarken yağmurluğumu unutmuş ben bu yürüyüşün sonunda Biblo ile sırıl sıklam olduk. Biblo yağmuru çok sevdi, üstüne üstlük birde sulara girip çıkınca ıslanmanın yanısıra birde çamur içinde kaldı.

Arabamıza geri döndüğümüzde Nuray hariç hepimiz sırılsıklam olmuştuk. Karnımız iyiden iyiye açıktı. Sonra yağmur altında ateşimizi yakıp sucuğumuzu yaptıktan sonra arabamızla geri dönüş yolculuğuna çıktık. Biblo doğal olarak bu kadar ıslandıktan sonra titremeye başladı. Nuray hemen onu sarmaladı, bende ısıyı yükselttim. Biblo kendine geldiğinde neredeyse eve varmıştık. Bir günü de böyle bitirdik.

Aytepe'de Kaybolmak İstiyoruz

2007-09-23T04:22:00.001+03:00

Kötü bir pazar...Moralim son derece bozuk. Peki ne yapacağız? Ne yapabiliriz ki? Dağlar bizi çağırıyor, bizde dağlara gittik tabiki. Bu sefer gidebildiğimiz en uzak noktaya gitmek istiyoruz. En yükseğe...Öğlenleyin başlayan bu gezimizde iki şeyi gerçekleşitirdik. Bir doğanın verdiği deşarjı ve yeni aldığımız 4x4 aracımızın testini.

Yeşili görünce insan unutuyor herşeyi. Her şeyden uzak sadece ağaçların rüzgar uğultularını duymak, en yakın insanın kilometrelerce uzakta olduğunu bilmek, size gelecek tek zararın yabani hayattan olacağını bilmek hoşumuza gidiyor. Elbette kötü niyetlide olmada yabani hayattan gelecek tehlikelere karşı önlemliyiz. Bu yüzden de kendimizi güvende hissediyoruz.

Bu gezimizi bize daha yakın olan Aytepe ve Aytepe yolundan Pamukova'ya giden yola doğru yapıyoruz. GPS verisine göre çıktığımız en yüksek yer 1170 metre. Hava aşağıda 19 derece civarındayken yukarıda 11 derece civarında.

Gittiğimiz yol (aslında yolda denemez, bitkiler bazen yolu tamamen kapatmış) çok keyifliydi. 4x4 keyfini aldık açıkcası.

İşte bu gezimizden bazı fotoğraflar.

Bugün babasının çok keyfi olmayınca Biblo'nun keyfi kaçık.
Gezilerimizde artık GPS epey işe yarıyor. Özellikle karşamaşık dağ yollarında gittiğimiz yönü belirlemede, geri dönüşde yolları karıştırmamada, bulunduğumuz rakımı ölçmede vb..Ben Bluettooth'lu bir GPS ve Nokia E61 kullanıyorum. GPS programı ise Nokia'nın web sitesinden indirdiğimiz GPS programı. Seyahat süresi, Google tracker bilgisini Google Earth'e export gibi pek çok özelliği de içinde barındıyor.